Nepal 2007

Dochter van de taxi chauffeur

vanuit @ May 8th, 2007

Een aantal weken geleden toen mijn oom arriveerde in Nepal heb ik een kindje met CP gevonden. Ik was op weg naar het vliegveld en de taxi chauffeur vertelde over zijn dochter van 4 die niet kon praten, zitten, rollen eigenlijk alleen maar kon liggen.

Ik ben toen bij hun thuis beland, ergens in een hok, 3 laag achter in een vieze stinkende steeg.

2 weken geleden, vlak voor de vakantie ben ik met Suresh onze afstudeerbegeleider terug geweest naar Nepty, zo heet het meisje.

De familie spreek weinig engels, dus Suresh kon in het Nepalees een beter beeld krijgen van de situatie als ik de vorige keer.

Er blijkt dat iemand uit Kathmandu de ouders heeft verteld dat als ze 5000 rupee per maand betalen dat hun kind dan weer helemaal beter wordt. De ouders voelen zich heel schuldig omdat ze te arm zijn om dit te betalen, het is ongeveer 50 euro, en ze hun dochter dus niet beter kunnen maken. Ze weten ook niet dat hun dochter, nooit beter zal kunnen worden.

Na een uur te hebben gepraat en Nepty te hebben onderzocht, biedt Suresh aan om Nepty gratis te laten diagnosticeren door de dokter van SGCP en daarna gratis naar het revalidatie centrum in Dhapakel te laten gaan.

Ik vind het echt geweldig dat dit meisje nu een kans krijgt en dat de ouders ook rust kunnen vinden in het feit dat ze niet hebben kunnen zorgen voor hun dochter.

Buiten ben ik ontroerd om Suresh die zo een groot hart heeft, om de blik in de ogen van de ouders waar zoveel onmacht, dankbaarheid en verdriet in spreek en om het kindje waarvan ik weet dat het er nu beter mee zal gaan maar wat 4 jaar lang alleen maar in een vies stinkend bed heeft gelegen.