China, Cambodja & Vietnam

Mekong Delta

vanuit @ July 31st, 2008

Onder het mom van ‘we zien wel waar het schip (letterlijk) strand, verleg je grenzen dan kom je nog eens ergens en laat het allemaal maar los je komt vanzelf op de plaats van bestemming’ een verhaal over 2 dagen mekong delta.

Een reis van ongeveer een paar honderd kilometer, 12 uur, 6 verschillende vervoersmiddelen en 18 euro armer, brengt ons vanaf het strand in Cambodja in een dorp midden in de delta van de Mekong in zuid Vietnam.
De reis begint prima met 9 toeristen in een mini busje door het prachtige landschap van Cambodja, langs de kust en rijstvelden en de heuvels in het zuiden. Ik denk nog als de hele trip zo gaat dan komen we er wel. Na ander half uur worden we af gezet en moeten we opzoek naar vervoer richting de grens met Vietnam. We hebben gekozen voor de minst toegankelijke grens overgang die nauwelijks gebruikt word door buitenlanders, maar wel de mooiste weg is. We mogen meerijden achter in de laadbak van een jeep. Prachtig, zo mooi, door dorpen in de echt rural area, geen toerist te zien, alleen maar zeer onverharde wegen, de rijst word geoogst. Dit is echt puur genieten, wind door je haar en rijden door een echte uithoek van de wereld. Na een uur of 2 komen we bij de grens.
We worden gelijk belaagt door motorijders die ons willen brengen naar het eerste dorp in Vietnam. Tenminste dat denken we, want eenmaal aangekomen in Vietnam kan je spontaan met NIEMAND meer communiceren.  We stappen met onze backpack achter op 2 motoren, we hebben niet veel keus, lopen 10 km in deze hitte is niet echt een pretje. We worden bij het busstation gedropt waar tumult onstaat.
We hebben geen gepast geld voor de moto meneer in dollar en we hebben nog geen vietnamees geld, er staat een bus die ons heel graag mee wil hebben en die trekt half mij en mijn tas naar binnen. Jan word afgezet omdat ze geen wisselgeld willen geven, ik spring uit de bus die weer half weg rijdt en gris het geld uit de handen van de moto meneer. Goed en wel betaald de vrouw van de bus 1 dollar en die kunnen wij dan weer aan haar betalen.
In de bus met alleen maar locals, die echt NUL engels spreken, word er duidelijk gemaakt dat we moeten betalen. Maar voor 4 stoelen omdat onze backpacks zo groot zijn. we geven 5 dollar wat genoeg is voor 4 plekken en die echtra dollar voor de moto. Dan onstaat er weer tumult. De bus word midden op de weg stil gezet en iedereen begint in het vietnamees te roepen… wat? geen idee? ik denk meer betalen…. Ik praat in het Nederlands terug en na een kwartier schijnt het denk ik goed te zijn en vervolgen we onze weg.
We rijden de Mekong delta in, het stinkt hier naar vis en we hobbelen op de achter bank bijna de bus uit en we moeten even bijkomen van alles.  Na een uur begin ik te genieten, mooie vissers dorpen, huisen op palen en ontelbaar veel kanalen die allemaal afstammen van de Mekong.
We worden na 3 uur de bus uit gezet. We worden aangevallen door 20 moto meneren die ons ergens heen willen brengen, maar wij willen een aansluitende bus halen, meer niet. Maar maak dat maar eens duidelijk. Na wat gebekvecht loop ik de stad in op zoek naar een ticket office voor de bus, iemand komt naast me rijden en gaat niet meer weg, ik stap achter op, brengt hij me Verdomme weer naar waar ik vandaan kwam. Ik boos en begin weer te lopen komt ie me weer achterna en legt nu uit dat ie me naar de bank brengt en naar het ticket office maar dat hij eerst een helm moest halen, ik voel me lullig.
We denken de laaste etappe van vandaag te nemen, een mini bus naar onze bestemming. Als de zon achter ons in de Mekong zakt zijn we nog 70 km verwijdert van de bestemming en zitten we met 24 mensen opgepropt in een mini bus die in Nederland bestemt is voor 9 personen.
Als we Can Tho binnen rijden is het pikke donker en voel ik me niet op mijn gemak, we zitten opeens alleen in de bus en ze praten nog steeds alleen maar vietnamees. Er ze willen geld maar dat willen wij niet.. we worden braaf uitgezet bij het busstation.
Dan nog een hotel, weer achter op de moter naar een hotel, dit is vol. De eigenaar loodst ons naar een ander hotel. We nemen een kamer en gaan eten. Naast ons in het restaurant zitten mensen slangen, schildpadden en slakken te eten, en dat gaat me echt te ver. Ik eet mijn rijst en ga slapen.

