China, Cambodja & Vietnam

laatste berichtje

vanuit @ August 26th, 2008

.. en nog wat foto’s

De olympische spelen zijn ondertussen alweer voorbij, er komt nog af en toe een verdwaalde vrijwilliger en sporter voorbij. De smog is terug in de stad, geen blauwe luchten en zonsondergangen meer, alle auto’s zijn weer op de weg dus de file is nog groter, de engels sprekende mensen zijn nu echt verdwenen… Toch bijzonder hoe een stad in een dag kan veranderen… helemaal als je bedenkt dat de paralympics nog moeten starten. Ik heb het idee, tot mijn grote spijt, dat daar minder voor gedaan word.

Tafel tennis en handbal was echt super vet! goeie plaatsen, dichtbij het veld. Tafeltennis was wel vreemd met alleen maar chinezen die spelen en 1 zweed. Die gelukkig door was naar de halve finale.

Beijing is echt een metropool! zoveel verschillen, kleine hutongs dit zijn oude wijken met mine huisjes, oude culturele gebouwen en mega nieuwe wolkenkrabbers. Bijzonder vind ik ook dat in dit land wat communistisch is alle westerse bedrijven hoofdsponser zijn van de OS, denk aan Mc donalds, Panasonic, enz.  Ook krijg je hier dus niets mee van het nieuws, cnn is verboden en de kranten laten alleen maar lachende chinezen zien die van de loympics genieten. Ook vind ik de olympics stiekum toch een vrij chineze aangelegenheid, alleen china word aangemoedigd in de stadia, in de metro naar de sporten zitten alleen maar chinezen, je moet echt je best doen om westerlingen te vinden.

Morgen vliegen we naar shanghai, 1 dagje daar kijken. We wilden voor 4 dagen gaan, maar omdat iedereen blijkbaar via shanghai terug gaat was alles vol vol vol, alle treinen, bussen, en vliegtuigen. Dus we hebben 3 dagen extra in beijing vertoefd, wat absoluut geen straf is. Voor een prikkie een nieuwe laptop gekocht en kleren en schoenen…/. altijd goed als je dar 1 tiende van NL voor betaald.

Overmorgen is het avontuur weer over. We landen 17.55 op dusseldorf, ay0707. Op naar de werkelijkheid, met mijn bananen auto aan het werk in oss. Voor degene die het nog niet weten, ik had mijn moeder gevraagd een auto uit te zoeken voor mijn nieuwe werk omdat ik te weinig tijd heb tussen aankomst en eerste werkdag. Ik krijg een foto met het commentaar, tja over kleur valt te twisten… en dat is waar.. hij is lcihtgevend geel!!! haha

Leuk hoe iedereen mee heeft geleefd! We hebben een super tijd gehad en we hebben zin om weer naar huis te komen!

Liefs rieke

ao yun!

vanuit @ August 21st, 2008

Beijing Beijing en we doen de Holland house swing!!!

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik moet schrijven, we hebben veel te veel te doen om te internetten en beijing en de olympics zijn echt helemaal super.

3 en halve dag geleden aangekomen in beijing, als eerste maar onze kaarten van de olympics ophalen. Deze hadden we naar het hotel van pepijn laten sturen, naar een oud collega van hem. We vinden haar daar niet, maar wel lopen we 2 engelsen tegen het lijf  het gesprek gaat als volgt: gaan jullie al naar de spelen vanavond? nee. Wij hebben kaarten. Wat kost dat? Niets, hier alsjeblieft! Huh, echt? Ja veel plezier! Dus wel geteld 3 uur in beijing en we zijn als een gek naar een taxi opzoek die ons naar het birds nest kan brengen zodat we daar de hele avond, gratis!!, naar atletiek kunnen. Het birds nest is echt helemaal geweldig, en de kubus, of hoe heet het zwemstadion?

We zijn als een dolle aan het sightseeen: de verboden stad, plein van de hemelse vrede, tempel of heaven en de chinese muur al gezien.
het is allemaal groots en indrukwekkend. beijing is schoon, groot en echt indrukwekkend. Het metro systeem werk letterlijk als een trein en ik moet zeggen ze hebben hun best gedaan overal vrijwilligers neer te zetten, maar engels ja dat is voor hun ook nog moeilijk. Gebruik maken van hoe en wat in het chinees is dus ook hier essentieel!!!

