Nepal 2007

Pokhara

vanuit @ May 31st, 2007

Inge en ik hebben besloten om vandaag en morgen semi vrij te hebben. Dit betekend dat ik in Pokhara in de zon achter mijn laptop aan het werk ben en Inge allen thuis is met Thijs om te werken en leuke dingen met Thijs te doen.

Op mij rust de taak om aan onze theoretische onderbouwing te werken. Maar na 6 uur bus, ontzettende hitte, het schrijven van een sollicitatie brief en bamdev die erg blij is me weer te zien is het nu 9 uur. Moet ik nog eten en ga ik dan omdat het nu pas is afgekoeld beginnen.

Morgen ga ik de hele dag heerlijk met uitzicht op het meer schrijven. Ik ben nu voor het eerst weer alleen in pokhara en het is heerlijk om zonder afspraken rond te slenteren en thee te drinken in winkeltjes en gewoon niks te hoeven.

Daarom, ook voor jou Inge, is het morgen tijd om hard aan de slag te gaan.

Veel liefs rieke

Tenzin Richoe

vanuit @ May 31st, 2007

Eindelijk de stap ondernomen om Tenzin Richoe en haar familie op te zoeken. Samen met Rogier sponser ik Tenzin voor haar school, dit doen we nu een jaar of 4.
Rogier heeft Tenzin in 2004 opgezocht en nu was het mijn beurt.

Bij de ingang van Boudha Stupa sta ik te wachten. Uit het niets staat er een vrolijk klein tibetaans meisje naast me die verlegen vraagt of ik rieke ben. Ik was op de moter gekomen, maar die laten we bij boudha staan omdat Tenzin het niet ziet zitten achter op te klimmen. We lopen naar haar huis. Ze verteld enthousiast dat de heilige maand van tibet is begonnen. En dat ze vanacht de hele nacht Khora’s gaat lopen rond de stupa. Khora is een gebed ronde, 1 ronde duurt 1 uur en ze gaat 13 rondes maken samen met 2 vriendinnen, Pema en Tenzin Norsing.

Haar vader en moeder zijn blij me te zien. Ze hebben via de e-mail en van Rogier veel verhalen over me gehorod maar dan nu zien ze me eindelijk in het echt. We eten momo’s met zijn allen. Het hele huis zit vol want alle familie uit Pokhara is in Kathmandu om Khora’s te lopen omdat je in Pokhara geen stupa hebt.

Ik bekijk de school, haar studieboeken en er worden allerlei foto’s laten zien. Ik geef een foto van Rogier en beloof de volgende keer, voor dat ik weg ga, een foto vanm mij mee te nemen. Tenzin brengt me terug naar de moter.

Het was erg leuk haar en haar familie eindelijk te ontmoeten!

Universiteit en Parents meeting

vanuit @ May 29th, 2007

Zondag, Kathmandu is stil en schoon. Heerlijk geen motoren op straat geen lopende mensen. Helaas komt dit door dat de maoisten het grapig vonden om gemotoriseerde voertuigen voor die dag te verbieden. Grote boomstammen op de kruispunten en alleen maar lopende mensen.

Maandag gaan inge en ik vol goede moed op de moter opzoek naar de universiteit van Kathmandu.
We gaan een ISBN nummer aanvragen voor ons boek. Dat maakt het compleet een echt boek.
We arriveren om vijf over half 2, en ja van half 2 tot half 3 is het tea time en is het office dicht. We besluiten de bieb in te duiken: We voelen ons net op de kapittel weg, tassen mogen niet mee naar binnen haha.
In de economie sectie zijn de meest geupdate boeken uit 1944, geen wonder dat de economie hier zo slecht is. We treffen 5 slapende studeten aan. Stapels kranten, boeken, stof en toch ook hard studerende studenten. Het is grappig op de campus rond te lopen. We wagen ook een oogje in physics, zoologie en environment studies.
Dan is het half 3 en het kantoor gaat open, eerst praten we met het hoofd, die verwijst ons naar het ISBN office die verwijst ons naar de betaal counter waar we een formulier krijgen en worden verder verwezen.
Maar uiteindelijk 3 en een half uur later hebben we een iSBN nummer voor ons boek.