Vandaag om half 6 sochtends in een boot gestapt om 8 uur te varen over de Mekong en zijtakken daar van. Langs floating markets, mooie mangroven, rijstvelden, fruit tuinen, brede rivieren. Prachtig!! We genieten volop van de rust, ruimte en natuur. We eten fruit vanaf de markt, midden op de rivier. Ik zie een levende slang, en bedenk me dat ik me echt over mijn angst heen moet zetten. De zon schijnt weer, en we verbranden behoorlijk vandaag.
Na de boot trip op naar SAIGON. De bestemming van vandaag. We rijden 100 meter en komen in de file. We staan een uur te wachten voor we met de ferry de rivier over kunnen steken. Als we eenmaal overgestoken zijn, constateer ik dat we met 9 mensen in een 13 persoons bus zitten, wat een heerlijkheid. Echter blijkt onze buschaufeur een kamikaze maniak!! De trip duurt normaal 5 uur. We zijn in 3 uur in Saigon en ik heb echt bijna de dood in de ogen gezien. Neem alle slechte rijders van de wereld, doe het kwadraat en zo slecht is deze chauffeur. Trucks raken ons rakelings niet, motoren ontwijken onze willen en kuilen nemen we vliegend.
Nu zitten we in Saigon en hebben we in de stromende regen lopen een hotel gevonden, alle taxi’s willen je namelijk alleen naar hun eigen hotel brengen….pff. Blijkt het hotel vol…. Maar ze hebben nog 1 kamer die om 0.00 vrij komt. Het is nu Half 11, ik ruik mezelf en Jan van een kilometer afstand. Ranzig is een heel ander begrip geworden.

Maar zo kom je nog eens ergens en SAIGON is weer een heel andere wereld en ik ben benieuwd wat morgen allemaal weer brengt.

Liefs Rieke

Zon, zee en strand!

vanuit @ July 26th, 2008

Na alle hitte op het platte land en in de grote stad en de regen die uitblijft in het regen seizoen van cambodja hebben we 3 dagen geleden besloten lekker naar zee te gaan. Aan de golf van thailand ligt sihanoukville waar je lekker kunt relaxen in de zon met een koele zee bries.

De bustocht uit phnom penh komt langs het enige heuvelachtige gedeelte van cambodja en is uitermate mooi. De rit gaat voorspoedig en we zijn voor het eerst binnen de genoemde tijd op plaats van bestemming.

Na wat omzwervingen over het witte strand langs de helder blauwe zee vinden we een hostel wat bestaat uit 7 bungalows en een restaurant. We hebben de bovenste bungalow wat betekend dat we vanuit onze kamer uitzicht hebben op zee en strand. En we hebben een heerlijke veranda waar je heerlijk in je hangmat kunt relaxen.

Nu wil het zo zijn dat het na een uur na aankomst het begint te regenen, en niet zomaar regen maar echt heel veel regen. Zoveel kubieke liter tegelijk heb ik nog nooit de lucht uit zien komen.
Je ziet vanuit je kamer en hangmat dus grijze wolken en stormen voorbij komen, het uitzicht over de 2 km parel wittestrand is meestal beperkt tot 200 meter, we gaan in het warme zee water zwemmen in de regen, en romatische langs het strand wandelen in de regen, we ontbijten in de regen onder ons eigen dakje.