We hebben ook onze eigen kaarten op kunnen halen. En 2 dagen na ons eerste bezoek aan het birds nest zaten we er zowaar alweer. de 200m sprint voor mannen was echt helemaal te gek. Het hele stadion ging uit zijn dak! en natuurlijk 2 nederlanders in de halve finale horde 110 m, helaas allebei niet door.  We hebben onze brul shirts aan, en elke chinees wil met ons op de foto!

Savonds zijn we te vinden in het holland house, lekker broodjes kroket eten en heineken drinken. We waren daar ook aan het brullen naar iedereen en toen raakte jan aan de praat met amerikanen. En begon enthousiast te vertellen over de westrijden enzo en toen ging het gesprek weer zo: wij hebben ook nog kaarten voor hand bal, intresse? Ja leuk, wat kost dat? Niets, hier alsjeblieft. DUs nu gaan we ook naar handbal finale mannen woeoeoe.

Morgen middag gaan we naar de kwart finale tafel tennis, als cadeau voor jan zijn verjaardag, ookal was deze al in april! En panda’s bekijken in de zoo.

Ik meot nu haasten want er is zometeen de huldiging van het vrouwen water polo team in het holland house! En dat beloofd een mooi feestje te worden!

 

China de c staat voor communicatie.

vanuit @ August 17th, 2008

 

Ik wilde eigenlijk mijn hele verhaal in chinese tekens typen om te laten zien hoe onmogelijk het is om zonder communicatie te functioneren, maar…. ik kreeg niet duidelijk aan de mensen van het internet cafe wat ik wilde.

China is echt geweldig. Eergisteren geland op shenzhen airport en dan begint gelijk al de moeilijkheid want hier spreken nog minder mensen engels als in vietnam. Met alleen de naam en adres van het hotel kom je niet zo ver, want ze begrijpen de engelse tekens niet. Mmm aanwijzen op de kaart helpt ook niet want ook daar staan geen chineze tekens op. Ik ben helemaal blij dat mijn boekje ‘ hoe en wat’ in het chinees binnen hand bereik in mijn tas zit. Daarmee maak ik duidelijk dat we naar het hotel bellen en dat zij dan de weg kunnen uitleggen. Goed en wel om 12 uur snachts zijn we in het hotel.

Dan de volgende dag willen we een vlieg/trein ticket naar beijing regelen. Eerst wil ik bellen met beijing om te kijken of we een dag extra kunnen blijven, vind maar eens een telefoon en leg maar eens uit wat je wilt als je echt met niemand kunt communiceren. Ik ga op pad met een kaart van shenzhen, een taalgidsje en een chinees kaartje van het hotel waar de hotel dame op heeft geschreven wat ik wil, tenminste dat denk ik, want ook dat is in het chinees. Ik vind geen telefoon. We besluiten om dus maar gewoon braaf de 18de te vliegen. Maar dan een ticket, bij de eerste 3 reiswinkels/ hotels kan niemand ons helpen, ze snappen wat we willen uit ons taalboekje, maar dan is het te moeilijk om te communiceren over dingen die er niet in staan.  en dan komt een reddende engel op ons pad. Een chinees die echt waar engels kan. Na 2 uur in zijn hotel hebben we 2 tickets richting beijing.

Dit betekend dat we een extra dag in shenzhen hebben, en wat ga je daar dan doen. Wel shenzhen staat bekend om zijn vreemde themaparken. Splendid china, hier is china nagebouwd, wonders of the world ja de wereld wonderen. Wij kiezen er een uit wat ons we interesant lijkt, MINSK WORLD.
MINKS WORLD is een thema park wat bestaat uit een vliegdekschip, een heus vliegdekschip met vliegtuigen en al.

