China, Cambodja & Vietnam

Mekong Delta

Onder het mom van ‘we zien wel waar het schip (letterlijk) strand, verleg je grenzen dan kom je nog eens ergens en laat het allemaal maar los je komt vanzelf op de plaats van bestemming’ een verhaal over 2 dagen mekong delta.

Een reis van ongeveer een paar honderd kilometer, 12 uur, 6 verschillende vervoersmiddelen en 18 euro armer, brengt ons vanaf het strand in Cambodja in een dorp midden in de delta van de Mekong in zuid Vietnam.
De reis begint prima met 9 toeristen in een mini busje door het prachtige landschap van Cambodja, langs de kust en rijstvelden en de heuvels in het zuiden. Ik denk nog als de hele trip zo gaat dan komen we er wel. Na ander half uur worden we af gezet en moeten we opzoek naar vervoer richting de grens met Vietnam. We hebben gekozen voor de minst toegankelijke grens overgang die nauwelijks gebruikt word door buitenlanders, maar wel de mooiste weg is. We mogen meerijden achter in de laadbak van een jeep. Prachtig, zo mooi, door dorpen in de echt rural area, geen toerist te zien, alleen maar zeer onverharde wegen, de rijst word geoogst. Dit is echt puur genieten, wind door je haar en rijden door een echte uithoek van de wereld. Na een uur of 2 komen we bij de grens.
We worden gelijk belaagt door motorijders die ons willen brengen naar het eerste dorp in Vietnam. Tenminste dat denken we, want eenmaal aangekomen in Vietnam kan je spontaan met NIEMAND meer communiceren.  We stappen met onze backpack achter op 2 motoren, we hebben niet veel keus, lopen 10 km in deze hitte is niet echt een pretje. We worden bij het busstation gedropt waar tumult onstaat.
We hebben geen gepast geld voor de moto meneer in dollar en we hebben nog geen vietnamees geld, er staat een bus die ons heel graag mee wil hebben en die trekt half mij en mijn tas naar binnen. Jan word afgezet omdat ze geen wisselgeld willen geven, ik spring uit de bus die weer half weg rijdt en gris het geld uit de handen van de moto meneer. Goed en wel betaald de vrouw van de bus 1 dollar en die kunnen wij dan weer aan haar betalen.
In de bus met alleen maar locals, die echt NUL engels spreken, word er duidelijk gemaakt dat we moeten betalen. Maar voor 4 stoelen omdat onze backpacks zo groot zijn. we geven 5 dollar wat genoeg is voor 4 plekken en die echtra dollar voor de moto. Dan onstaat er weer tumult. De bus word midden op de weg stil gezet en iedereen begint in het vietnamees te roepen… wat? geen idee? ik denk meer betalen…. Ik praat in het Nederlands terug en na een kwartier schijnt het denk ik goed te zijn en vervolgen we onze weg.
We rijden de Mekong delta in, het stinkt hier naar vis en we hobbelen op de achter bank bijna de bus uit en we moeten even bijkomen van alles.  Na een uur begin ik te genieten, mooie vissers dorpen, huisen op palen en ontelbaar veel kanalen die allemaal afstammen van de Mekong.
We worden na 3 uur de bus uit gezet. We worden aangevallen door 20 moto meneren die ons ergens heen willen brengen, maar wij willen een aansluitende bus halen, meer niet. Maar maak dat maar eens duidelijk. Na wat gebekvecht loop ik de stad in op zoek naar een ticket office voor de bus, iemand komt naast me rijden en gaat niet meer weg, ik stap achter op, brengt hij me Verdomme weer naar waar ik vandaan kwam. Ik boos en begin weer te lopen komt ie me weer achterna en legt nu uit dat ie me naar de bank brengt en naar het ticket office maar dat hij eerst een helm moest halen, ik voel me lullig.
We denken de laaste etappe van vandaag te nemen, een mini bus naar onze bestemming. Als de zon achter ons in de Mekong zakt zijn we nog 70 km verwijdert van de bestemming en zitten we met 24 mensen opgepropt in een mini bus die in Nederland bestemt is voor 9 personen.
Als we Can Tho binnen rijden is het pikke donker en voel ik me niet op mijn gemak, we zitten opeens alleen in de bus en ze praten nog steeds alleen maar vietnamees. Er ze willen geld maar dat willen wij niet.. we worden braaf uitgezet bij het busstation.
Dan nog een hotel, weer achter op de moter naar een hotel, dit is vol. De eigenaar loodst ons naar een ander hotel. We nemen een kamer en gaan eten. Naast ons in het restaurant zitten mensen slangen, schildpadden en slakken te eten, en dat gaat me echt te ver. Ik eet mijn rijst en ga slapen.