… maar….De verkoeling is gekomen… en ik heb bijna al mijn boeken uit….

Zomaar een dag in pnhom penh…

vanuit @ July 22nd, 2008

De dag begon goed om een uur of half 8 met de constatering dat we, heel dom, gisteravond in het restaurant ons fototoestel hadden laten liggen. Wij in haast de tuk tuk in terug naar de 2 restaurants waar we eerder gisteravond waren geweest, natuurlijk had niemand hem gevonden. Maar we konden wel na 10 uur terug komen als de managers er waren.

We hadden om 9 uur een afspraak bij Cambodian Trust. In de tuk tuk op weg daar naar toe balen we nog flink maar als we daar zijn word alles snel weer in perspectief geplaatst. Ik heb contact gezocht met Cambodian Trust omdat zijn een revalidatie centrum hebben voor oorlogsslachtoffers (ondertussen ookvoor mensen met lepra, polio en CP) en een school hebben waar Cambodianen worden opgeleid om protheses te maken. We worden door het hoofd van de Fysiotherapie rond geleid. Indrukwekkend om te zien hoeveel aandacht er voor mensen met een beperking is in cambodia en hoe goed georganiseerd het daar is. Wel erg dat er zoveel slachtoffers van landmijnen protheses nodig hebben…

We besluiten na ons bezoek aan het centrum rustig te ontbijten, als we bij het restaurant aankomen komt de ober naar buiten gelopen en roept al van verre… de manager heeft jullie camera kom snel… Wij helemaal gelukkig.

Tijdens het ontbijt geven we geld aan twee bedel monniken, poets een dove man de schoenen van Jan en eet een straat kind mijn halve pannekoek omdat ik vol zit.. Er zijn dubbel zoveel mensen langsgekomen om geld oid te vragen/verkopen. Ik krijg het ook niet over mijn hart om niemand wat te geven, maar je voelt je hier een lopende pinautomaat.

Dan op naar het tuel sleng prison genocide museum. We gaan vrijwillig maar het is net als de ‘killing cave’ een indrukwekkend bezoek. 20 duizend mensen zijn hier gemarteld en gevangen gehouden voor ze naar de killing fields werder gebracht 15 km verder op. Alle martel werktuigen, cellen en foto’s zijn nog te zien. Het voelt heel onguur. Wat me vooral raakt zijn de verhalen van de mensen die er voor kozen om voor de rode khmer te werken en dus te martelen e.d. omzelf te zorgen dat ze niet werden gedood.

Als we vervolgens de stad in lopen komen in een afstand van 100 meter eerst bedel kinderen tegen, we geven geld. Dan iemand zonder been, we geven geen geld. Dan iemand zonder armen en ogen, ja die moet je wel geld geven. Daarna iemand zonder armen, benen en ogen….
We zijn echt uit het veld geslagen, zoveel armoede, zoveel gehandicapten, moet je iedereen geld geven…… je wilt zo graag al deze mensen helpen en soms als het even allemaal teveel indrukken zijn wil je ook gewoon doen als of er helemaal niets aan de hand is in dit land.

Killing cave’s

vanuit @ July 20th, 2008

Ik kan wel schrijven over de leuke mensen die we bij angkor achter lieten, de boot tocht van 10 uur die officieel 4 uur zou duren, de boot tocht die door geweldig mooi rural cambodia ging, dat we een scooter hebben gehuurd en per ongeluk over een slang heen zijn gereden…

Dat valt allemaal in het niet bij wat we vandaag hebben ervaren. Iedereen weet dat de oorlog hier niet maar relatief kort geleden is maar vandaag werden we echt met de neus op de feiten gedrukt.

