Nepal 2007

Zomaar Kathmandu

hoi allemaal

Nou de titel is niet helemaal waar….. want normaal is Nepal in geen enkele zin. Maar ik liep afgelopen zaterdag van mijn huis in Samakoshi naar Thamel, de toeristenwijk, en ja het is zo gewoon om te wonen in Nepal. Alle dingen waar je eigenlijk van moet opkijken zijn normaal geworden.

Ik zat te bedenken, hoe kan ik nu duidelijk maken wat ik zo op een gewone dag tegen kom op weg naar mijn werk in Dhapakel, ongeveer 12 km buiten de stad.

De foto’s volgen maar hier alvast de beschrijving:

Ik woon in een nieuw gebouwd mooi, voor nepal echt mooi!, huis. Je loopt de straat op, nadat je eerst onze huisbazin in je beste nepalees en zij in haar beste engels hebt proberen uit te leggen waar je heen gaat…

Op de hoek van de straat is een vuilnisbeltje met daar tegen over een huis wat gebouwd wordt en met wat bamboo staven aan elkaar hangt….
Als je verder loopt kom je een aantal slagerijen tegen, naja een winkeltje ongeveer 6 vierkante meter waar vlees open en bloot ligt in de zon… Rechts sparen ze volgens mij de hoofden want altijd ligt er wel weer een mooie geite kop of een uitgehakt varken…
Als je verder loopt dan loop je langs allemaal nepalezen die of koffie drinken, dalh bath eten. De een zegt je vriendelijk namaste, de andere roept: “heej beauty, how are you today…”

Als je Thamel nadert dan moet je een extreem druk kruispunt over, nee echt extreem druk, maar gewoon doorlopen je bent blond dan stoppen ze wel….:)

In Thamel wil iedereen wat aan je verkopen….
De tuk tuk in. Dit is het lokale vervoermiddel ongeveer ter grote van een auto maar er kunnen ongeveer 16 mensen in en er buiten hangen en dat voor 7 cent per rit!

In het busje van het revalidatiecentrum vanaf Barbar Mahal stoot je af en toe je hoofd omdat er zulke grote gaten in de weg zitten…..
Dan komt er uit het niets een olifant op de weg…. en altijd stoppen we bij een school waar niemand in of uit stapt, heel frappant!!!

De  drukte in en dan heerlijk de drukte uit, langs het vliegveld op naar de terrassen.. hiermee bedoel ik de manier van landbouw…

Helemaal na een hele grote hobbelweg ligt daar in de rust met uitzicht op de bergen het revalidatiecentrum en heb je een hele wereld aan je voor bij zien gaan voordat je aan je werk begint…..

liefs Rieke.

4 Comments »

  • Comment by Arnold — February 26, 2007 @ 11:41 pm

    Hoi Rieke,

    Wat een avonturen beleef je toch allemaal. Zo’n andere cultuur. Ik bedoel: Madrid is anders, maar hoe anders is Nepal wel niet. Ik heb het erg leuk gevonden om met Jan eens op reis te gaan, is voor herhaling vatbaar. Lieke heeft het behoorlijk naar haar zin,maar dat zul je wel gelezen hebben op haar website. Verder is het hier: wachten op het voorjaar, maar voorlopig morgen veel regen. Nou Rieke het ga je goed en tot een volgende keer.

    Groetjes

  • Comment by corrie en co — February 27, 2007 @ 2:07 pm

    hallo Rieke, de laatste zin vond ik het nog het mooist!! ik zie ons centrum zo liggen met op de achtergrond de bergen.
    wat een oase vergeleken bij het centrum van Kathmandu.
    straks de eerste steenlegging, ook dit is weer een speciale gebeurtenis en onze vrienden Bob en Frances zullen daarbij zijn.
    zij is ergotherapeute en hij is logopedist, maar hij is ook blind en gehandicapt.
    ze hebben 2 1/2 jaar voor de SGCP gewekrt en wij hebben ze daar in 1996 voor de eerste keer ontmoet, dit zijn vrienden voor het leven geworden.voor de rest geen nieuws, groetjes aan iedereen van de SGCP en tot mails.

  • Comment by Saida — February 27, 2007 @ 7:02 pm

    Heee lieve Rieke,

    Wat een mooie verhalen!
    Ik blijf je volgen!

    Dikke zoen, Sa

  • Comment by Fen — February 27, 2007 @ 11:33 pm

    He lieve zus,
    Ik heb net je verhaal ‘gewoon Kathmandu’ gelezen… REn eigenlijk kan ik meer een ding zeggen. Ik ben ontzettend trots op je. Aan de ene kant is het gewoon, voor jou, maar aan de andere kant zooo bijzonder. Als ik je verhaal zo lees, geniet je echt van alles. Ik kom net van een verjaardag en zit lekker met een wijntje op de bank. Ook dat is gewoon, maar eigenlijk ook heel bijzonder. Dat dat allemaal zomaar kan.
    Ik ben heel erg blij dat je het zo naar je zin hebt en dat je je thuis voelt.
    Max en ik denken aan je.
    Heel veel liefs en een knuffeltje van Fen

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a comment