Maar waarom china nu zo geweldig is, is dat de mensen hier zo ontzettend vriendelijk zijn. Iedereen is nieuwschierig. Ik heb net een half uur met mijn buur jongen in het internet cafe zitten praten, naja stilzwijgend, hij wijst in mijn boekje en ik antwoord weer door iets anders aan te wijzen. Mensen in het restaurant willen allemaal weten waar we vandaan komen, hoe we heten. In Minsk world wild er zelfs een jongen met ons op de foto. En nu gaat dat wat ver, maar ik ben geinteresseerd in hun en zijn in ons en dat is gewoon erg leuk. Dan krijg je een klik met die mensen en als je ze dan op straat nog eens tegen komt dan lachen ze ook. En ze willen je helpen, ookal verstaan ze je niet en hebben ze geen idee wat je wilt ze willen je wel helpen.

En iedereen is wild van de olympische spelen, er schallen alleen maar leidjes over de olympics op de radio, overal is tv met de os en iedereen vind het gaaf dat we richting beijing gaan.

We hebben er zin in!!

Enkele reis Hanoi-Hanoi

vanuit @ August 12th, 2008

Op naar Sapa dat was het laatste plan. We nemen de nachttrein, er zijn omdat we dit laat hebben besloten alleen nog stoelen beschikbaar en geen bedden meer, ach het is maar 9 uur dus dat zitten we wel uit. We hobbelen Hanoi uit, ik verheug me erop wakker te worden in de schone berglucht met prachtig uitzicht. Ik slaap niet omdat het de hele tijd al onweert. om 03.30 begint de vietnameze condusteur te roepen en iedereen begint verbaasd met zijn buurman te praten. Wij snappen niet wat er gaande is. De trein word stil gezet.. in al het gepraat horen we alleen maar het woord Hanoi vaak vallen. Zouden we terug gaan? Nee vast niet. We voelen de locomotief afkoppelen en 30 minuten later haalt de locomotief ons in, weer een half uur laten koppelt hij aan de andere kant vast. Later blijkt dat hij eerst naar een station moest rijden om van spoor te wisselen. En we gaan echt weer de kant op waar we vandaan kwamen. We snappen er niks van en uit een gebrekkig gesprek met een medepassagier maken we op dat er in Sapa te veel regen valt om verder te gaan. We rijden nog langzamer als op de heenweg en een kleine 13 uur later staan we weer met al onze bagage op station Hanoi. Wat me alles mee valt is dat we al ons geld terug krijgen, zelfs zonder dat we erom hadden gevraagd. Er kwam iemand de trein in en die zei, ik ben van de reisorganistatie en ik breng jullie naar het hotel en dan krijg je je geld terug. Zelfs de commisie die we natuurlijk hadden betaald.
Een enerverende ervaring, gratis een nacht in een vietnameze trein doorbrengen 😉

We hebben de afgelopen 2 dagen met een boot in halong bay gevaren. Halong bay is een world heritage site bestaande uit een baai met meer als 3000 kleine kartsberg eilandjes. Een fanatastische gezicht al deze bergen en ik heb echt genoten van de omgeving en het varen op de boot. het eten was goed en we hadden een relatief luxe hut.

Nu verblijven we nog 3 dagen in Hanoi omdat vanuit nederland ons het nieuws bereikte dat er in Sapa 100 doden zijn gevallen door overstromingen en aardverschuivingen en dat er in de komende dagen nog meer tropische stormen worden verwacht….

Hanoi

vanuit @ August 8th, 2008

Hanoi is de gezellige versie van Saigon. Kleine straatjes, veel winkeljes, barretjes e.d. Ik blijf me verbazen dat dit land officieel ‘communistisch’ is. Je merk er hier namelijk bar weinig van. Wel is het mausoleum van HCM en het HCM museum en het HCM trail  museum aanwezig waar word verteld hoe geweldig HCM en zijn communisme wel niet zijn.