In het vlakke cambodja zijn enkele heuvels, we bezoeken er vandaag een met enkele grotten. We lopen samen met onze gids naar boven en arriveren bij een tempel met prachtig uitzicht over rijstvelden onder ons. Deze tempel was in de tijd van de rode khmer een gevangenis. Alle gevangenen werden hier gescheiden. de arme ‘ domme’ mensen moesten beneden werken op het land ‘killing fields’ en de geschoolde mensen werden afgevoerd naar de bovenkant van de grotten even verderop.

We dalen af in een grot van ongeveer 30 meter diep als we onderaan staan word een gat zichtbaar, ver boven ons. Onze gids begint te vertellen, mannen kregen bovenaan een lange spijker in het hoofd geslagen en werden zonder pardon naar beneden geduwd, voor vrouwen geld hetzelfde alleen als zijn zwanger waren werden de buiken nog kapot gesneden. De kinderen werder even verderop vermoord en in een andere grot geduwd. Er was een trap uit maar daar stonden soldaten die je neer schoten mocht je nog half leven en proberen weg te komen.

We staan sprakeloos onder in de grot waar 10 duizend mensen de dood vonden. Het enige wat je nu kunt doen is wierook aan steken bij het grote boedha beeld wat er nu staat, diep ademhalen bij de twee monumenten die bestaan uit twee glazen tempels gevuld met schedels en wat geld achter laten voor de dappere man die het rode khmer regime overleefde en alleen is begonnen met het opruimen van alle lijken om ze een respectvolle laatste rustplaats te geven.

Het is zo hypocriet eigenlijk dat je daar naar beneden loopt, rond kijkt, het tot je neemt en dat je gewoon, heel gewoon en rustig weer de trap naar buiten neemt en je weer verder gaat met je leven. Terwijl daar gewoon zonder reden 10 duizend mensen de dood vonden……

ik ben nu echt op reis

vanuit @ July 17th, 2008

……we arriveren bij de grens, in de echt alles vernietigende hitte lopen we te zeulen met back packs van het ene grens kantoor naar de ander waar je bij de eens de visa moet ophalen, bij de ander wat moet invullen en bij weer een ander een stempel krijgt. Ondertussen worden we belaagd door taxi/bus chaufeurs die ons allemaal naar siem reap willen brengen, onze eind bestemming van vandaag.
We sluiten aan bij een nederlands gezin en regelen na nog meer geloop en gepraat voor een redelijke prijs een mini van onze kant op. Van de mooie asfalt wegen en geciviliceerd heid in thailand rijden we nu over een weg met gaten zo groot als bom inslagen met slecht materiaal maar de cambodianen zijn vriendelijk!

Later blijkt de weg zo slecht te zijn omdat bangkok airways de cambodiaanse overheid betaald om de weg slecht te houden zodat er meer mensen kiezen om te vliegen ipv oover land te gaan.  Na een uur of 3 staan we langs de kant van de weg zonder benzine. Ik geniet volop, het is ongestrutureerd, arm, mooi, vrolijke mensen, het geciviliceerde is weg, we zijn weer gewoon in een ontwikkelings land. Geen westerse dingen meer gewoon lekker op reis. Niets gaat zoals gepland, en heerlijk, dat hoort er gewoon allemaal bij. Net in siem reap probeert de driver ons een oor aan te naaien door ons verder te willen sturen met een tuk tuk, maar we houden voet bij stuk en worden gewoon bij het hostel afgezet.
Ik vind cambodia geweldig, leuke mensen, prachtige natuur en echt het gevoel weg te zijn van huis.

