Nepal 2007

Kathmandu

vanuit @ May 26th, 2007

Gister is het boek overhandigd aan de vertaler. Inge en ik vonden dat we het ons konden permiteren om een middagje aan het zwembad te liggen omdat we hard hadden gewerkt. Worden we gebeld door de vertaler of we toch nog een cd met een digitale versie konden brengen. Wij vol goede moed op de moter naar huis, komen we in de file…
Met de moter de stoep op, blijkt het grote kruispunt te zijn geblokkeert door maoisten. We proberen een andere route… Maar wat blijkt, de maoisten achten het nodig om alle grote kruispunten te blokeren in heel kathmandu. De vertaler belt, hij staat ook vast dus er is niks aan de hand. We spreken morgen af.
Inge en ik parkeren de moter en besluiten hem na de Bandha( demonstratie) op te halen. We lopen een stuk, maar inge krijgt last van haar voet. Ze heeft een aantal weken geleden de enkel banden gescheurd. We nemen een riksja, waar we al snel mee komen vast te staan.
Dus ja wat anders te doen als maar in de zon op het terras een drankje te drinken? Alle goede bedoelingen ten spijt lukt het ons niet thuis te komen en na het eten zijn we thuis gekomen.

Vandaag de hele dag een proposal voor de workshop geschreven en aan de theoretische onderbouwing gewerkt. Het is vooral hard werken, de laatste loodjes.

Volgende week gaan we nog een district bezoeken, daar kijk ik erg naar uit. Nog even op huisbezoeken voor we weer weg gaan.

Liefs rieke

Het recht van de luidste toeter?

vanuit @ May 15th, 2007

Terug in Kathmandu. Ik ben opweg naar het zwembad. Daar heb ik mijn uitlaad klep in gevonden tussen het studeren door. Ongeveer 4 kilometer van mijn huis in Patan.
Na ongeveer 500 meter staat het al vast. Een bus wil midden op de weg keren, ik vol op de toeter want anders komt er nooit schot in de zaak. Niemand reageert.

Op de weg bij het royal palace rijdt ik met een snelheid van ongeveer 50 km per uur. Ik toeter bij iedereen die ik inhaal. Dat is bij wet zo geregeld hier, je moet toeteren naar iedereen die je inhaalt. Wederom kijkt niemand op of om!

Ver voor het stadion van Kathmandu is er file. Niet echt ongewoon voor Kathmandu maar nu is het anders. Er hangt een grimmige sfeer. Ik begrijp niet wat er aan de hand is.
De weg is twee richtingen, aan mijn kant rijdt het ongeveer 6 rijen dik. En iedereen op de toeter, maar niemand reageert!
Vanaf de andere kant komt sporadische een auto.
Iedereen gaat van mijn kant van de weg maar op de rechter weghelft rijden, onder luidt getoeter en natuurlijk zonder ook maar enig keer in de spiegel of om zich heen te kijken.
Dit gaat nog allemaal goed. Maar niemand let op elkaar.

Vanuit mijn ooghoeken zie ik maoisten. Er is een grote demonstratie voor het staion gaande. Natuurlijk is dat het teken om met alle motoren tegelijk ond op de rechter stoep te manouvreren om luidt toeterend tussen ons tussen alle voetgangers door langs de demonstratie te wurmen.

Als ik er voorbij ben is er niemand meer op de weg en is het heerlijk rustig!

Nieuwe foto’s

vanuit @ May 8th, 2007

beste allemaal

Ik zit al een beetje te lang in het internet cafe voor een zinnig verhaal, dat volgt morgen. Maar de vakantie was geweldig.

onder: papa en mama in nepal, jan in nepal, de himalaya, pokhara, diveseren en kinderen in nepal vind je nieuwe foto’s!!

Het project is weer begonnen, vandaag 3 uur op het revalidatie centrum gezeten om feedback over ons boek te verzamelen. de vakantie was echt geweldig, maar daarover morgen meer. nu ga ik lekker thuis eten want inge die is aan het koken

liefs rieke

Stress in Nepal, kan dat??

vanuit @ April 20th, 2007

Lieve allemaal,

Het is vandaag vrijdag, mijn ouders zijn naar pokhara vertrokken vandaag. Inge ligt ziek op bed thuis.

