China, Cambodja & Vietnam

Enkele reis Hanoi-Hanoi

vanuit @ August 12th, 2008

Op naar Sapa dat was het laatste plan. We nemen de nachttrein, er zijn omdat we dit laat hebben besloten alleen nog stoelen beschikbaar en geen bedden meer, ach het is maar 9 uur dus dat zitten we wel uit. We hobbelen Hanoi uit, ik verheug me erop wakker te worden in de schone berglucht met prachtig uitzicht. Ik slaap niet omdat het de hele tijd al onweert. om 03.30 begint de vietnameze condusteur te roepen en iedereen begint verbaasd met zijn buurman te praten. Wij snappen niet wat er gaande is. De trein word stil gezet.. in al het gepraat horen we alleen maar het woord Hanoi vaak vallen. Zouden we terug gaan? Nee vast niet. We voelen de locomotief afkoppelen en 30 minuten later haalt de locomotief ons in, weer een half uur laten koppelt hij aan de andere kant vast. Later blijkt dat hij eerst naar een station moest rijden om van spoor te wisselen. En we gaan echt weer de kant op waar we vandaan kwamen. We snappen er niks van en uit een gebrekkig gesprek met een medepassagier maken we op dat er in Sapa te veel regen valt om verder te gaan. We rijden nog langzamer als op de heenweg en een kleine 13 uur later staan we weer met al onze bagage op station Hanoi. Wat me alles mee valt is dat we al ons geld terug krijgen, zelfs zonder dat we erom hadden gevraagd. Er kwam iemand de trein in en die zei, ik ben van de reisorganistatie en ik breng jullie naar het hotel en dan krijg je je geld terug. Zelfs de commisie die we natuurlijk hadden betaald.
Een enerverende ervaring, gratis een nacht in een vietnameze trein doorbrengen 😉

We hebben de afgelopen 2 dagen met een boot in halong bay gevaren. Halong bay is een world heritage site bestaande uit een baai met meer als 3000 kleine kartsberg eilandjes. Een fanatastische gezicht al deze bergen en ik heb echt genoten van de omgeving en het varen op de boot. het eten was goed en we hadden een relatief luxe hut.

Nu verblijven we nog 3 dagen in Hanoi omdat vanuit nederland ons het nieuws bereikte dat er in Sapa 100 doden zijn gevallen door overstromingen en aardverschuivingen en dat er in de komende dagen nog meer tropische stormen worden verwacht….

Hanoi

vanuit @ August 8th, 2008

Hanoi is de gezellige versie van Saigon. Kleine straatjes, veel winkeljes, barretjes e.d. Ik blijf me verbazen dat dit land officieel ‘communistisch’ is. Je merk er hier namelijk bar weinig van. Wel is het mausoleum van HCM en het HCM museum en het HCM trail  museum aanwezig waar word verteld hoe geweldig HCM en zijn communisme wel niet zijn.

Ook blijf ik me verbazen over eigenlijk hoe ‘on welkom’ je bent als je een beetje van de begane paden afgaat. We wilden naar het noorden, de bergen in. Maar niet naar het toeristische Sapa. Onze bestemming was alleen per lokal bus te bereizen en wij gaan op pad naar het bus station om kaartjes te scoren. Het begint al bij de taxi, de driver herhaalt mijn woorden ‘ my dinh bus station, ok, 7 dollar, ok, 2 way, ok’ Nee dit was te moeilijk, na 100 meter wil hij ons niet meer brengen omdat hij niet weet waar hij heen moet. We proberen de stadsbus, staan we, na navraag, aan de verkeerde kanbt van de weg en komt deze bus vanaf het station ipv er naar toe. WIj stappen na 100 meter weer uit. Naar de overkant van de weg dan maar. Eenmaal aangekomen op het busstation voel ik me echt een aapje. We worden echt belaagd door vietnamese mannen die wederom in het vietnamees beginnen. Enkele kunnen engels en vuren vragen op ons af. Ze zijn verbaasd als ik op hun vraag ‘ do you speak englisch’ antwoord ‘ nee ik spreek geen engels’. Bij de ticket counter word ik volledig genegeerd, ik vraag zelfs in het vietnamees of ik een kaartje mag en ze staart alleen maar…
Als ik bij het uitlopen van het busstation vol in mijn kont word g eknepen, geef ik (ik weet dat ik me niet moet laten gaan maar…soms) die jongen een tik op zijn borst en zijn met mijn meest boze gezicht dat hij met zijn poten van me af moet blijven. We nemen de bus terug omdat een prijs afspreken met een taxi onmogelijk lijkt.
We leggen ons er bij neer we zijn hier nog 7 dagen en we besluiten met een toeristen bus naar het eerder genoemde sapa te gaan en een tour t e boeken naar halong bay een fantastische baai met meer als 200 eilandjes, de highlight van vietnam. Ik ben fan van onder de locals reizen, maar dit is gewoon niet leuk meer.
achteraf kunnen we er om lachen, en het is dat vietnam zo mooi is.