Vandaag is het dinsdag en gaan inge en ik op bezoek in het district sindupalchok, er is een parents meeting voor 25 ouders van kinderen met CP. Suresh gaat ook mee. Om 8 uur vertekken we op de moter en arriveren om 11 uur in CHautara. De benzine is bijna op, en aangezien nepal failiet is en een schuld heeft bij india is de benzine in heel nepal op. We vinden een nepalees die slim bezine thuis heeft opgeslagen en krijgen 6 liter mee. genoeg om kathmandu weer te halen.
We zitten als levende atractie voor het hotel te wachten op jeevan of suresh maar dan staat SUbi voor onze neus. Subi is een moeder die we tijdens ons vorige bezoek hebben ontmoet. Ze begint enthousiast in het nepalees te praten, de grote lijn die ik begreep was dat haar kindje ondertussen kan zitten en dat ze zo blij was dat we terug waren dat ze gelijk naar het hotel is gegaan om ons op te halen.
Er zijn 25 ouders in een veel te klein hok! het gat in het nepalees ongeveer 1 uur wordt er vergaderd. Sommige oudes moeten 3 uur heen en 3 uur terug lopen naar hun huis.

Het hoofd punt wat er vandaag besproken is, is dat een arme moeder een CP kind heeft die zijn been heeft gebroken en geen geld heeft voor gips. Iedereen heeft 10 rupee gegeven en samen helpen de lokale bevolking elkaar er door heen. OOk komen er waarschijnlijk 3 ouders met jeevan, de home visitor, mee naar onze workshop over spel, zodat ze het alle oude4rs kunnen leren.
Het motto is, samen staan we sterk. ZO trots ben ik op jeevan dat hij mensen weet te motiveren samen voor hun CP kinderen en elkaar te zorgen.

We hebben suresh ook de gedisgnde versie van het boek laten zien, en hij is erg!!! te vreden!

liefs rieke

Kathmandu

vanuit @ May 26th, 2007

Gister is het boek overhandigd aan de vertaler. Inge en ik vonden dat we het ons konden permiteren om een middagje aan het zwembad te liggen omdat we hard hadden gewerkt. Worden we gebeld door de vertaler of we toch nog een cd met een digitale versie konden brengen. Wij vol goede moed op de moter naar huis, komen we in de file…
Met de moter de stoep op, blijkt het grote kruispunt te zijn geblokkeert door maoisten. We proberen een andere route… Maar wat blijkt, de maoisten achten het nodig om alle grote kruispunten te blokeren in heel kathmandu. De vertaler belt, hij staat ook vast dus er is niks aan de hand. We spreken morgen af.
Inge en ik parkeren de moter en besluiten hem na de Bandha( demonstratie) op te halen. We lopen een stuk, maar inge krijgt last van haar voet. Ze heeft een aantal weken geleden de enkel banden gescheurd. We nemen een riksja, waar we al snel mee komen vast te staan.
Dus ja wat anders te doen als maar in de zon op het terras een drankje te drinken? Alle goede bedoelingen ten spijt lukt het ons niet thuis te komen en na het eten zijn we thuis gekomen.

Vandaag de hele dag een proposal voor de workshop geschreven en aan de theoretische onderbouwing gewerkt. Het is vooral hard werken, de laatste loodjes.

Volgende week gaan we nog een district bezoeken, daar kijk ik erg naar uit. Nog even op huisbezoeken voor we weer weg gaan.

Liefs rieke

kort bericht

vanuit @ May 25th, 2007

Even geen puf voor een lang bericht

Inge en ik draaien overuren, maar vandaag is het boek over ‘spel voor kinderen met cerebrale parese in Nepal’ officieel aan de vertaler overhandigd!