Ik zit in het internet cafe om het CONCEPT van het BOEK te versturen. Een aantal mensen van de organisatie een 2 westerse ergotherapeuten die in Nepal werkzaam zijn geen feedback geven. Ondertussen, zoals al in Nederland gepland, hebben Inge en ik heerlijk 2 weekjes vakantie.

Jan land morgen in Kathmandu.  Maandag gaan we ook naar pokhara en dan heerlijk de bergen in.

Nu heb ik nog even een afspraak met een Nederlandse ergotherapeut om over het boek te praten.

liefs rieke

Ouders in Kathmandu

vanuit @ April 17th, 2007

Na lang niks meer te hebben geschreven en toch veel te hebben meegemaakt zijn mijn ouders 2 dagen geleden geland op tribuvan airport, te Kathmandu.

De afgelopen paar weken thuis, in samakushi, gewerkt aan het boek over spel voor kinderen met cerebrale parese in Nepal.
Inge en ik zijn druk en zijn al ver gevorderd met het boek.
Een aantal afspraken met onze begeleider gehad. Nog steeds druk opzoek naar een goede vertaler en een printing office.
Foto’s voor in het boek worden verzameld. Je bent er zo maar druk mee….

Papa en mama zijn in een cultuur shock. Drukke wegen, vies, alles is nieuw, engels praten, tempels, straat kinderen, bang om ziek te worden, hun dochter als een vis in het water en die rijdt op de moter door deze drukke stad… ja ze weten niet wat ze overkom!!

Ze zijn al alleen de stad in geweest, heel dapper! Afdingen begint er in te komen, en vlees wordt na 2 dagen ook gegeten.
Morgen de stad even uit, ik ben benieuwd hoe ze dat bevalt.

Het is erg leuk om ze hier te hebben! En ik zal ze in de komende 3 weken nog wel meer een cultuurshock bezorgen.

veel liefs Rieke

Zo wat bizarre belevenissen….

vanuit @ April 3rd, 2007

Zoals ik al schreef is er van vrijdag op zaterdag nacht een stuk van mijn voor tand afgebroken….

Zaterdag is hier de zondag van Nederland en is alles dicht. Ik heb een hele dag voor schut gelopen met een halve tand, elke keer dan vergat ik het weer en was ik vrolijk aant praten en aant lachen, maar dan keek ik weer in de spiegel en schrok ik toch van het spiegelbeeld….

Zondag opzoek naar een tandarts… via via aan het telefoonnummer gekomen van twee nederlanders die al lang in Nepal wonen, door hun wordt ik naar Healthy smiles clinic verwezen. Ik bereid me op het ergste voor, tussen de buffels in ee stal.. Maar ik wordt keurig geholpen door een vloeiend engels sprekende tandarts in een praktijk die er net zo profesioneel uitziet als in Nederland.

Maandag gaan we met zijn 8ten op pad.. We gaan zwemmen in de Bhote koshi rivier, richting de tibetaanse grens.
Sochtends hebben we voor het eerst ons visum verlengt, os toch gezellig zo met zijn 5en.
Onderweg naar het zwemmen worden er 4 auto banden gekocht. Die laten we vlak bij de rivier oppompen zodat we daarmee van de rivier kunnen varen.

Met 2 motoren rijden we stroomopwaarts vanaf de plek waar we picknicken. Dan gaan er 3 man op een moter, en 2 autobanden.
4 mensen, de mannen mogen eerst, gaan te water en de andere 2 rijden terug met de moter.
Als de vrouwen mogen, ga ik ook mee. De eerste stroomversnelling is nog te overleven…
Dan bij de tweede vaar ik midden in de rivier, opeens een grote steen op mijn pad. Ik vaar er overheen, maar aan de andere kant, gaat het water met zo veel kracht naar beneden dat ik onder wordt gezogen, mijn band verlies….
Als ik bovenkom zitten, dagmar, linda en inge op mij te wachten en die hebben mijn band ook weer gevangen…

We drijven verder, ligt er langs de rivier een grote stapel hout, met een grote groep mensen, voor ik het weet zie ik ook dat er een lijk naast ligt, klaar om verbrand te worden…

Veilig weer aan land, ookal vond ik het na de 2e rapid echt niet meer leuk. In het donker terug met de moter naar Kathmandu… Over het verkeer hier blijf je zelfs na 2 maanden nog niet uitgepraat. Tijdens het eten moet iedereen even zijn slechter ervaringen van het verkeer van die dag van zich afpraten…

