Nepal 2007

Het einde is in zicht!!!

vanuit @ June 11th, 2007

Het is maandag en we hebben de eerste workshop dag erop zitten!

Alleen maar goed nieuws. Geen bandha, alle home visitors op 1 na waren er, een zeer intensive maar ZEER GESLAAGDE dag.

We hebben het gehad over spel, het belang van spel, spel voor kinderen met CP, assessment van spel, family en spel en speelgoed.

We hebben het heel interactief gemaakt met rollen spellen, brainstorms, discussiegroepen, kleine groepen, grote groepen en het nederlandse en nepaleze spelletjes.

De kern van de feedback was: Very very very good and maximus useful!!! We waren eindelijk geen westerlingen die vertelden wat ze allemaal fout deden zonder oplossing te geven.
Maar we hebben samen met hun de hele dag gewerkt om te bedenken HOE kun je…
– ouders bewust maken van spel,
– speelgoed maken van lokaal materiaal,
– enzovoort.

Het was heel bijzonder en gewoonweg geweldig om alle home visitors in Kathmandu te zien en zo een geweldige dag samen door te maken!!

Ik wil bij deze al onze sponsoren bedanken die ons en de home visitors in nepal deze kans hebben gegeven!! Het was helemaal geweldig.

Morgen nog 1 dag workshop en dan vrijdag het boek ophalen en naar huis.

Het is heerlijk in Nepal mijn leventje te hebben maar nu kijk ik er echt naar uit om weer lekker in Nederland te zijn!!

Liefs rieke

Universiteit en Parents meeting

vanuit @ May 29th, 2007

Zondag, Kathmandu is stil en schoon. Heerlijk geen motoren op straat geen lopende mensen. Helaas komt dit door dat de maoisten het grapig vonden om gemotoriseerde voertuigen voor die dag te verbieden. Grote boomstammen op de kruispunten en alleen maar lopende mensen.

Maandag gaan inge en ik vol goede moed op de moter opzoek naar de universiteit van Kathmandu.
We gaan een ISBN nummer aanvragen voor ons boek. Dat maakt het compleet een echt boek.
We arriveren om vijf over half 2, en ja van half 2 tot half 3 is het tea time en is het office dicht. We besluiten de bieb in te duiken: We voelen ons net op de kapittel weg, tassen mogen niet mee naar binnen haha.
In de economie sectie zijn de meest geupdate boeken uit 1944, geen wonder dat de economie hier zo slecht is. We treffen 5 slapende studeten aan. Stapels kranten, boeken, stof en toch ook hard studerende studenten. Het is grappig op de campus rond te lopen. We wagen ook een oogje in physics, zoologie en environment studies.
Dan is het half 3 en het kantoor gaat open, eerst praten we met het hoofd, die verwijst ons naar het ISBN office die verwijst ons naar de betaal counter waar we een formulier krijgen en worden verder verwezen.
Maar uiteindelijk 3 en een half uur later hebben we een iSBN nummer voor ons boek.

Vandaag is het dinsdag en gaan inge en ik op bezoek in het district sindupalchok, er is een parents meeting voor 25 ouders van kinderen met CP. Suresh gaat ook mee. Om 8 uur vertekken we op de moter en arriveren om 11 uur in CHautara. De benzine is bijna op, en aangezien nepal failiet is en een schuld heeft bij india is de benzine in heel nepal op. We vinden een nepalees die slim bezine thuis heeft opgeslagen en krijgen 6 liter mee. genoeg om kathmandu weer te halen.
We zitten als levende atractie voor het hotel te wachten op jeevan of suresh maar dan staat SUbi voor onze neus. Subi is een moeder die we tijdens ons vorige bezoek hebben ontmoet. Ze begint enthousiast in het nepalees te praten, de grote lijn die ik begreep was dat haar kindje ondertussen kan zitten en dat ze zo blij was dat we terug waren dat ze gelijk naar het hotel is gegaan om ons op te halen.
Er zijn 25 ouders in een veel te klein hok! het gat in het nepalees ongeveer 1 uur wordt er vergaderd. Sommige oudes moeten 3 uur heen en 3 uur terug lopen naar hun huis.

Het hoofd punt wat er vandaag besproken is, is dat een arme moeder een CP kind heeft die zijn been heeft gebroken en geen geld heeft voor gips. Iedereen heeft 10 rupee gegeven en samen helpen de lokale bevolking elkaar er door heen. OOk komen er waarschijnlijk 3 ouders met jeevan, de home visitor, mee naar onze workshop over spel, zodat ze het alle oude4rs kunnen leren.
Het motto is, samen staan we sterk. ZO trots ben ik op jeevan dat hij mensen weet te motiveren samen voor hun CP kinderen en elkaar te zorgen.