Ook blijf ik me verbazen over eigenlijk hoe ‘on welkom’ je bent als je een beetje van de begane paden afgaat. We wilden naar het noorden, de bergen in. Maar niet naar het toeristische Sapa. Onze bestemming was alleen per lokal bus te bereizen en wij gaan op pad naar het bus station om kaartjes te scoren. Het begint al bij de taxi, de driver herhaalt mijn woorden ‘ my dinh bus station, ok, 7 dollar, ok, 2 way, ok’ Nee dit was te moeilijk, na 100 meter wil hij ons niet meer brengen omdat hij niet weet waar hij heen moet. We proberen de stadsbus, staan we, na navraag, aan de verkeerde kanbt van de weg en komt deze bus vanaf het station ipv er naar toe. WIj stappen na 100 meter weer uit. Naar de overkant van de weg dan maar. Eenmaal aangekomen op het busstation voel ik me echt een aapje. We worden echt belaagd door vietnamese mannen die wederom in het vietnamees beginnen. Enkele kunnen engels en vuren vragen op ons af. Ze zijn verbaasd als ik op hun vraag ‘ do you speak englisch’ antwoord ‘ nee ik spreek geen engels’. Bij de ticket counter word ik volledig genegeerd, ik vraag zelfs in het vietnamees of ik een kaartje mag en ze staart alleen maar…
Als ik bij het uitlopen van het busstation vol in mijn kont word g eknepen, geef ik (ik weet dat ik me niet moet laten gaan maar…soms) die jongen een tik op zijn borst en zijn met mijn meest boze gezicht dat hij met zijn poten van me af moet blijven. We nemen de bus terug omdat een prijs afspreken met een taxi onmogelijk lijkt.
We leggen ons er bij neer we zijn hier nog 7 dagen en we besluiten met een toeristen bus naar het eerder genoemde sapa te gaan en een tour t e boeken naar halong bay een fantastische baai met meer als 200 eilandjes, de highlight van vietnam. Ik ben fan van onder de locals reizen, maar dit is gewoon niet leuk meer.
achteraf kunnen we er om lachen, en het is dat vietnam zo mooi is.

Vandaag hebben we ons op een scooter in het verkeer gewaagd, dit blijft altijd erg leuk.

We hebben de kaartjes van de olympische spelen binnen!! ze zijn veilig per post aangekomen in beijing. Nu wij nog….

 

ps: er staan nog wat foto’s van de trein en de zandduinen in mui ne onder het kopje vietnam.

ps2: en je kan je onder het mom beter laat dan nooit, subscriben voor een email als er een nieuw verhaal op staat. dit kan al enkele weken maar ik vergeet steeds te schrijven dat het nu wel werkt.

33 uur in de trein

vanuit @ August 6th, 2008

3 dagen geleden vertrokken we vanuit Saigon met de trein naar het noorden. Saigon heeft minder indruk gemaakt als ik had gedacht. Voornamelijk wil iedereen je afzetten en moet je constant op je spullen letten. Niemand spreekt engels als het hun zo uitkomt, waardoor we een busticket hebben moeten boeken naar de tunnels van de vietcong via een hotel ipv lokal bus. Dit bleek een tour te zijn ipv alleen een busticket en zaten we opgescheept met een gids die toeristen arrogant vind, de reisgidsen allemaal bulshit en die een verhaal verteld over de oorlog waarin hij de held is, met john mccain heeft gevochten, hij de laatste vlag van de usa naar beneden heeft gehaald en hij nooit iemand heeft gedood enz. De tunnels waren voornamelijk een grote lading met blanken die zich in de tunnels wurmen… ik krijg daar niet echt een gevoel bij. Wat ik erg jammer vind, vooral omdat je in Cambodja echt dichtbij de geschiedenis kwam te staan. Hier voelt het weg gestopt, we doen gewoon net alsof er niet gevochten is voor 10 jaar…

We maken een tussenstop na 4 uur trein. We gaan naar inmense zandduinen aan de kust. Fantastische gevormde duinen, groot wijd. Je voelt je echt midden in de sahara,je ziet alleen maar zand. natuurlijk gaan we sleetje rijden van de zand bergen af…