Vandaag hebben we ons op een scooter in het verkeer gewaagd, dit blijft altijd erg leuk.

We hebben de kaartjes van de olympische spelen binnen!! ze zijn veilig per post aangekomen in beijing. Nu wij nog….

 

ps: er staan nog wat foto’s van de trein en de zandduinen in mui ne onder het kopje vietnam.

ps2: en je kan je onder het mom beter laat dan nooit, subscriben voor een email als er een nieuw verhaal op staat. dit kan al enkele weken maar ik vergeet steeds te schrijven dat het nu wel werkt.

33 uur in de trein

vanuit @ August 6th, 2008

3 dagen geleden vertrokken we vanuit Saigon met de trein naar het noorden. Saigon heeft minder indruk gemaakt als ik had gedacht. Voornamelijk wil iedereen je afzetten en moet je constant op je spullen letten. Niemand spreekt engels als het hun zo uitkomt, waardoor we een busticket hebben moeten boeken naar de tunnels van de vietcong via een hotel ipv lokal bus. Dit bleek een tour te zijn ipv alleen een busticket en zaten we opgescheept met een gids die toeristen arrogant vind, de reisgidsen allemaal bulshit en die een verhaal verteld over de oorlog waarin hij de held is, met john mccain heeft gevochten, hij de laatste vlag van de usa naar beneden heeft gehaald en hij nooit iemand heeft gedood enz. De tunnels waren voornamelijk een grote lading met blanken die zich in de tunnels wurmen… ik krijg daar niet echt een gevoel bij. Wat ik erg jammer vind, vooral omdat je in Cambodja echt dichtbij de geschiedenis kwam te staan. Hier voelt het weg gestopt, we doen gewoon net alsof er niet gevochten is voor 10 jaar…

We maken een tussenstop na 4 uur trein. We gaan naar inmense zandduinen aan de kust. Fantastische gevormde duinen, groot wijd. Je voelt je echt midden in de sahara,je ziet alleen maar zand. natuurlijk gaan we sleetje rijden van de zand bergen af…

Dan pakken we de trein die ons naar Hanoi brengt. 29 uur later zijn we op de plaats van bestemming. Er zitten alleen veitnamezen in de trein. Ik voel me een beetje gediscrimineerd want als ik aan de verkoper van drinken en eten vraag of ik wat mag kopen, word ik volledig genegeerd, terwijl hij alle vietnamezen wel helpt. De tweede keer word ik gewoon weg gewuifd… Ik blijf stug volhouden want ik heb ook trek en ik moet nog meer als een dag in de trein. Ik voer een gesprek met mijn buurman en kom er achter dat het 15.000 dong kost, dus ik geef de verkoop man 15.000 dong en maak het gebaar ‘ ik’  ‘eet’  nou zowaar… ik krijg noodles. Duurt een paar uur maar dan heb je ook wat.
Verder heb ik na de treinreis eigenlijk voor het eerst goed bijgeslapen… heerlijk, hebben we fantastische landschappen voorbij zien trekken en de tijd gehad om eens boeken te lezen.

Saigon

vanuit @ August 2nd, 2008

Saigon is geweldig. 7 miljoen motoren op 9 miljoen inwoners. We zijn in de tunnels van de veitcong geweest. We hebben het meeste regen van de hele vakantie gehad. Foto’s zeggen meer als een verhaal… Zie onder Vietnam de foto’s.

We staan over 4 uur weer op om de trein te scoren naar Mui Ne. Dus nu geen lang verhaal, maar slapen.

Mekong Delta

vanuit @ July 31st, 2008

Onder het mom van ‘we zien wel waar het schip (letterlijk) strand, verleg je grenzen dan kom je nog eens ergens en laat het allemaal maar los je komt vanzelf op de plaats van bestemming’ een verhaal over 2 dagen mekong delta.