We hebben er nu 3 dagen bezoek aan angkor opzitten. De eerste dag op de fiets in de volle zon, de tweede dag in de stromende regen in de tuk tuk en vandaag ongeveer 100 km in de tuk tuk naar tempels die ver weg liggen. De ene tempels in nog indrukwekkender als de ander en het is hier zo rustig! nauwelijks toeristen je kunt op je gemak rond kijken. Ik geniet volop van de omgeving en de mensen. De een probeert je een oor aan te naaien de ander wil je gewoon allemaal dingen verkopen die je niet wilt hebben de volgende heeft geen benen meer door een landmijn en oorlog. Er is hier veel armoede.

frisse lucht

vanuit @ July 17th, 2008

sochtends om 5 uur verlaten we het drukke bangkok met de trein… een kleine 2 uur later zitten we nog steeds in bangkok en gaan we met een snelheid van ongeveer 5 km per uur de stad uit. Langs krotten, werkende mensen, een stad die ontwaakt. Ik val in slaap voor we bangkok uit zijn en word wakker in frisse lucht heerlijk! We rijden langs mooie rijst velden, tempels, kinderen die zwaaien.
Ik hang enkele uren uit de deur van de trein om te genieten van de heerlijke lucht zonder smog, drukte en vieze geuren van riool en afval.
Na een uur of 6 arriveren we bijna bij de grens, voor een schijntje nemen we de taxi via het visa kantoor naar de grens en de reis gaat erg voor spoedig, tot…. we bij de grens van cambodia komen……

Bangkok, 365 dagen per jaar zomerfeesten!

vanuit @ July 13th, 2008

Twee dagen geleden geland in Bangkok, een nieuwe uitdaging in een nieuw land.

Naja uitdaging, iedereen spreekt hier engels en het is uitermate geciviliceerd, we maken het ons zelf gemakkelijk en gaan met de airport express naar ko san road. Ik val hier werkelijk waar van de ene verbazing in de andere, ik heb al verhalen gehoord en foto’s gezien, maar dat het in werkelijkheid nog 10 keer zo erg over de kop heen gaat hier verbaasd me echt. Het is 1 straat waar alle ‘back packers’ huizen. Je ziet hier meer blanken als in nijmegen op straat, in ons hotel zijn ongeveer de helft van de kamers aan nederlanders verhuurd en je hoort er niet bij als je geen polo aan hebt, cocktails uit emmers drinkt en een jong thais ding het gescoord ergens. Ko San rd heeft veel hostels, eet kraampjes op straat en winkeltjes, en het ritueel is elke dag het zelfde, sohtends niemand op straat rond het middag uur komen de eerste mensen brak uit bed en scoren ontbijt en bier, dan sight seeiing denk ik? en smiddags weer terras op, eten, bier drinken, cocktails drinken en als je om half 3 snachts kijkt is het allemaal hossende en brakende mensen op straat. Net zomerfeesten alleen dan 365 dagen in het jaar.

 

 

 

 

We zitten hier in een hostel en ik geef eerlijk toe dat jan en ik ook een emmer met cocktail gedronken hebben ;). Verder vermaken we ons door de stad in te gaan. Bij de meeste tempels is het erg druk en moet je door schuiven in een rij met westerlingen om allemaal van het zelfde een foto te maken, deze foto kan je ook net zo goed uit de reisgids knippen. Als je dan verder loopt ben je zogoed als alleen in het complex en kom je prachtige tempels, mooie mozaiken en monniken tegen. Wel verbaasde het me dat een monnik met mij op de foto wilde, dat doen ze niet zo vaak uit zichzelf, later bleek waarom, zo kon hij dicht bij me staan en in mijn kont knijpen… (echt een boedistische monnik in oranje gewaad) werkelijk waar, als het een gewone tai was geweest had ik hem een knal gegeven.

 

  

We gaan lekker met de local bussen door bangkok, markten af. Want waarom 5 euro voor taxi betalen als je voor 20 cent met de bus kunt. Maar als je dan in het donker 30 min moet wachten en dan ook nog moet staan en niet weet waar je eruit moet gaat het jan wel wat ver! En gelijk heeft ie. Maar het gaat nog steeds goed.