We zijn benieuwd, nu kunnen we ons op de workshp storten!!

liefs rieke

Het project

vanuit @ May 15th, 2007

Maar even een korte up date:

We hebben een krappe planning, en er moet nog veel gebeuren.
We hebben vele uren door gebracht in het internet cafe om foto’s en plaatjes in te scannen, want dat gaat hier allemaal niet zo gemakkelijk.
We hebben de deadline van het boek nu op zondag staan, maar die is al vele malen verplaats. MAAR het einde komt inzicht.
Volgende week lokaties voor de workshop bekijken en ons daar volledig op storten. We kijken er al naar uit om al onze creatieve ideen los te laten op de home visitors.

Soms moeten we even op een stoel staan om de wereld vanaf een ander oogpunt te bekijken en er weer fris tegen aan te kunnen maar tgaat de goede kant op!

Veel liefs rieke

Het recht van de luidste toeter?

vanuit @ May 15th, 2007

Terug in Kathmandu. Ik ben opweg naar het zwembad. Daar heb ik mijn uitlaad klep in gevonden tussen het studeren door. Ongeveer 4 kilometer van mijn huis in Patan.
Na ongeveer 500 meter staat het al vast. Een bus wil midden op de weg keren, ik vol op de toeter want anders komt er nooit schot in de zaak. Niemand reageert.

Op de weg bij het royal palace rijdt ik met een snelheid van ongeveer 50 km per uur. Ik toeter bij iedereen die ik inhaal. Dat is bij wet zo geregeld hier, je moet toeteren naar iedereen die je inhaalt. Wederom kijkt niemand op of om!

Ver voor het stadion van Kathmandu is er file. Niet echt ongewoon voor Kathmandu maar nu is het anders. Er hangt een grimmige sfeer. Ik begrijp niet wat er aan de hand is.
De weg is twee richtingen, aan mijn kant rijdt het ongeveer 6 rijen dik. En iedereen op de toeter, maar niemand reageert!
Vanaf de andere kant komt sporadische een auto.
Iedereen gaat van mijn kant van de weg maar op de rechter weghelft rijden, onder luidt getoeter en natuurlijk zonder ook maar enig keer in de spiegel of om zich heen te kijken.
Dit gaat nog allemaal goed. Maar niemand let op elkaar.

Vanuit mijn ooghoeken zie ik maoisten. Er is een grote demonstratie voor het staion gaande. Natuurlijk is dat het teken om met alle motoren tegelijk ond op de rechter stoep te manouvreren om luidt toeterend tussen ons tussen alle voetgangers door langs de demonstratie te wurmen.

Als ik er voorbij ben is er niemand meer op de weg en is het heerlijk rustig!

De bergen in!

vanuit @ May 9th, 2007

In pokhara ziek geworden en alleen maar kunnen overgegeven de nacht voordat we met zijn vieren met het vliegtuig naar Jomson zouden vertrekken.
Toch gegaan ookal is 40 minuten zonder toilet niet echt comfortabel als je ziek bent.
Mooi uitzicht op de bergen, het was erg helder weer!

Na 4 jaar weer in kathmandu, pokhara en chitwan, dat is eigenlijk gewoon. Je bent nu met andere mensen, bekende mensen uit Nederland je kunt alles een plek geven en relativeren, wennen aan de cultuur hoeft niet echt, het is allemaal een gevoel van thuis komen.
Je zult je afvragen waarom ik daar nu over begin. Nou 4 jaar geleden heb ik de Jomson trektocht in mijn eentje gedaan.
En ik kreeg echt de rillingen toen ik in Jomson uitstapte en de overweldigende bergen zag en de frissen lucht rook. Maar vooral om dat dan te kunnen delen met je ouders en vriend.

Dubbel is wel dat ik nog steeds ontzettend ziek was en de hele verdere dag in Jomson in ee hotel bed heb gelegen omdat ik niet meer voor of achteruit kon.

