Nepal 2007

Ergotherapie

vanuit @ January 15th, 2007

Ik ben een ergotherapie student die gaat afstuderen in Nepal.

Maar wat is ergotherapie nu eigenlijk precies? Dat is me in de vier jaar dat ik studeer al heel erg vaak gevraagd.

Het belangrijkste doel van de ergotherapie is: de client in staat stellen om deel te nemen aan en het uitvoeren van activiteiten in het dagelijksleven.
De ergotherapie gaat er van uit dat het doen van activiteiten, die voor jou betekenis hebben, bijdraagt aan het welzijn en de gezondheid.
Door het verbeteren, behouden en ontwikkelen van mogelijkheden die nodig zijn om met een beperking om te gaan zijn taken van de ergotherapie. Enkele voorbeelden want meestal als ik dit bovenstaande tegen mensen vertel krijg ik maar vragende gezichten:

  1. Een patient heeft een halfzijdige verlamming. Als deze patient aangeeft het belangrijk te vinden om zich zelfstandig te kunnen wassen en aankleden, maar dit op dit moment niet meer kan. Dan zal de ergotherapeut de client manieren aanleren om zichzelf 1handig aan te kleden en te wassen.
  2. Een patient met schizofrenie. Als deze patient aangeeft dat het voor hem belangrijk is om weer aan het werk te kunnen, maar dat dit niet lukt. Zal de ergotherapeut arbeidstrainig geven. Passend werk zoeken samen met de client. Samen met de werkgever proberen de taken en het werkschema aan de client aan te passen zodat de client instaat wordt gesteld om te kunnen werken.
  3. Een kindje met cerebrale parese. Het kindje ontwikkelt zich niet in het normale patroon. het kindje reageert niet op de omgeving en speelt nauwelijks. De ouders van het kindje weten niet goed hoe ze met het kindje om moeten gaan. Het kindje verstijfd steeds meer en raakt steed verder geisoleerd. Als ergotherapeut geef je ouders voorlichting over hoe de ouders kunnen omgaan met een kindje dat een beperking heeft. Je zal de ouders ook in de therapie betrekken en samen met het kindje op een aangepaste manier leren spelen. Zodat de band tussen kind en ouder versterkt word, het kindje beweging krijgt en niet geisoleerd raakt.

Dit zijn enkele eenvoudige voorbeelden die illustreren dat ergotherapie een breed beroep is waar veel uitdaging in zit.

In Nepal gaan wij als ergotherapie studenten ons voornamelijk richten op het voorlichten van ouders en health workers. Ook gaan we hulpmiddelen ontwikkelen die in de afgelegen gebieden gebruikt kunnen worden.

 

 

Ons huis

vanuit @ January 15th, 2007

Tijdens mijn verblijf in Nepal zal ik veel in Kathmandu zijn. De organisatie waar ik voor ga werken ligt iets ten zuiden  van Kathmandu, waar ik waarschijnlijk regelmatig moet zijn. Ook al zal ik voor het bezoeken van de families heel Nepal door moeten.

Inge en ik hebben besloten om een appartementje te huren in Kathmandu. Dit appartementje is eigenlijk meer een grote kamer met douche, keuken en toilet. En niet te vergeten een dakterras.

Gelegen in Laincur ( zie kaart). Dit is vlakbij de toeristenwijk Thamel, in Kathmandu.

Zodra we gearriveerd zijn volgt een foto.

Cerebrale parese

vanuit @ January 15th, 2007

In het revalidatie centrum waar ik ga afstuderen worden kinderen behandeld met Cerebrale parese.

Cerebrale parese betekend hersen verlamming. De hersenbeschadeging onstaat vlak voor de geboorte, tijdens de geboorte of vlak na de geboorte.  
Kinderen met cerebrale parese kunnen een breed aantal symptomen hebben in verschillende gradaties. Sommige kinderen zijn alleen motorische aangedaan, wat betekend dat ze moeite hebben om bewegingen uit te voeren. Er zijn 4 vormen van motorische beperkingen bij kinderen met cerebrale parese:

– monoplegie: hierbij is het zo dat 1 arm of 1 been verlamd is.
– hemiplegie: hierbij is het zo dat 1 zijde van het kindje verlamd is, dit kan links of rechts zijn.
– diplegie: hierbij zijn beide benen verlamd.
– Tetraplegie: hierbij is het kindje het meest aangedaan omdat er naast motorische problemen aan beide zijden van het lichaam ook problemen zijn op het verstandelijk gebied.

Zoals ik hierboven als schreef hebben sommige kindern met cerebrale parese ook een verstandelijke beperking. Epilesie komt ook vrij veel voor bij deze kinderen.

De mate van beperking wordt bepaald door dat deel van de hersenen wat beschadigd is. Het is zo dat niet de gehele hersenen zijn beschadigd maar delen daarvan. Bij cerebrale parese is het zo dat het een stabiel ziektebeeld is. De schade aan de hersenen wordt niet groter maar ook niet kleiner.

De mate van beperkingen die het kind ondervind kunnen wel wisselen van niveau. Dit komt door dat de omgeving van het kind, de gevolgde behandeling invloed hebben van het al dan niet verbeteren of het leren omgaan met de beperking. Het is van groot belang dat een kind met cerebrale parese behandeling krijgt om te voorkomen dat het kind stijf wordt en gewrichten vergroeien. Hoe eerde het kind behandeld wordt, hoe meer verbeterin er mogelijk zal zijn.

Het project

vanuit @ January 7th, 2007

In Nepal ga ik (samen met Inge) werken voor de Selfhelp group for cerebral palsy. SGCP is een NGO ( non govermental organisation) gelegen in Dhapakel, ten zuiden van Kathmandu.

SGCP is opgericht in 1987. In de tussen tijd in de organisatie gegroeid en bestaat ze ondertussen uit een:

– revalidatiecentrum waar kinderen poliklinische langskomen.
– een schooltje voor kinderen met cerebrale parese (hersenletsel)
– in Kathmandu goed lopende thuisrevalidatie voor kinderen die geen mogelijkheid hebben om naar het centrum te komen, of kinderen die al uit behandeld zijn in het centrum.
– een out-reach programma wat verdeeld over 15 districten begeleiding en voorlichting biedt aan kinderen en ouders van kinderen met cerebrale parese.

Elke dag worden zo 40 kinderen die niet thuisbehandeld worden opgehaald met busjes en naar het centrum in Dhapakel gebracht en aan het einde van de dag weer opgehaald.

SGCP heeft als belangrijkste doelen: het behandelen, geven van onderwijs en het begeleiden van ouders.

Tijdens ons afstuderen gaat ons project over het out-reach programma. We gaan in de 13 districten ende Kathmandu valley inventariseren waar de behoeften liggen van de ouders en de health workers. Vervolgens gaan we voorlichting geven aan ouders en health workers en ons richten op aanpassingen en hulpmiddelen voor in de afgelegen gebieden.