Nepal 2007

De bergen in!

vanuit @ May 9th, 2007

In pokhara ziek geworden en alleen maar kunnen overgegeven de nacht voordat we met zijn vieren met het vliegtuig naar Jomson zouden vertrekken.
Toch gegaan ookal is 40 minuten zonder toilet niet echt comfortabel als je ziek bent.
Mooi uitzicht op de bergen, het was erg helder weer!

Na 4 jaar weer in kathmandu, pokhara en chitwan, dat is eigenlijk gewoon. Je bent nu met andere mensen, bekende mensen uit Nederland je kunt alles een plek geven en relativeren, wennen aan de cultuur hoeft niet echt, het is allemaal een gevoel van thuis komen.
Je zult je afvragen waarom ik daar nu over begin. Nou 4 jaar geleden heb ik de Jomson trektocht in mijn eentje gedaan.
En ik kreeg echt de rillingen toen ik in Jomson uitstapte en de overweldigende bergen zag en de frissen lucht rook. Maar vooral om dat dan te kunnen delen met je ouders en vriend.

Dubbel is wel dat ik nog steeds ontzettend ziek was en de hele verdere dag in Jomson in ee hotel bed heb gelegen omdat ik niet meer voor of achteruit kon.

De volgende dag, op naar Kagbeni en nog een stukje verder. In Nepal is niet veel veranderd maar in dit stuk van de bergen wel. De nepalezen zijn bezig om vanaf beni naar Muktinath een weg te bouwen. Dit is al voor een groot gedeelte af. Mijn gevoel is echt dubbel, voor de lokale bevolking is het goed dat allerlei goederen makkelijk aantevoeren worden. Maar voor het toerisme waar de streek erg van afhankelijk is, is het stukken minder gunstig. Want wandelen door een onherbergzaam gebied, genieten van alle schoonheid en rust gaat minder makkelijk als motoren voorbij komen gereden.
We hebben Muktinath niet gehaald, maar we hebben het wel gezien!!

Op naar tukuche een lange wandeling die Jan de eerst blaren bezorgd. Het landschap is een heel breed dal wat dor en droog is. Maar in tukuche, bij de dutch bakery van Patrick, staat een heerlijke hutspot op me te wachten!

De volgende dag is echt indrukwekkend. Het diepste dal van de wereld, en je kijkt naar een strak blauwe lucht waar vind ik de mooiste berg van de wereld tegen afsteekt.
De Dhaulagiri is de hele dag in volle glorie te bewonderen. We lopen langs krakemikkige huisjes, muildier karavanen, bergbewoners te paard, dragers met veelste grote ladingen op hun rug, door een heel breed dal.

Dan de plotselinge omslag naar loof bomen, watervallen en meer dorpen.

Mijn inschattingsvermogen van afstanden word ondertussen door Jan, papa en mama niet meer geloofd. Want ik denk dan dat ik weet waar we zijn en deel dat dan mede. Maar meestal is het nog wel 1 bocht verder, of nog 1 dorp verder of toch ongeveer 1 uur in plaats van een halve.
Tja alles lijkt hier ook zo op elkaar !!

Op naar de hotsprings. Door dat ze met de weg bezig zijn is het kleine bergpad soms veranders in een grote klauwter partij waar mama soms van schrikt. Weg werkers kijken je na, en zijn op de meest onmogelijke plekken bezig met hakken, graven en metselen.

Jan en ik gaan met zijn tween nog 2 dagen verder en papa en mama lopen naar pokhara.
On de splitsing waar we afscheid nemen moeten we eerst ongeveer 8 ezel karavanen voorbij laten op een erg smal stuk weg. 3 omhoog en 5 omlaag en dat op het zelfde moment is drukker als file op de A2 en erg lachwekkend.

Jan en ik hebben ongeveer 2000 meter aan klimmen in hoogte voor de boeg. En dat via traptreden die erg ongelijk zijn in de volle zon! Maar aan het einde van de dag zijn we in Ghorepani op 2800 meter met een geweldig uitzicht vanuit onze hotel kamer. Het is de kleinste hotel kamer waar echt alleen een twee persoons bed inpast maar met overal ramen waardoor je geweldige bergen kunt zien!

De volgende ochten klimmen we om 4 uur sochtend nog eens 400 meter hoger naar poonhill, waar een super zonsopkomst opver de bergen te zien is!
Dit was ook erg mooi alleen waren er ook ongeveer 200 andere zak japanners aanwezig.

Terug naar pokhara is weer eens 2000 meter dalen met traptreden. Dan ben je halverwege en lees je in je reisgids dat je nog 3421 treden te gaan heb en dat is dan wel een beetje demotiverend.

Het was geweldig om heerlijk 7 dagen door de bergen te lopen! frisse lucht geen drukte, heerlijke dalh bath eten en weer een beetje op conditie komen na al die vieze smog in Kathmandu.

Veel liefs rieke