De volgende dag, op naar Kagbeni en nog een stukje verder. In Nepal is niet veel veranderd maar in dit stuk van de bergen wel. De nepalezen zijn bezig om vanaf beni naar Muktinath een weg te bouwen. Dit is al voor een groot gedeelte af. Mijn gevoel is echt dubbel, voor de lokale bevolking is het goed dat allerlei goederen makkelijk aantevoeren worden. Maar voor het toerisme waar de streek erg van afhankelijk is, is het stukken minder gunstig. Want wandelen door een onherbergzaam gebied, genieten van alle schoonheid en rust gaat minder makkelijk als motoren voorbij komen gereden.
We hebben Muktinath niet gehaald, maar we hebben het wel gezien!!

Op naar tukuche een lange wandeling die Jan de eerst blaren bezorgd. Het landschap is een heel breed dal wat dor en droog is. Maar in tukuche, bij de dutch bakery van Patrick, staat een heerlijke hutspot op me te wachten!

De volgende dag is echt indrukwekkend. Het diepste dal van de wereld, en je kijkt naar een strak blauwe lucht waar vind ik de mooiste berg van de wereld tegen afsteekt.
De Dhaulagiri is de hele dag in volle glorie te bewonderen. We lopen langs krakemikkige huisjes, muildier karavanen, bergbewoners te paard, dragers met veelste grote ladingen op hun rug, door een heel breed dal.

Dan de plotselinge omslag naar loof bomen, watervallen en meer dorpen.

Mijn inschattingsvermogen van afstanden word ondertussen door Jan, papa en mama niet meer geloofd. Want ik denk dan dat ik weet waar we zijn en deel dat dan mede. Maar meestal is het nog wel 1 bocht verder, of nog 1 dorp verder of toch ongeveer 1 uur in plaats van een halve.
Tja alles lijkt hier ook zo op elkaar !!

Op naar de hotsprings. Door dat ze met de weg bezig zijn is het kleine bergpad soms veranders in een grote klauwter partij waar mama soms van schrikt. Weg werkers kijken je na, en zijn op de meest onmogelijke plekken bezig met hakken, graven en metselen.

Jan en ik gaan met zijn tween nog 2 dagen verder en papa en mama lopen naar pokhara.
On de splitsing waar we afscheid nemen moeten we eerst ongeveer 8 ezel karavanen voorbij laten op een erg smal stuk weg. 3 omhoog en 5 omlaag en dat op het zelfde moment is drukker als file op de A2 en erg lachwekkend.

Jan en ik hebben ongeveer 2000 meter aan klimmen in hoogte voor de boeg. En dat via traptreden die erg ongelijk zijn in de volle zon! Maar aan het einde van de dag zijn we in Ghorepani op 2800 meter met een geweldig uitzicht vanuit onze hotel kamer. Het is de kleinste hotel kamer waar echt alleen een twee persoons bed inpast maar met overal ramen waardoor je geweldige bergen kunt zien!

De volgende ochten klimmen we om 4 uur sochtend nog eens 400 meter hoger naar poonhill, waar een super zonsopkomst opver de bergen te zien is!
Dit was ook erg mooi alleen waren er ook ongeveer 200 andere zak japanners aanwezig.

Terug naar pokhara is weer eens 2000 meter dalen met traptreden. Dan ben je halverwege en lees je in je reisgids dat je nog 3421 treden te gaan heb en dat is dan wel een beetje demotiverend.

Het was geweldig om heerlijk 7 dagen door de bergen te lopen! frisse lucht geen drukte, heerlijke dalh bath eten en weer een beetje op conditie komen na al die vieze smog in Kathmandu.

Veel liefs rieke

Bezoek in Nepal

vanuit @ May 9th, 2007

Het is alweer 3 en een halve week geleden dat ik in spanning naar het vliegveld reed om mijn ouders op te halen. S’ochtends om 7 uur, maar ik kon direct weer omkeren om te gaan ontbijten in Thamel omdat Gulf air voor de verandering weer vertraging had.
Wat is het super om je ouders aan de andere kant van de wereld op te halen van het vliegveld!!