Vandaag naar de  ‘ cheap ass’ markt geweest. We hebben 12 euro uitgegeven voor: 2 tassen, 2 korte broeken, slippers, een zonnebril, en een tuk tuk souvenir waarin onderzetters zitten en we hebben ooknog wat gedronken. Ik vind het heerlijk lekker door bangkok te struinen, mooie dingen te zien en dat je savonds in het paradijs voor backpackers terecht komt neem ik maar voor lief.

liefs rieke

Regen, regen en nog eens regen….

vanuit @ July 9th, 2008

Enkele dagen geleden is het begonnen met regenen en het is eigenlijk niet meer opgehouden. Dit levert mooie taferelen op. De skyline van hong kong ziet er angstaanjagend uit, de bergen er achter zijn helemaal in de wolken, alle lichten zijn uit en er hangt een waas van regen, de hoogste punten van de gebouwen zijn meestel niet eens te zien omdat de wolken zo laag hangen.

We laten Hong Kong na 3 dagen voor wat het is en besluiten onze tassen weer te vullen en op pad te gaan. Lantau island is de bestemming, door het slechte weer en de hoge golven geven wij de voorkeur aan de metro en bus ipv de ferry. Het een van de vele eilanden die bij hong kong hoort. Het is heuvelachtig, twee pieken van 1000 meter hoogte, veel vergezichten, Prachtig bij mooi weer. Nu wil het zo zijn dat toen wij er waren het hele eiland in de wolken hing en je dus nog geen 100 meter voor je uit kan kijken. We wilden graag aan het strand slapen, maar zonder reisgids en slecht engels sprekende chinezen kom je niet veel verder als 2 dure 5 sterren hotels. We lopen in de hitte met zware tassen door langs silvermine bay, echt een plaatje dat wel. Iemand weet ons te vertellen dat boven op de berg een jeugd hostel is. We pakken daar de bus heen, we rijden door prachtige bergen vol met bossen. We komen aan in ngong ping, hier wilden we zowieso al heen omdat hier een groot klooster is en een inmens grote boedha boven op een berg.
We volgen de paden door de ‘jungle’ en arriveren bij een hostel. Maar daar is ook alles mee gezegd. Het is een hok, waar je zelf moet koken, een wc zo vies… en het is in de middle of no where.
We lopen richting klooster (in de regen) vinden bij toeval en geluk instant noodles bij een souvenir winkeltje wat op het punt staat te  gaan sluiten. de boedha mogen we niet op want we zijn te laat en het klooster mogen we niet in omdat deze ookal dicht is.
We koken water is een vieze keuken en eten braaf onze instant noodles want het regent nog steeds en het is donker geworden en veel meer valt er niet te doen…

Op naar Macau. In hong kong konden we ons goed redden, meeste is ook in het engels aangegeven. Komen we aan in macau is alles in het chinees en portugees aangegeven. Het si natuurlijke een portugeze kolonie geweest maar die maakt het er voor ons heel erg moeilijk op. Ik voel me vrij onthand, menu kaarten in het chinees/protugees, bussen in chinees/portugees.

Macau is verder heel bijzonder, veel arme mensen, je kan hier echt met niemand communiceren, heel veel en hele grote en hele hoge casino’s. Het is portugal, net lissabon alleen dan met veel chinezen. De winkel straten hadden zo maastricht kunnen zijn, de casino’s zijn net  las vegas met de MGM Grand, het potala palace, colloseum e.d. zijn nagebouwd. Niets is hier echt! En ook niet chinees, we eten wel dumplings en rijst maar er zijn meer mac donalds /pizza hut / pizzaria’s als chineze restaurants.

En het regent nog steeds….. maar we vermaken ons prima.

liefs rieke

 ps: onder het kopje hong kong staan nog wat foto’s

 

foto’s 2

vanuit @ July 5th, 2008

 

 

Foto’s 1

vanuit @ July 5th, 2008