Nepal 2007

Universiteit en Parents meeting

Zondag, Kathmandu is stil en schoon. Heerlijk geen motoren op straat geen lopende mensen. Helaas komt dit door dat de maoisten het grapig vonden om gemotoriseerde voertuigen voor die dag te verbieden. Grote boomstammen op de kruispunten en alleen maar lopende mensen.

Maandag gaan inge en ik vol goede moed op de moter opzoek naar de universiteit van Kathmandu.
We gaan een ISBN nummer aanvragen voor ons boek. Dat maakt het compleet een echt boek.
We arriveren om vijf over half 2, en ja van half 2 tot half 3 is het tea time en is het office dicht. We besluiten de bieb in te duiken: We voelen ons net op de kapittel weg, tassen mogen niet mee naar binnen haha.
In de economie sectie zijn de meest geupdate boeken uit 1944, geen wonder dat de economie hier zo slecht is. We treffen 5 slapende studeten aan. Stapels kranten, boeken, stof en toch ook hard studerende studenten. Het is grappig op de campus rond te lopen. We wagen ook een oogje in physics, zoologie en environment studies.
Dan is het half 3 en het kantoor gaat open, eerst praten we met het hoofd, die verwijst ons naar het ISBN office die verwijst ons naar de betaal counter waar we een formulier krijgen en worden verder verwezen.
Maar uiteindelijk 3 en een half uur later hebben we een iSBN nummer voor ons boek.

Vandaag is het dinsdag en gaan inge en ik op bezoek in het district sindupalchok, er is een parents meeting voor 25 ouders van kinderen met CP. Suresh gaat ook mee. Om 8 uur vertekken we op de moter en arriveren om 11 uur in CHautara. De benzine is bijna op, en aangezien nepal failiet is en een schuld heeft bij india is de benzine in heel nepal op. We vinden een nepalees die slim bezine thuis heeft opgeslagen en krijgen 6 liter mee. genoeg om kathmandu weer te halen.
We zitten als levende atractie voor het hotel te wachten op jeevan of suresh maar dan staat SUbi voor onze neus. Subi is een moeder die we tijdens ons vorige bezoek hebben ontmoet. Ze begint enthousiast in het nepalees te praten, de grote lijn die ik begreep was dat haar kindje ondertussen kan zitten en dat ze zo blij was dat we terug waren dat ze gelijk naar het hotel is gegaan om ons op te halen.
Er zijn 25 ouders in een veel te klein hok! het gat in het nepalees ongeveer 1 uur wordt er vergaderd. Sommige oudes moeten 3 uur heen en 3 uur terug lopen naar hun huis.

Het hoofd punt wat er vandaag besproken is, is dat een arme moeder een CP kind heeft die zijn been heeft gebroken en geen geld heeft voor gips. Iedereen heeft 10 rupee gegeven en samen helpen de lokale bevolking elkaar er door heen. OOk komen er waarschijnlijk 3 ouders met jeevan, de home visitor, mee naar onze workshop over spel, zodat ze het alle oude4rs kunnen leren.
Het motto is, samen staan we sterk. ZO trots ben ik op jeevan dat hij mensen weet te motiveren samen voor hun CP kinderen en elkaar te zorgen.

We hebben suresh ook de gedisgnde versie van het boek laten zien, en hij is erg!!! te vreden!

liefs rieke

3 Comments »

  • Comment by Marie-Antoinette — May 29, 2007 @ 6:27 pm

    Beste Rieke

    Omdat ik jullie veel meer volg via de mail, althans wat betreft vraag en antwoord, reageer ik niet zo vaak op deze sie. Bij alles wat je schrijft probeer ik beelden voor ogen te halen. Ik heb nog geen berichtje gezien in de SENSOR maar zodra jullie erin staan zal ik een stapel bewaren. Succes met de workshop en alle andere producten die ook nog in de maak zijn voor het afstuderen.

    Marie-Antoinette

  • Comment by Yvonne — May 30, 2007 @ 1:59 am

    Hoi Rieke,

    Hartstikke goed wat jullie doen. Het lijkt me zo dankbaar werk, als ik zie hoe blij die mensen zijn met de hulp die ze krijgen. Hebben jullie nog iets gehoord over het kindje van de taxichauffeur?
    Zo’n echt boek, met ISBN-nummer en je eigen naam erop lijkt me trouwens ook wel heel erg leuk.
    Succes met alles,

    Yvonne

  • Comment by info — May 31, 2007 @ 4:06 pm

    we hebben inderdaad nog wat ven het kindje van de taxichauffeur gehoord. Samen met Suresh zijn we terug geweest en hebben we geprobeert te achterhalen wat er is gebeurt. Suresh heeft geregeld dat het kindje gratis naar de dokter mag en voor revalidatie naar het centrum in Dhapakel. Dus dat is echt helemaal super!!

    groetjes rieke

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a comment