Dan pakken we de trein die ons naar Hanoi brengt. 29 uur later zijn we op de plaats van bestemming. Er zitten alleen veitnamezen in de trein. Ik voel me een beetje gediscrimineerd want als ik aan de verkoper van drinken en eten vraag of ik wat mag kopen, word ik volledig genegeerd, terwijl hij alle vietnamezen wel helpt. De tweede keer word ik gewoon weg gewuifd… Ik blijf stug volhouden want ik heb ook trek en ik moet nog meer als een dag in de trein. Ik voer een gesprek met mijn buurman en kom er achter dat het 15.000 dong kost, dus ik geef de verkoop man 15.000 dong en maak het gebaar ‘ ik’  ‘eet’  nou zowaar… ik krijg noodles. Duurt een paar uur maar dan heb je ook wat.
Verder heb ik na de treinreis eigenlijk voor het eerst goed bijgeslapen… heerlijk, hebben we fantastische landschappen voorbij zien trekken en de tijd gehad om eens boeken te lezen.

Saigon

vanuit @ August 2nd, 2008

Saigon is geweldig. 7 miljoen motoren op 9 miljoen inwoners. We zijn in de tunnels van de veitcong geweest. We hebben het meeste regen van de hele vakantie gehad. Foto’s zeggen meer als een verhaal… Zie onder Vietnam de foto’s.

We staan over 4 uur weer op om de trein te scoren naar Mui Ne. Dus nu geen lang verhaal, maar slapen.

Mekong Delta

vanuit @ July 31st, 2008

Onder het mom van ‘we zien wel waar het schip (letterlijk) strand, verleg je grenzen dan kom je nog eens ergens en laat het allemaal maar los je komt vanzelf op de plaats van bestemming’ een verhaal over 2 dagen mekong delta.

Een reis van ongeveer een paar honderd kilometer, 12 uur, 6 verschillende vervoersmiddelen en 18 euro armer, brengt ons vanaf het strand in Cambodja in een dorp midden in de delta van de Mekong in zuid Vietnam.
De reis begint prima met 9 toeristen in een mini busje door het prachtige landschap van Cambodja, langs de kust en rijstvelden en de heuvels in het zuiden. Ik denk nog als de hele trip zo gaat dan komen we er wel. Na ander half uur worden we af gezet en moeten we opzoek naar vervoer richting de grens met Vietnam. We hebben gekozen voor de minst toegankelijke grens overgang die nauwelijks gebruikt word door buitenlanders, maar wel de mooiste weg is. We mogen meerijden achter in de laadbak van een jeep. Prachtig, zo mooi, door dorpen in de echt rural area, geen toerist te zien, alleen maar zeer onverharde wegen, de rijst word geoogst. Dit is echt puur genieten, wind door je haar en rijden door een echte uithoek van de wereld. Na een uur of 2 komen we bij de grens.
We worden gelijk belaagt door motorijders die ons willen brengen naar het eerste dorp in Vietnam. Tenminste dat denken we, want eenmaal aangekomen in Vietnam kan je spontaan met NIEMAND meer communiceren.  We stappen met onze backpack achter op 2 motoren, we hebben niet veel keus, lopen 10 km in deze hitte is niet echt een pretje. We worden bij het busstation gedropt waar tumult onstaat.
We hebben geen gepast geld voor de moto meneer in dollar en we hebben nog geen vietnamees geld, er staat een bus die ons heel graag mee wil hebben en die trekt half mij en mijn tas naar binnen. Jan word afgezet omdat ze geen wisselgeld willen geven, ik spring uit de bus die weer half weg rijdt en gris het geld uit de handen van de moto meneer. Goed en wel betaald de vrouw van de bus 1 dollar en die kunnen wij dan weer aan haar betalen.
In de bus met alleen maar locals, die echt NUL engels spreken, word er duidelijk gemaakt dat we moeten betalen. Maar voor 4 stoelen omdat onze backpacks zo groot zijn. we geven 5 dollar wat genoeg is voor 4 plekken en die echtra dollar voor de moto. Dan onstaat er weer tumult. De bus word midden op de weg stil gezet en iedereen begint in het vietnamees te roepen… wat? geen idee? ik denk meer betalen…. Ik praat in het Nederlands terug en na een kwartier schijnt het denk ik goed te zijn en vervolgen we onze weg.
We rijden de Mekong delta in, het stinkt hier naar vis en we hobbelen op de achter bank bijna de bus uit en we moeten even bijkomen van alles.  Na een uur begin ik te genieten, mooie vissers dorpen, huisen op palen en ontelbaar veel kanalen die allemaal afstammen van de Mekong.
We worden na 3 uur de bus uit gezet. We worden aangevallen door 20 moto meneren die ons ergens heen willen brengen, maar wij willen een aansluitende bus halen, meer niet. Maar maak dat maar eens duidelijk. Na wat gebekvecht loop ik de stad in op zoek naar een ticket office voor de bus, iemand komt naast me rijden en gaat niet meer weg, ik stap achter op, brengt hij me Verdomme weer naar waar ik vandaan kwam. Ik boos en begin weer te lopen komt ie me weer achterna en legt nu uit dat ie me naar de bank brengt en naar het ticket office maar dat hij eerst een helm moest halen, ik voel me lullig.
We denken de laaste etappe van vandaag te nemen, een mini bus naar onze bestemming. Als de zon achter ons in de Mekong zakt zijn we nog 70 km verwijdert van de bestemming en zitten we met 24 mensen opgepropt in een mini bus die in Nederland bestemt is voor 9 personen.
Als we Can Tho binnen rijden is het pikke donker en voel ik me niet op mijn gemak, we zitten opeens alleen in de bus en ze praten nog steeds alleen maar vietnamees. Er ze willen geld maar dat willen wij niet.. we worden braaf uitgezet bij het busstation.
Dan nog een hotel, weer achter op de moter naar een hotel, dit is vol. De eigenaar loodst ons naar een ander hotel. We nemen een kamer en gaan eten. Naast ons in het restaurant zitten mensen slangen, schildpadden en slakken te eten, en dat gaat me echt te ver. Ik eet mijn rijst en ga slapen.