Dinsdag ochten met Linda om 8 uur naar de Yoga school gegaan.. om anderhalf uur yoga les te volgen. We zijn maar met zijn 2en….
En we hebben meer onze buikspieren getraind door het inhouden van onze slappe lach… dan echt geyogaed.
We hadden een slissend, klein, lenig, onverstaanbaar nepalees voorons. Die bij elke ademhaling heel hard riep INHALE en EXHALE… en dat anderhalf uur lang…
Het top punt was dat op het einde hij met vingers in oren en op mond en ogen heel hard ging blazen…. Toen keken linda en ik elkaar aan en konden we echt ons lachen niet meer inhouden…

Vanmiddag op het project geweest….
Het concept van ons boek ziet er al goed uit, wel moet er nog veel gebeuren.
We hebben ook toestemming om alle 15 home visitors naar Kathmandu te halen voor een workshop over het boek.
Inge en ik zijn daar echt heel erg blij mee, nu kunnen we het alle home visitors leren in plaats van 3 of 4…

Veel liefs rieke

8 maart

vanuit @ March 9th, 2007

8 maart, net 1 dag terug uit de bergen.

Vandaag staan er 3 dingen gepland:
– Inge is Jarig
– Thijs, mijn oom, arriveert
– de eerste steenleggings ceremonie van de nieuwe school voor kinderen met CO is.

Om 9 uur loop ik van huis weg opweg naar het vliegveld. Nadat ik heel het huis heb versierd met ballonnen en vlaggen. Ik pak een taxi en de chauffeur begint een gesprek.

Na een poosje komen de chauffeur en ik erop uit dat hij een dochter heeft van 4 die niet kan lopen en praten en ik beloof eens te komen kijken.

Op het vliegveld aangekomen blijk ik ongeveer 5 uur te moeten wachten omdat Thijs vertraging heeft. Ik ga met de chauffeur mee naar zijn huis.
Ergens helemaal onder, achter, door vuiligheid heen is een kamer van ongeveer 6 vierkante meter waar een kindje ligt.
Het kindje ligt in eigen urine, polsen zijn vergroeid, het kindje is heel spastische. Nu blijkt dat het kindje gewoon geboren is, maar een jaar geleden is gevallen en sindsdien zo is.
DIt heeft dus niks met het project te maken, en uit het niets zat ik bij die mensen thuis. Maar ik ga wel proberen of ze kan worden opgenomen in het home visit program in Kathmandu.
Toen ik wegwilde smeekte de moeder me om het kindje mee te nemen naar Nederland.

Thijs na lang wachten opgehaald. Veel nepaleze vrienden gemaakt op het vliegveld. Op een gegeven moment brutaal naar binnen gelopen, langs 5 militairen met geweer en door de metaal poortjes, op naar de bagage band en ja hoor daar stond mijn hele lange oom, tussen al die kleine nepalezen!!

Savonds gebarbequed op het dak om inge’s verjaardag te vieren. En de eerste steenlegging helaas gemist!

Hoe anders kan een dag lopen, en hoe makkelijk pas je je aan, en ja het nepaleze tempo went ook al aardig!

liefs rieke

Ps: de foto’s van sindupalchok, holi, ons huis staan erop!!

Holi festival

vanuit @ March 8th, 2007

holi is het begin van de lente! het einde van de droogte en het begin van het regen seizoen! dit festival wordt ik heel nepal gevierd. wat er gebeurd is dat iedereen met verf en water naar elkaar gaat gooien. een festival van kleuren. dit klinkt erg leuk, kleurijk en gezellig. En ik moet toegeven dat holi ook een geweldig festival is…. maar vrouwen hebben het zwaar te verduren, en zo heb ik ondervonden blonde vrouwen hebben het op zo een dag helemaal erg!

bij ons in de straat was holi super! helemaal onder de verf, maar we hebben erg leuke buren! we worden savonds ook uitgenodigd om op het holi feest te komen met alle 40 buren ( ongeveer)

op naar thamel de toeristen wijk….. daar is het anders!!

de zakjes met verf komen hard aan, soms worden er eieren gegooid en aan het einde van de dag werd er met heel veel modder gegooid en toen was de pret over!

het feest op het einde van de dag was erg gezellig, de raksi(nepaleze zelfgemaakte wijn) erg smerig, maar alle buren vonden het erg leuk dat we er waren…. alleen wilden ze allemaal met me dansen en ja dat stel ik niet zo op prijs 😉

foto’s staan erop!

