China, Cambodja & Vietnam

Zon, zee en strand!

vanuit @ July 26th, 2008

Na alle hitte op het platte land en in de grote stad en de regen die uitblijft in het regen seizoen van cambodja hebben we 3 dagen geleden besloten lekker naar zee te gaan. Aan de golf van thailand ligt sihanoukville waar je lekker kunt relaxen in de zon met een koele zee bries.

De bustocht uit phnom penh komt langs het enige heuvelachtige gedeelte van cambodja en is uitermate mooi. De rit gaat voorspoedig en we zijn voor het eerst binnen de genoemde tijd op plaats van bestemming.

Na wat omzwervingen over het witte strand langs de helder blauwe zee vinden we een hostel wat bestaat uit 7 bungalows en een restaurant. We hebben de bovenste bungalow wat betekend dat we vanuit onze kamer uitzicht hebben op zee en strand. En we hebben een heerlijke veranda waar je heerlijk in je hangmat kunt relaxen.

Nu wil het zo zijn dat het na een uur na aankomst het begint te regenen, en niet zomaar regen maar echt heel veel regen. Zoveel kubieke liter tegelijk heb ik nog nooit de lucht uit zien komen.
Je ziet vanuit je kamer en hangmat dus grijze wolken en stormen voorbij komen, het uitzicht over de 2 km parel wittestrand is meestal beperkt tot 200 meter, we gaan in het warme zee water zwemmen in de regen, en romatische langs het strand wandelen in de regen, we ontbijten in de regen onder ons eigen dakje.

… maar….De verkoeling is gekomen… en ik heb bijna al mijn boeken uit….

Zomaar een dag in pnhom penh…

vanuit @ July 22nd, 2008

De dag begon goed om een uur of half 8 met de constatering dat we, heel dom, gisteravond in het restaurant ons fototoestel hadden laten liggen. Wij in haast de tuk tuk in terug naar de 2 restaurants waar we eerder gisteravond waren geweest, natuurlijk had niemand hem gevonden. Maar we konden wel na 10 uur terug komen als de managers er waren.

We hadden om 9 uur een afspraak bij Cambodian Trust. In de tuk tuk op weg daar naar toe balen we nog flink maar als we daar zijn word alles snel weer in perspectief geplaatst. Ik heb contact gezocht met Cambodian Trust omdat zijn een revalidatie centrum hebben voor oorlogsslachtoffers (ondertussen ookvoor mensen met lepra, polio en CP) en een school hebben waar Cambodianen worden opgeleid om protheses te maken. We worden door het hoofd van de Fysiotherapie rond geleid. Indrukwekkend om te zien hoeveel aandacht er voor mensen met een beperking is in cambodia en hoe goed georganiseerd het daar is. Wel erg dat er zoveel slachtoffers van landmijnen protheses nodig hebben…

We besluiten na ons bezoek aan het centrum rustig te ontbijten, als we bij het restaurant aankomen komt de ober naar buiten gelopen en roept al van verre… de manager heeft jullie camera kom snel… Wij helemaal gelukkig.

Tijdens het ontbijt geven we geld aan twee bedel monniken, poets een dove man de schoenen van Jan en eet een straat kind mijn halve pannekoek omdat ik vol zit.. Er zijn dubbel zoveel mensen langsgekomen om geld oid te vragen/verkopen. Ik krijg het ook niet over mijn hart om niemand wat te geven, maar je voelt je hier een lopende pinautomaat.

Dan op naar het tuel sleng prison genocide museum. We gaan vrijwillig maar het is net als de ‘killing cave’ een indrukwekkend bezoek. 20 duizend mensen zijn hier gemarteld en gevangen gehouden voor ze naar de killing fields werder gebracht 15 km verder op. Alle martel werktuigen, cellen en foto’s zijn nog te zien. Het voelt heel onguur. Wat me vooral raakt zijn de verhalen van de mensen die er voor kozen om voor de rode khmer te werken en dus te martelen e.d. omzelf te zorgen dat ze niet werden gedood.

Als we vervolgens de stad in lopen komen in een afstand van 100 meter eerst bedel kinderen tegen, we geven geld. Dan iemand zonder been, we geven geen geld. Dan iemand zonder armen en ogen, ja die moet je wel geld geven. Daarna iemand zonder armen, benen en ogen….
We zijn echt uit het veld geslagen, zoveel armoede, zoveel gehandicapten, moet je iedereen geld geven…… je wilt zo graag al deze mensen helpen en soms als het even allemaal teveel indrukken zijn wil je ook gewoon doen als of er helemaal niets aan de hand is in dit land.