Vandaag om half 6 sochtends in een boot gestapt om 8 uur te varen over de Mekong en zijtakken daar van. Langs floating markets, mooie mangroven, rijstvelden, fruit tuinen, brede rivieren. Prachtig!! We genieten volop van de rust, ruimte en natuur. We eten fruit vanaf de markt, midden op de rivier. Ik zie een levende slang, en bedenk me dat ik me echt over mijn angst heen moet zetten. De zon schijnt weer, en we verbranden behoorlijk vandaag.
Na de boot trip op naar SAIGON. De bestemming van vandaag. We rijden 100 meter en komen in de file. We staan een uur te wachten voor we met de ferry de rivier over kunnen steken. Als we eenmaal overgestoken zijn, constateer ik dat we met 9 mensen in een 13 persoons bus zitten, wat een heerlijkheid. Echter blijkt onze buschaufeur een kamikaze maniak!! De trip duurt normaal 5 uur. We zijn in 3 uur in Saigon en ik heb echt bijna de dood in de ogen gezien. Neem alle slechte rijders van de wereld, doe het kwadraat en zo slecht is deze chauffeur. Trucks raken ons rakelings niet, motoren ontwijken onze willen en kuilen nemen we vliegend.
Nu zitten we in Saigon en hebben we in de stromende regen lopen een hotel gevonden, alle taxi’s willen je namelijk alleen naar hun eigen hotel brengen….pff. Blijkt het hotel vol…. Maar ze hebben nog 1 kamer die om 0.00 vrij komt. Het is nu Half 11, ik ruik mezelf en Jan van een kilometer afstand. Ranzig is een heel ander begrip geworden.

Maar zo kom je nog eens ergens en SAIGON is weer een heel andere wereld en ik ben benieuwd wat morgen allemaal weer brengt.

Liefs Rieke

Zon, zee en strand!

vanuit @ July 26th, 2008

Na alle hitte op het platte land en in de grote stad en de regen die uitblijft in het regen seizoen van cambodja hebben we 3 dagen geleden besloten lekker naar zee te gaan. Aan de golf van thailand ligt sihanoukville waar je lekker kunt relaxen in de zon met een koele zee bries.