We hebben suresh ook de gedisgnde versie van het boek laten zien, en hij is erg!!! te vreden!

liefs rieke

kort bericht

vanuit @ May 25th, 2007

Even geen puf voor een lang bericht

Inge en ik draaien overuren, maar vandaag is het boek over ‘spel voor kinderen met cerebrale parese in Nepal’ officieel aan de vertaler overhandigd!

We zijn benieuwd, nu kunnen we ons op de workshp storten!!

liefs rieke

Het project

vanuit @ May 15th, 2007

Maar even een korte up date:

We hebben een krappe planning, en er moet nog veel gebeuren.
We hebben vele uren door gebracht in het internet cafe om foto’s en plaatjes in te scannen, want dat gaat hier allemaal niet zo gemakkelijk.
We hebben de deadline van het boek nu op zondag staan, maar die is al vele malen verplaats. MAAR het einde komt inzicht.
Volgende week lokaties voor de workshop bekijken en ons daar volledig op storten. We kijken er al naar uit om al onze creatieve ideen los te laten op de home visitors.

Soms moeten we even op een stoel staan om de wereld vanaf een ander oogpunt te bekijken en er weer fris tegen aan te kunnen maar tgaat de goede kant op!

Veel liefs rieke

Dochter van de taxi chauffeur

vanuit @ May 8th, 2007

Een aantal weken geleden toen mijn oom arriveerde in Nepal heb ik een kindje met CP gevonden. Ik was op weg naar het vliegveld en de taxi chauffeur vertelde over zijn dochter van 4 die niet kon praten, zitten, rollen eigenlijk alleen maar kon liggen.

Ik ben toen bij hun thuis beland, ergens in een hok, 3 laag achter in een vieze stinkende steeg.

2 weken geleden, vlak voor de vakantie ben ik met Suresh onze afstudeerbegeleider terug geweest naar Nepty, zo heet het meisje.

De familie spreek weinig engels, dus Suresh kon in het Nepalees een beter beeld krijgen van de situatie als ik de vorige keer.

Er blijkt dat iemand uit Kathmandu de ouders heeft verteld dat als ze 5000 rupee per maand betalen dat hun kind dan weer helemaal beter wordt. De ouders voelen zich heel schuldig omdat ze te arm zijn om dit te betalen, het is ongeveer 50 euro, en ze hun dochter dus niet beter kunnen maken. Ze weten ook niet dat hun dochter, nooit beter zal kunnen worden.

Na een uur te hebben gepraat en Nepty te hebben onderzocht, biedt Suresh aan om Nepty gratis te laten diagnosticeren door de dokter van SGCP en daarna gratis naar het revalidatie centrum in Dhapakel te laten gaan.

Ik vind het echt geweldig dat dit meisje nu een kans krijgt en dat de ouders ook rust kunnen vinden in het feit dat ze niet hebben kunnen zorgen voor hun dochter.

Buiten ben ik ontroerd om Suresh die zo een groot hart heeft, om de blik in de ogen van de ouders waar zoveel onmacht, dankbaarheid en verdriet in spreek en om het kindje waarvan ik weet dat het er nu beter mee zal gaan maar wat 4 jaar lang alleen maar in een vies stinkend bed heeft gelegen.

Hetauda

vanuit @ March 23rd, 2007

Op huisbezoek in Hetauda, district Makawanpur.
De home visitor heet Rekha, maar dit spreek je uit als Rieke. Erg toevallig dat je in Nederland bijnan niemand vind die net zo heet als ik en je in Nepal dan een Home visitor tegen komt die ok Rieke heet.

We zijn maar 2 dagen in Hetauda geweest, 4 huisbezoeken gedaan. En Rekha doet echt heel erg goed werk. Die weet echt op hetzelfde niveau van het kind te gaan zitten, de ouders bij de therapie te betrekken en ze geeft gewoon erg veel om de kinderen waar ze mee werkt.

De laatste dag neemt ze ons mee naar een organisatie die trainingen geeft in het maken van spelmateriaal van lokale middelen. Heel erg interesant en goed om te zien hoer het er daar aan toe gaat. Helaas kunnen inge en ik geen training meer volgen die is weer in september…

Maar een idee voor het sponsergeld en de home visitors.

Nu terug in Kathmandu, lekker weer thuis…
Morgen overleg met Suresh en dan volgende week aan het boek/manual over spel met lokale materialen tijdens home visits beginnen.
liefs rieke

Sindupalchok

vanuit @ March 9th, 2007

Hoeveel kan iemand in 4 dagen meemaken en vooral hoeveel emoties kan je tegelijker tijd als mens beleven en verwerken?