Killing cave’s

vanuit @ July 20th, 2008

Ik kan wel schrijven over de leuke mensen die we bij angkor achter lieten, de boot tocht van 10 uur die officieel 4 uur zou duren, de boot tocht die door geweldig mooi rural cambodia ging, dat we een scooter hebben gehuurd en per ongeluk over een slang heen zijn gereden…

Dat valt allemaal in het niet bij wat we vandaag hebben ervaren. Iedereen weet dat de oorlog hier niet maar relatief kort geleden is maar vandaag werden we echt met de neus op de feiten gedrukt.

In het vlakke cambodja zijn enkele heuvels, we bezoeken er vandaag een met enkele grotten. We lopen samen met onze gids naar boven en arriveren bij een tempel met prachtig uitzicht over rijstvelden onder ons. Deze tempel was in de tijd van de rode khmer een gevangenis. Alle gevangenen werden hier gescheiden. de arme ‘ domme’ mensen moesten beneden werken op het land ‘killing fields’ en de geschoolde mensen werden afgevoerd naar de bovenkant van de grotten even verderop.

We dalen af in een grot van ongeveer 30 meter diep als we onderaan staan word een gat zichtbaar, ver boven ons. Onze gids begint te vertellen, mannen kregen bovenaan een lange spijker in het hoofd geslagen en werden zonder pardon naar beneden geduwd, voor vrouwen geld hetzelfde alleen als zijn zwanger waren werden de buiken nog kapot gesneden. De kinderen werder even verderop vermoord en in een andere grot geduwd. Er was een trap uit maar daar stonden soldaten die je neer schoten mocht je nog half leven en proberen weg te komen.

We staan sprakeloos onder in de grot waar 10 duizend mensen de dood vonden. Het enige wat je nu kunt doen is wierook aan steken bij het grote boedha beeld wat er nu staat, diep ademhalen bij de twee monumenten die bestaan uit twee glazen tempels gevuld met schedels en wat geld achter laten voor de dappere man die het rode khmer regime overleefde en alleen is begonnen met het opruimen van alle lijken om ze een respectvolle laatste rustplaats te geven.

Het is zo hypocriet eigenlijk dat je daar naar beneden loopt, rond kijkt, het tot je neemt en dat je gewoon, heel gewoon en rustig weer de trap naar buiten neemt en je weer verder gaat met je leven. Terwijl daar gewoon zonder reden 10 duizend mensen de dood vonden……

ik ben nu echt op reis

vanuit @ July 17th, 2008

……we arriveren bij de grens, in de echt alles vernietigende hitte lopen we te zeulen met back packs van het ene grens kantoor naar de ander waar je bij de eens de visa moet ophalen, bij de ander wat moet invullen en bij weer een ander een stempel krijgt. Ondertussen worden we belaagd door taxi/bus chaufeurs die ons allemaal naar siem reap willen brengen, onze eind bestemming van vandaag.
We sluiten aan bij een nederlands gezin en regelen na nog meer geloop en gepraat voor een redelijke prijs een mini van onze kant op. Van de mooie asfalt wegen en geciviliceerd heid in thailand rijden we nu over een weg met gaten zo groot als bom inslagen met slecht materiaal maar de cambodianen zijn vriendelijk!

Later blijkt de weg zo slecht te zijn omdat bangkok airways de cambodiaanse overheid betaald om de weg slecht te houden zodat er meer mensen kiezen om te vliegen ipv oover land te gaan.  Na een uur of 3 staan we langs de kant van de weg zonder benzine. Ik geniet volop, het is ongestrutureerd, arm, mooi, vrolijke mensen, het geciviliceerde is weg, we zijn weer gewoon in een ontwikkelings land. Geen westerse dingen meer gewoon lekker op reis. Niets gaat zoals gepland, en heerlijk, dat hoort er gewoon allemaal bij. Net in siem reap probeert de driver ons een oor aan te naaien door ons verder te willen sturen met een tuk tuk, maar we houden voet bij stuk en worden gewoon bij het hostel afgezet.
Ik vind cambodia geweldig, leuke mensen, prachtige natuur en echt het gevoel weg te zijn van huis.

We hebben er nu 3 dagen bezoek aan angkor opzitten. De eerste dag op de fiets in de volle zon, de tweede dag in de stromende regen in de tuk tuk en vandaag ongeveer 100 km in de tuk tuk naar tempels die ver weg liggen. De ene tempels in nog indrukwekkender als de ander en het is hier zo rustig! nauwelijks toeristen je kunt op je gemak rond kijken. Ik geniet volop van de omgeving en de mensen. De een probeert je een oor aan te naaien de ander wil je gewoon allemaal dingen verkopen die je niet wilt hebben de volgende heeft geen benen meer door een landmijn en oorlog. Er is hier veel armoede.