De bustocht uit phnom penh komt langs het enige heuvelachtige gedeelte van cambodja en is uitermate mooi. De rit gaat voorspoedig en we zijn voor het eerst binnen de genoemde tijd op plaats van bestemming.

Na wat omzwervingen over het witte strand langs de helder blauwe zee vinden we een hostel wat bestaat uit 7 bungalows en een restaurant. We hebben de bovenste bungalow wat betekend dat we vanuit onze kamer uitzicht hebben op zee en strand. En we hebben een heerlijke veranda waar je heerlijk in je hangmat kunt relaxen.

Nu wil het zo zijn dat het na een uur na aankomst het begint te regenen, en niet zomaar regen maar echt heel veel regen. Zoveel kubieke liter tegelijk heb ik nog nooit de lucht uit zien komen.
Je ziet vanuit je kamer en hangmat dus grijze wolken en stormen voorbij komen, het uitzicht over de 2 km parel wittestrand is meestal beperkt tot 200 meter, we gaan in het warme zee water zwemmen in de regen, en romatische langs het strand wandelen in de regen, we ontbijten in de regen onder ons eigen dakje.

… maar….De verkoeling is gekomen… en ik heb bijna al mijn boeken uit….

Zomaar een dag in pnhom penh…

vanuit @ July 22nd, 2008

De dag begon goed om een uur of half 8 met de constatering dat we, heel dom, gisteravond in het restaurant ons fototoestel hadden laten liggen. Wij in haast de tuk tuk in terug naar de 2 restaurants waar we eerder gisteravond waren geweest, natuurlijk had niemand hem gevonden. Maar we konden wel na 10 uur terug komen als de managers er waren.

We hadden om 9 uur een afspraak bij Cambodian Trust. In de tuk tuk op weg daar naar toe balen we nog flink maar als we daar zijn word alles snel weer in perspectief geplaatst. Ik heb contact gezocht met Cambodian Trust omdat zijn een revalidatie centrum hebben voor oorlogsslachtoffers (ondertussen ookvoor mensen met lepra, polio en CP) en een school hebben waar Cambodianen worden opgeleid om protheses te maken. We worden door het hoofd van de Fysiotherapie rond geleid. Indrukwekkend om te zien hoeveel aandacht er voor mensen met een beperking is in cambodia en hoe goed georganiseerd het daar is. Wel erg dat er zoveel slachtoffers van landmijnen protheses nodig hebben…

We besluiten na ons bezoek aan het centrum rustig te ontbijten, als we bij het restaurant aankomen komt de ober naar buiten gelopen en roept al van verre… de manager heeft jullie camera kom snel… Wij helemaal gelukkig.

Tijdens het ontbijt geven we geld aan twee bedel monniken, poets een dove man de schoenen van Jan en eet een straat kind mijn halve pannekoek omdat ik vol zit.. Er zijn dubbel zoveel mensen langsgekomen om geld oid te vragen/verkopen. Ik krijg het ook niet over mijn hart om niemand wat te geven, maar je voelt je hier een lopende pinautomaat.

Dan op naar het tuel sleng prison genocide museum. We gaan vrijwillig maar het is net als de ‘killing cave’ een indrukwekkend bezoek. 20 duizend mensen zijn hier gemarteld en gevangen gehouden voor ze naar de killing fields werder gebracht 15 km verder op. Alle martel werktuigen, cellen en foto’s zijn nog te zien. Het voelt heel onguur. Wat me vooral raakt zijn de verhalen van de mensen die er voor kozen om voor de rode khmer te werken en dus te martelen e.d. omzelf te zorgen dat ze niet werden gedood.

Als we vervolgens de stad in lopen komen in een afstand van 100 meter eerst bedel kinderen tegen, we geven geld. Dan iemand zonder been, we geven geen geld. Dan iemand zonder armen en ogen, ja die moet je wel geld geven. Daarna iemand zonder armen, benen en ogen….
We zijn echt uit het veld geslagen, zoveel armoede, zoveel gehandicapten, moet je iedereen geld geven…… je wilt zo graag al deze mensen helpen en soms als het even allemaal teveel indrukken zijn wil je ook gewoon doen als of er helemaal niets aan de hand is in dit land.