Vandaag om half 6 sochtends in een boot gestapt om 8 uur te varen over de Mekong en zijtakken daar van. Langs floating markets, mooie mangroven, rijstvelden, fruit tuinen, brede rivieren. Prachtig!! We genieten volop van de rust, ruimte en natuur. We eten fruit vanaf de markt, midden op de rivier. Ik zie een levende slang, en bedenk me dat ik me echt over mijn angst heen moet zetten. De zon schijnt weer, en we verbranden behoorlijk vandaag.
Na de boot trip op naar SAIGON. De bestemming van vandaag. We rijden 100 meter en komen in de file. We staan een uur te wachten voor we met de ferry de rivier over kunnen steken. Als we eenmaal overgestoken zijn, constateer ik dat we met 9 mensen in een 13 persoons bus zitten, wat een heerlijkheid. Echter blijkt onze buschaufeur een kamikaze maniak!! De trip duurt normaal 5 uur. We zijn in 3 uur in Saigon en ik heb echt bijna de dood in de ogen gezien. Neem alle slechte rijders van de wereld, doe het kwadraat en zo slecht is deze chauffeur. Trucks raken ons rakelings niet, motoren ontwijken onze willen en kuilen nemen we vliegend.
Nu zitten we in Saigon en hebben we in de stromende regen lopen een hotel gevonden, alle taxi’s willen je namelijk alleen naar hun eigen hotel brengen….pff. Blijkt het hotel vol…. Maar ze hebben nog 1 kamer die om 0.00 vrij komt. Het is nu Half 11, ik ruik mezelf en Jan van een kilometer afstand. Ranzig is een heel ander begrip geworden.

Maar zo kom je nog eens ergens en SAIGON is weer een heel andere wereld en ik ben benieuwd wat morgen allemaal weer brengt.

Liefs Rieke

4 Comments »

  • Comment by pip — July 31, 2008 @ 9:35 am

    Haha!Wat heerlijk verwoord weer deze ervaringen, zijn er wellicht wat Belgische roots bij je achter gebleven? Moto meneer, het is geen reporter van de Tour de France (waar ook altijd zo leuk MOTO in beeld staat).
    Gaaf hoor, al die trips en ongeplande uitspattingen :-)! Hier in NL geen noemenswaardig nieuws, behalve dat er vanuit het Westen weer wordt gezeurd op Beijing (blijf dat nieuws toch volgen hè…) dat de lucht nog niet schoon genoeg is, en dat Beijing daar nog een super-plan voor schijnt te hebben.
    Verder ga ik vanavond met Renate uit-eten, want we hebben 4 weken, joepie!
    Tot snel sok! KUS

  • Comment by Yvonne — July 31, 2008 @ 10:20 am

    Hoi Rieke,
    Het is een spannend verhaal geworden, dit verslag van de laatste twee dagen, leuk om te lezen (hoewel het me als ouder wel af en toe wat zorgrimpels bezorgt). Ik neem aan dat jullie ‘m af en toe aardig hebben geknepen, zeker ook nog eens als niemand je kan verstaaan. Ik snap nu waarom Jan in zijn sms’je van gisteren ‘klonk’ alsof hij even nergens anders meer wilde aan denken dan aan het biertje dat hij in de hand had.
    Ik hoop dat jullie verblijf in Vietnam je meer plezier oplevert dan de reis ernaartoe.

    Liefs en fijne dagen in Vietnam

    Yvonne

  • Comment by albert — July 31, 2008 @ 7:48 pm

    prachtig die verhalen. Blijf zo schrijven ookal gebeurt er niks het is toch anders dan hier.
    ik zit wel in de finale van een tennistournooi, jaja das ook nieuws
    ALBERT

  • Comment by Arnold — August 1, 2008 @ 9:09 am

    Wat een verhaal zeg!! In je leuke manier van schrijven beleefde ik zelf een beetje jullie reis. Het heeft jullie veel zweet en gedoe gekost, maar jullie ervaren m.i. dingen waar de meeste toeristen geen idee van hebben. Geniet lekker verder, neem eens een douche en was meteen even je kleren. Voordeel van die stank is dat je elkaar niet zo gauw ‘uit de neus verliest’. Geniet, wees alert en doe voorzichtig.
    Liefs Arnold

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a comment