In Sindupalchok hebben Inge en ik 13 huisbezoeken gedaan. Het is een berg district dus het was elke dag vroeg opstaan, een aantal uur lopen, kinderen bezoeken, meestal de berg op terug lopen, dalh bath eten en dan om 8 uur echt heel graag willen slapen.

Het is een prachtig berg gebied, met uitzicht op hele hoge himalaya toppen, We slapen in een hotel met TV maar zonder een warme douche, en het wordt op prijs gesteld als we eigenlijk alleen maar Dalh Bath bestellen.

Een korte impressie van wat Inge en ik allemaal hebben gezien en ervaringen tijdens de huisbezoeken:

‘ Je loopt voor ongeveer ander half uur van het hotel de bergen in, als je uitkomt bij het einde van de bergkam staat daar een heel klein lemen huisje. Op de grond voor het huis ligt een meisje met een verstandelijke handicap, ze is vier. Verder op zit haar broertje ook met een verstandelijke handicap hij is 8. De ouders zijn de hele dag op het land aan het werk en de kinderen dus alleen thuis. Hygiene is ver te zoeken en de ouders hebben een klein beetje eten achter gelaten overdag. De jongen gaat naar school, maar dit gebeurt zeer zelden omdat de ouders en geen geld hebben voor schoolgeld en als hij gaat wordt hij gepest omdat hij anders is.’

‘ Ongeveer een uur dalen de berg af ligt een moeder met een kindje van 2 jaar met CP te slapen. De moeder is ziek. Het kindje heeft epilepsie en is net een maand geleden naar het ziekenhuis in Kathmandu geweest. De ouders hebben medicijnen voorgeschreven gekregen, maar die zijn niet verkrijgbaar. Het kindje heeft constant kleine aanvalletjes als ze aangeraakt word, dit doet de familie dus heel vaak omdat ze denken dat, dat goed is. Het tegenovergestelde is waar! Het is half tien, omdat de familie zo blij is dat we er zijn, wordt er een kip geslacht en dalh bath gekookt, raksi (nepaleze wijn) tevoorschijn gehaald.
De moeder mag van haar schoon moeder niet naar het ziekenhuis nu ze ziek is, de moeder heeft bloed in urine enzo, omdat de schoonmoeder gelooft dat het door een geest komt en het ziekenhuis daarom niet helpt en we maar moeten bidden.’

‘Jeevan, de home visitor, verteld dat de people war van de maoisten in sindupalchok is begonnen. Hij is zelf 5 jaar geleden ontvoerd geweest. Als we op de bus zitten te wachten komt er iemand bij zitten, later als hij weg is verteld Jeevan: ‘ hij is een maoist en heeft 5 mensen vermoord in een aanval op een militair kamp’. Veel militairen, veel prikkeldraad maar gek genoeg toch geen onveilig gevoel.’

‘Dit district is erg traditioneel. Het kasten systeem leeft nog erg. Als gehandicapt iemand van een lage Kaste stel je dus echt niks voor. Mensen wilden het water dat een van de kinderen had aangeraakt niet drinken. alles wat mensen van een lage kaste aanraakten wordt als vuil ervaren.’ 

De home visitor doet erg goed werk. Hij kent iedereen in het district en zet zich op alle mogelijke manieren in om de kinderen te helpen.
De grootste problemen om niet voor de kinderen te kunnen en willen zorgen van de ouders zijn geen geld, geen tijd en geen onderwijs.

Het ergste wat ik vind is dat we de ergste gevallen van CP niet hebben gezien. Er zijn ongeveer 30 ‘hidden cases’ in Sindupalchok. Jeevan weet dat die 30 kinderen bestaan maar omdat de ouders denken dat het een straf van de duivel is en bidden helpt. Is Jeevan met zijn home visits zeer zeker niet welkom. Dit zijn de kinderen die echt weggestopt zitten, vergroeiingen hebben en er echt slecht aan toe zijn.

Alles van boos, blij, verdrietig, onmacht, verbazing is voorbij gekomen. Het was een erg interesant, leerzaam en heftig bezoek. 

Veel liefs Rieke 

Studeren in Nepal…?

vanuit @ February 28th, 2007

Ons project loopt… en we zijn tot nu toe al heel tevreden wees niet bang…

 Maar studeren in Nepal vergt wel een hele ander soort discipline als in Nederland..

Zo waren Inge en Ik thuis aan het werk  vandaag en zat ik heerlijk in de zon op het dak terras te lezen,

wordt mijn rust bruut onderbroken door een waterballon die mijn rakelings half raakt 🙂
Je zult denken waar komt die vandaan, nou zaterdag is het HOLI festival en dan vieren ze het begin van de lente door middel van het gooien van verf naar elkaar…

Deze week mag er alleen met water worden gegooid.
Frank, Inge en Ik hebben ook balonnen gevuld en voor we het wisten was het onze straat met alle nepalezen tegen de 3 westerlingen….
Geweldig na 3 uur was echt heel de straat en alle omstanders door en door nat….