Zomaar Kathmandu

vanuit @ February 26th, 2007

hoi allemaal

Nou de titel is niet helemaal waar….. want normaal is Nepal in geen enkele zin. Maar ik liep afgelopen zaterdag van mijn huis in Samakoshi naar Thamel, de toeristenwijk, en ja het is zo gewoon om te wonen in Nepal. Alle dingen waar je eigenlijk van moet opkijken zijn normaal geworden.

Ik zat te bedenken, hoe kan ik nu duidelijk maken wat ik zo op een gewone dag tegen kom op weg naar mijn werk in Dhapakel, ongeveer 12 km buiten de stad.

De foto’s volgen maar hier alvast de beschrijving:

Ik woon in een nieuw gebouwd mooi, voor nepal echt mooi!, huis. Je loopt de straat op, nadat je eerst onze huisbazin in je beste nepalees en zij in haar beste engels hebt proberen uit te leggen waar je heen gaat…

Op de hoek van de straat is een vuilnisbeltje met daar tegen over een huis wat gebouwd wordt en met wat bamboo staven aan elkaar hangt….
Als je verder loopt kom je een aantal slagerijen tegen, naja een winkeltje ongeveer 6 vierkante meter waar vlees open en bloot ligt in de zon… Rechts sparen ze volgens mij de hoofden want altijd ligt er wel weer een mooie geite kop of een uitgehakt varken…
Als je verder loopt dan loop je langs allemaal nepalezen die of koffie drinken, dalh bath eten. De een zegt je vriendelijk namaste, de andere roept: “heej beauty, how are you today…”

Als je Thamel nadert dan moet je een extreem druk kruispunt over, nee echt extreem druk, maar gewoon doorlopen je bent blond dan stoppen ze wel….:)

In Thamel wil iedereen wat aan je verkopen….
De tuk tuk in. Dit is het lokale vervoermiddel ongeveer ter grote van een auto maar er kunnen ongeveer 16 mensen in en er buiten hangen en dat voor 7 cent per rit!

In het busje van het revalidatiecentrum vanaf Barbar Mahal stoot je af en toe je hoofd omdat er zulke grote gaten in de weg zitten…..
Dan komt er uit het niets een olifant op de weg…. en altijd stoppen we bij een school waar niemand in of uit stapt, heel frappant!!!

De  drukte in en dan heerlijk de drukte uit, langs het vliegveld op naar de terrassen.. hiermee bedoel ik de manier van landbouw…

Helemaal na een hele grote hobbelweg ligt daar in de rust met uitzicht op de bergen het revalidatiecentrum en heb je een hele wereld aan je voor bij zien gaan voordat je aan je werk begint…..

liefs Rieke.

Shiva ratri

vanuit @ February 16th, 2007

de afgelopen 2 dagen aan ons projectplan gewerkt. Gister was het project dicht omdat er een staking van de maoisten was, dit zijn rebellen in Nepal die door veel opstand nu wel in de tijdelijke regering zitten.

Vandaag is Shiva Ratri, een festival. Heel Kathmandu is dan weer vrij. Bij pasupastinath waar ik eerder ben geweest, dit is de hindoe tempel waar crematies plaatsvinden, verzamelen zich vandaag 30.000 shiva’s en heel Kathmandu loopt uit om te kijken.

Het doel ervan is me nog niet helemaal duidelijk. Maar vanavond worden er grote vuren gestookt en ja 30.000 shiva’s, heilige mannen uit India, is denk ik best indrukwekkend.

morgen vertekken Inge, Alex en thijs en ik naar Pokhara om even de drukte van Kathmandu te ontvluchten.

Vanochtend met Inge en Ramesh (onze nepali friend die ons overal mee helpt) een tafel en stoel gekocht voor in ons huis.

Niet veel betaald en bij de prijs in zat het vervoer naar ons huis. Ik dacht nou een busje of taxi dat is ok. Maar nee, 2 nepalezen binden de tafel en stoel op de rug en gaan lopend…. ja echt lopend onze spullen naar ons huis vervoeren.

Nou dat voelt echt niet goed. ik weet dat dit een normale manier van transport is maar je hvoelt je dan echt zo een rijke westerling. niet prettig. zie foto’s.

Nu naar het festival.
Wees niet bang we studeren ook hoor!

liefs rieke