Een week later mocht ik weer naar het vliegveld, want ik krijg nog eer bezoek! Jan land s’middags in Kathmandu. Teminste dat was de bedoeling. Na uitgebreid wachten, en nog eens wachten, dalh bath eten op een militaire basis achter het vliegveld met mijn nieuw gemaakte taxichaufeur vrienden, en een dringend telefoontje met de verkeersleiding in de toren is Jan dan eindelijk geland.
Na zo een lange tijd op het vliegveld vertoeven maak je vrienden met niet alleen de taxichauffeurs en de mensen van het hotel maar ook met de militairen die voor de veiligheid moeten zorgen. Zonder problemen mag ik dus ook doorlopen de arrival hal in, langs de bagage band, op naar de plek waar de visa worden verstrekt.
Daar stel ik me verdekt op zodat ik Jan kan zien aankomen maar hij mij niet.
Verdwaasd om zich heen kijken, verbaasd dat zijn tas gecontroleert word maar hij zijn broek en jas zakken niet hoeft leeg te halen, en ja maar verder zoekend naar waar hij in vredes naam heen moet vind ik het wel eens tijd om hem uit zijn leiden te verlossen en maar een knuffel te geven uit het niets.

Dan wacht de grote schrik want ik was niet met de taxi op het vliegveld maar met de moter….
In een hevige monsoonregen op de moter naar Thamel gegaan om maar op een ‘rustige’ manier aan Nepal te wennen.

Papa en mama zijn ondertussen gewend, papa belt elke keer weer trots als hij bij een winkeltje heeft afgedongen en hem dat gelukt is zonder mij.

Het verhaal van de trektocht door de himalaya volgt maar er was nog meer bezoek voor mij in Nepal.

Na 7 dagen door de bergen te hebben gelopen arrveren Jan en ik terug in Pokhara bij mijn grote vriend Bamdev. Hij is de manager van de nightingale lodge in Pokhara en ik ken hem al erg lang.
Nu blijkt als ik terug kom dat heel het hotel bezet is met vrienden van mij. Papa en mama, frank en linda, inge en thijs, erwin en irma. Het is echt bizar om op een voor mij zo vertrouwde plek te zijn, waar ik de vorige keer altijd alleen was en maar nieuwe mensen moest leren kennen. Om op het balkon, in de straat, in het kantoor op de stoep mensen tegen te komen of te zien die ik ken en waar ik een goede band mee heb.

Bamdev en zijn familie en ik en papa en mama zijn op de foto geweest op verzoek van Sonja, de vrouw van Bamdev. Deze foto wilde ze graag uitvergroten en in het kantoor van het hotel hangen.

Afscheid is dan weer van heel andere orde. de 3 weken van papa en mama zaten er als eerste op. in alle vroegte weer naar het vliegveld waar het zwart zag van de mensen. Echt ze houden er hier een Nepaleze in check logica opna. Afscheid nemen is nooit leuk en zeker niet als ik nog hier blijf en papa en mama terug vliegen naar Nederland. Maar ja over 5 weekjes ben ik ook weer thuis.

Jaja 2 dagen later was het weer zover. Weer om 5 uur s’ochtends naar het vliegveld. En twee weken zijn nog sneller voorbij als 3 weken. En ook dit afscheid valt zwaar. Maar dat merk je pas als je weer in je eentje op de moter door de straten van Kathmandu terug rijdt naar huis.

liefs rieke

Nieuwe foto’s

vanuit @ May 8th, 2007

beste allemaal

Ik zit al een beetje te lang in het internet cafe voor een zinnig verhaal, dat volgt morgen. Maar de vakantie was geweldig.

onder: papa en mama in nepal, jan in nepal, de himalaya, pokhara, diveseren en kinderen in nepal vind je nieuwe foto’s!!

Het project is weer begonnen, vandaag 3 uur op het revalidatie centrum gezeten om feedback over ons boek te verzamelen. de vakantie was echt geweldig, maar daarover morgen meer. nu ga ik lekker thuis eten want inge die is aan het koken

liefs rieke