Maar we hebben wel erg schik gehad. Nu was de dag alleen al weer voorbij en moesten er boodschappen worden gedaan en op 1 pitje worden gekookt….

Dus ja je wordt er afgeleid door de gewone dingen in het leven en door de levendige nepalezen

Liefs rieke

Huisbezoeken in Kathmandu

vanuit @ February 21st, 2007

Vandaag, woensdag, met Shankar twee huisbezoeken gedaan in Kathmandu.

We hebben ons project afgebakend naar Spel binnen het out -reach programma.
Deze week lopen we nog mee met Shankar.

Het eerste bezoek was erg leuk. een pienter jongentje, gaat vanaf volgend semseter naar de normale school.
Hij heeft nu een rollator te leen en we hebben er een oplaten meten bij een lasbedrijf.
Shankar vraagt ons dan advies, maar vervolgens neemt hij dezelfde maten als de leen rollator, welke veel te groot is. en ook eentje zonder remmen. Onmogelijk om de glimlach van Shankar te doordringen. Hij zegt dat er geen gat is tussen ons dat we alles mogen zeggen en dat hij ook alles begrijpt  maar….

het tweede huisbezoek was bij een zwaar aangedaan kindje, op het eerste gezicht leek hij nergens op te reageren. De moeder is depresief en alleen thuis, komt bijna nooit buiten en heeft moeite het kindje te accepteren.
Wel is er een aangepaste stoel waar het kindje af en toe in zit.
Geprobeert het kin dje uit telokken, en met geluid en aanmoediging begint het kindje toch te grijpen en te zoeken naar speelgoedjes. En zelfs een glimlach.
NA een poosje gevraagd of de moeder mee wil doen, ze geeft aan niet te weten hoe. maar ze probeert toch! heel knap. Ze oogt heel dubbel, ze wil wel, kan niet goed zorhen voor het kindje. staat er alleen voor.
Moeilijk te zien.

Een heel ander onderwerp:

Nu gaan inge en ik wortel stampot koken!

liefs rieke

 

Huisbezoeken in Kathmandu

vanuit @ February 13th, 2007

vandaag hebben inge en ik 2 huisbezoeken gedaan.

de weg ernaar toe is een goede plek om te beginnen want Shankar de home visitor, inge en ik vertrokken van new baneswor per mini dhaihatsu bus naar de plek van bestemming waar op het hoogtepunt 23 nepalezen in en op en rond zaten en 2 nederlandse meisjes namelijk inge en ik.
en voor 10 cent breng deze bus je naar de plek van bestemming.

Shankar is heel open, je mag hem alles vragen over de therapy, de mensen, de sitautie in nepal met de moaisten. hij wil alles discuseren.
het eerste huis bezoek was bij een rijkere familie. er was 1 dochter van 3 en dit kindje had CP. Shankar zag dit kindje nu voor de 5de keer, er was een sta tafel en een aangepaste stoel aanwezig. we hebben met het kindje gespeeld, handfunctie bekeken en de moede advies gegeven over het voeden van het meisje. Het was erg interesant en leuk kennis te maken met nepal. veel ergo en het leek nog erg op nederland.

Eenmaal buiten vroeg ik aan Shankar bijna niemand in Nepal kan zich dit veroorloven en wat gebuert er dan…?

nou toen volgde het tweede huisbezoek. ik was er ontdaan van. Suman is 12 jaar, heel erg spastisch, wat betekend dat hij zich niet kan bewegen. niet kan omrollen in bed, niks kan vast pakken, alleen met zijn ogen kan draaien. hij woont in een krot met zijn oude opa en oma. zijn ouders zijn er vandoor. Deze mensen hebben geen geld voor hulomiddelen zoals een stoel of statafel. Suman ligt de hele dag in bed, wel hebben de ouders het advies overgenomen hem zwelf af en toe om te rollen om door lig plekken te voorkomen. de opa en oma zijn te oud om het kind op te tillen. het kind was koud.

Het voorkomen van vergroeiingen is het belngrijkste doel, want voor de rest is geen geld, ( ik hoop met ons sponsergeld wat te kunnen!)

Op weg naar huis alleen maar lopende nepalezen op straat in verband met de staking van de maoisten. een aparte gewaarwording. Bussen met wel 60 moaisten erin en vlaggen er op zijn imponerend. zo ook de demonstraties. MAar geen zorgen we zijn ok!! en blijven dat ook!

er staan nieuwe foto’s op de site!

liefs rieke

ik moet nu studeren, hahah niet gedacht dat ik dat zou zeggen in Nepal.