Nepal 2007

Bezoek in Nepal

Het is alweer 3 en een halve week geleden dat ik in spanning naar het vliegveld reed om mijn ouders op te halen. S’ochtends om 7 uur, maar ik kon direct weer omkeren om te gaan ontbijten in Thamel omdat Gulf air voor de verandering weer vertraging had.
Wat is het super om je ouders aan de andere kant van de wereld op te halen van het vliegveld!!

Een week later mocht ik weer naar het vliegveld, want ik krijg nog eer bezoek! Jan land s’middags in Kathmandu. Teminste dat was de bedoeling. Na uitgebreid wachten, en nog eens wachten, dalh bath eten op een militaire basis achter het vliegveld met mijn nieuw gemaakte taxichaufeur vrienden, en een dringend telefoontje met de verkeersleiding in de toren is Jan dan eindelijk geland.
Na zo een lange tijd op het vliegveld vertoeven maak je vrienden met niet alleen de taxichauffeurs en de mensen van het hotel maar ook met de militairen die voor de veiligheid moeten zorgen. Zonder problemen mag ik dus ook doorlopen de arrival hal in, langs de bagage band, op naar de plek waar de visa worden verstrekt.
Daar stel ik me verdekt op zodat ik Jan kan zien aankomen maar hij mij niet.
Verdwaasd om zich heen kijken, verbaasd dat zijn tas gecontroleert word maar hij zijn broek en jas zakken niet hoeft leeg te halen, en ja maar verder zoekend naar waar hij in vredes naam heen moet vind ik het wel eens tijd om hem uit zijn leiden te verlossen en maar een knuffel te geven uit het niets.

Dan wacht de grote schrik want ik was niet met de taxi op het vliegveld maar met de moter….
In een hevige monsoonregen op de moter naar Thamel gegaan om maar op een ‘rustige’ manier aan Nepal te wennen.

Papa en mama zijn ondertussen gewend, papa belt elke keer weer trots als hij bij een winkeltje heeft afgedongen en hem dat gelukt is zonder mij.

Het verhaal van de trektocht door de himalaya volgt maar er was nog meer bezoek voor mij in Nepal.

Na 7 dagen door de bergen te hebben gelopen arrveren Jan en ik terug in Pokhara bij mijn grote vriend Bamdev. Hij is de manager van de nightingale lodge in Pokhara en ik ken hem al erg lang.
Nu blijkt als ik terug kom dat heel het hotel bezet is met vrienden van mij. Papa en mama, frank en linda, inge en thijs, erwin en irma. Het is echt bizar om op een voor mij zo vertrouwde plek te zijn, waar ik de vorige keer altijd alleen was en maar nieuwe mensen moest leren kennen. Om op het balkon, in de straat, in het kantoor op de stoep mensen tegen te komen of te zien die ik ken en waar ik een goede band mee heb.

Bamdev en zijn familie en ik en papa en mama zijn op de foto geweest op verzoek van Sonja, de vrouw van Bamdev. Deze foto wilde ze graag uitvergroten en in het kantoor van het hotel hangen.

Afscheid is dan weer van heel andere orde. de 3 weken van papa en mama zaten er als eerste op. in alle vroegte weer naar het vliegveld waar het zwart zag van de mensen. Echt ze houden er hier een Nepaleze in check logica opna. Afscheid nemen is nooit leuk en zeker niet als ik nog hier blijf en papa en mama terug vliegen naar Nederland. Maar ja over 5 weekjes ben ik ook weer thuis.

Jaja 2 dagen later was het weer zover. Weer om 5 uur s’ochtends naar het vliegveld. En twee weken zijn nog sneller voorbij als 3 weken. En ook dit afscheid valt zwaar. Maar dat merk je pas als je weer in je eentje op de moter door de straten van Kathmandu terug rijdt naar huis.

liefs rieke

1 Comment »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a comment