Een reis van ongeveer een paar honderd kilometer, 12 uur, 6 verschillende vervoersmiddelen en 18 euro armer, brengt ons vanaf het strand in Cambodja in een dorp midden in de delta van de Mekong in zuid Vietnam.
De reis begint prima met 9 toeristen in een mini busje door het prachtige landschap van Cambodja, langs de kust en rijstvelden en de heuvels in het zuiden. Ik denk nog als de hele trip zo gaat dan komen we er wel. Na ander half uur worden we af gezet en moeten we opzoek naar vervoer richting de grens met Vietnam. We hebben gekozen voor de minst toegankelijke grens overgang die nauwelijks gebruikt word door buitenlanders, maar wel de mooiste weg is. We mogen meerijden achter in de laadbak van een jeep. Prachtig, zo mooi, door dorpen in de echt rural area, geen toerist te zien, alleen maar zeer onverharde wegen, de rijst word geoogst. Dit is echt puur genieten, wind door je haar en rijden door een echte uithoek van de wereld. Na een uur of 2 komen we bij de grens.
We worden gelijk belaagt door motorijders die ons willen brengen naar het eerste dorp in Vietnam. Tenminste dat denken we, want eenmaal aangekomen in Vietnam kan je spontaan met NIEMAND meer communiceren.  We stappen met onze backpack achter op 2 motoren, we hebben niet veel keus, lopen 10 km in deze hitte is niet echt een pretje. We worden bij het busstation gedropt waar tumult onstaat.
We hebben geen gepast geld voor de moto meneer in dollar en we hebben nog geen vietnamees geld, er staat een bus die ons heel graag mee wil hebben en die trekt half mij en mijn tas naar binnen. Jan word afgezet omdat ze geen wisselgeld willen geven, ik spring uit de bus die weer half weg rijdt en gris het geld uit de handen van de moto meneer. Goed en wel betaald de vrouw van de bus 1 dollar en die kunnen wij dan weer aan haar betalen.
In de bus met alleen maar locals, die echt NUL engels spreken, word er duidelijk gemaakt dat we moeten betalen. Maar voor 4 stoelen omdat onze backpacks zo groot zijn. we geven 5 dollar wat genoeg is voor 4 plekken en die echtra dollar voor de moto. Dan onstaat er weer tumult. De bus word midden op de weg stil gezet en iedereen begint in het vietnamees te roepen… wat? geen idee? ik denk meer betalen…. Ik praat in het Nederlands terug en na een kwartier schijnt het denk ik goed te zijn en vervolgen we onze weg.
We rijden de Mekong delta in, het stinkt hier naar vis en we hobbelen op de achter bank bijna de bus uit en we moeten even bijkomen van alles.  Na een uur begin ik te genieten, mooie vissers dorpen, huisen op palen en ontelbaar veel kanalen die allemaal afstammen van de Mekong.
We worden na 3 uur de bus uit gezet. We worden aangevallen door 20 moto meneren die ons ergens heen willen brengen, maar wij willen een aansluitende bus halen, meer niet. Maar maak dat maar eens duidelijk. Na wat gebekvecht loop ik de stad in op zoek naar een ticket office voor de bus, iemand komt naast me rijden en gaat niet meer weg, ik stap achter op, brengt hij me Verdomme weer naar waar ik vandaan kwam. Ik boos en begin weer te lopen komt ie me weer achterna en legt nu uit dat ie me naar de bank brengt en naar het ticket office maar dat hij eerst een helm moest halen, ik voel me lullig.
We denken de laaste etappe van vandaag te nemen, een mini bus naar onze bestemming. Als de zon achter ons in de Mekong zakt zijn we nog 70 km verwijdert van de bestemming en zitten we met 24 mensen opgepropt in een mini bus die in Nederland bestemt is voor 9 personen.
Als we Can Tho binnen rijden is het pikke donker en voel ik me niet op mijn gemak, we zitten opeens alleen in de bus en ze praten nog steeds alleen maar vietnamees. Er ze willen geld maar dat willen wij niet.. we worden braaf uitgezet bij het busstation.
Dan nog een hotel, weer achter op de moter naar een hotel, dit is vol. De eigenaar loodst ons naar een ander hotel. We nemen een kamer en gaan eten. Naast ons in het restaurant zitten mensen slangen, schildpadden en slakken te eten, en dat gaat me echt te ver. Ik eet mijn rijst en ga slapen.

Vandaag om half 6 sochtends in een boot gestapt om 8 uur te varen over de Mekong en zijtakken daar van. Langs floating markets, mooie mangroven, rijstvelden, fruit tuinen, brede rivieren. Prachtig!! We genieten volop van de rust, ruimte en natuur. We eten fruit vanaf de markt, midden op de rivier. Ik zie een levende slang, en bedenk me dat ik me echt over mijn angst heen moet zetten. De zon schijnt weer, en we verbranden behoorlijk vandaag.
Na de boot trip op naar SAIGON. De bestemming van vandaag. We rijden 100 meter en komen in de file. We staan een uur te wachten voor we met de ferry de rivier over kunnen steken. Als we eenmaal overgestoken zijn, constateer ik dat we met 9 mensen in een 13 persoons bus zitten, wat een heerlijkheid. Echter blijkt onze buschaufeur een kamikaze maniak!! De trip duurt normaal 5 uur. We zijn in 3 uur in Saigon en ik heb echt bijna de dood in de ogen gezien. Neem alle slechte rijders van de wereld, doe het kwadraat en zo slecht is deze chauffeur. Trucks raken ons rakelings niet, motoren ontwijken onze willen en kuilen nemen we vliegend.
Nu zitten we in Saigon en hebben we in de stromende regen lopen een hotel gevonden, alle taxi’s willen je namelijk alleen naar hun eigen hotel brengen….pff. Blijkt het hotel vol…. Maar ze hebben nog 1 kamer die om 0.00 vrij komt. Het is nu Half 11, ik ruik mezelf en Jan van een kilometer afstand. Ranzig is een heel ander begrip geworden.

Maar zo kom je nog eens ergens en SAIGON is weer een heel andere wereld en ik ben benieuwd wat morgen allemaal weer brengt.

Liefs Rieke