Het welzijn van mantelzorgers in Nepal

Hel naar het noorden…

Veilig aangekomen in Taplejung. Ik ben nu midden in een berggebied in het noordoosten van Nepal. Dat veilig aangekomen is, vind ik zelf, wel een klein wonder.

Woensdag vanuit het guesthouse in Kathmandu vertrokken, op naar het vliegveld. Ticket geboekt bij Buddha Air, een van de meer betrouwbare maatschappijen van Nepal. Toen we aankwamen hebben we ingechecked en op de borden stond dat alles op tijd zou vliegen. Bijzonder dacht ik toen nog, omdat er in Nepal niet op radar maar op zicht wordt gevlogen. Als er ergens bewolking hangt of mist, dan vliegen ze niet. En omdat heel de Kathmanduvallei vol hangt met bewolking had ik er een hard hoofd in. Na de security check zeiden de borden dus ook iets anders: alles vertraagd. Ik begreep van Upama, de tolk, die het na ging vragen of onze vlucht nog zou gaan, dat ze voor de security check niets zeggen over vertragingen omdat ze dan bang zijn dat iederen gelijk naar huis gaat,,.. Had ik graag willen doen, want na acht uur vliegveld werd onze vlucht gecanceld. De volgende dag poging twee. Met een uur vertraging konden we opstijgen, en na een zeer turbulente vlucht in het pikkedonker aangekomen in het zuid oosten van Nepal. Wel onderweg een mooi uitzicht op de Mount Everest!

Biratnagar is een stoffige industriestad en de enige taxichauffeur op het vliegveld zag er dronken uit maar lopend de ongeveer 15 km naar Biratnagar was ook geen optie. dus gingen we al luid toeterend en slingerend de donkerte in. Hij toeterde gewoon zo hard dat iedereen aan de kant sprong, want vaart minderen: ho maar!!

De volgende ochtend om tien over 6 op het busstation om naar Ilam te reizen. De homevisitor had gezegd dat de bus om 7 uur ging, maar dat we wel van te voren tickets moesten kopen. Daar aangekomen bleek de enige bus naar Ilam om 6 uur te zijn vertrokken…. Wel konden we met een andere lokale bus naar de grens met India en vanaf daar overstappen op iets anders. Dat iets was ook niet veelbelovend. We werden na vier uur rijden door het plaatteland ergens langs de weg gedropt met de mededeling wacht maar op een riksja die brengt jullie naar de juiste plek. Er kwam inderdaad een riksja, en zo’n ding is eigenlijk al niet gemaakt voor meer dan 1 persoon laat staan 2 personen plus bagage. Maar in een slakkentempo komen we na een uur aan op een busstation waar heel veel jeeps staan. De ene jeep nog voller dan de andere, ongeveer 20 mensen per jeep, tja daar ga ik echt niet tussen zitten dacht ik. Nu stond er ook een minibusje klaar, wij snel voorin plaatsgenomen met zijn tweeen. De muziek, een soort hindi house, stond keihard, mijn oren piepen nu nog steeds (na twee dagen!). Dit leek een comfortabele optie, totdat na een uur er een derde persoon voorin werd geduwd en na nog eens een uur een vierde persoon er bij werd gepropt.

Ilam ligt in de heuvels en is het district van de theeplantages, erg mooi. Het hotel aangeraden door de organisatie blijkt niet meer te bestaan er blijkt 1 ander hotel te zijn waar we in 1 uur naar toe zeulen de heuivel op, trappen op, met alle bagage. Daar aangekomen prachtig uitzicht. Ik bestel eerst een biertje en dan een warme douche. Lees emmer met kokend water om me mee te wassen, want een warme douche is hier niet aanwezig. We moeten een busticket boeken voor onze laatste etappe naar Taplejung. Op het busstation zeggen ze dat er een busticketoffice is maar dan moeten we de weg terug naar beneden volgen. We vragen het wel tien keer en elke keer zeggen ze: ” nee, nog verder naar beneden”. Na een uur bereiken we in de middle of nowhere een bus heling centre. We kunnen nog twee tickets boeken en krijgen de plaatsen helemaal achter in de bus. We worden verwacht daar de volgende dag om 6 uur te zijn, de bus komt om half 7 maar dan zijn we er maar vast…

Deze busrit was echt een ramp… we hadden de plaatsen achterin de bus,. Normaal zijn er vier plaatsen achter in de bus, er zaten toen de bus stopte om ons op te pikken al zes mensen op de achterbank en er werd van ons verwacht dat we ons er wel even zouden tussen wurmen. Dat lukte maar net, op elk paar stoelen die voor twee personen boedoeld zijn, zaten er drie of vier en in het gangpad zaten en stonden mensen en ook op het dak. De bus was topzwaar beladen. Na vijf minuten dacht ik echt, hoe hou ik dit tien uur vol….? Het was alleen maar dieper de heuvels in, dus alleen maar haarspelden. Nepalezen hebben blijkbaar erg last van wagenziekte want de ene na de andere gooide zich over zijn of haar buurman heen om uit het raam te kotsen. Mijn buurman durft zich niet over mij heen te gooien dus vraagt vriendelijk wil je opstaan dan kan ik overgeven. Ik dacht waar moet ik heen, ik kan niet rechtop staan in de ze bus. Ik ben veel te groot, ik zit al zeven uur klem tussen allemaal mensen. Ik kruip over de bank voor me heen in een reflex bij een Gurung vrouw op schoot, want ik wens ook niet ondergekots te worden. De laatste drie uur van de rit hang ik tussen twee stoelen in want mijn oude plaats, die achteraf comfortabeler was als dit kan ik niet meer terugvinden. Ik kan alleen maar denken, gelukkig heeft niemand bedacht geiten of kippen mee te nemen.

Nu in Taplejung, ik voel me alsof al mijn botten gebroken zijn, maar na een dalh bath en een nacht slaap wel al de eerste interviews gedaan.

Ik kan niet wachten totdat ik vrijdag dezelfde reis terug kan maken!
Het voelt hier ontzettend ver van de bewoonde wereld. Mijn Nepalese nummer heeft geen bereik maar er is wel draadloos internet!

Liefs uit Taplejung.

5 Comments »

  • Comment by Fenje — January 27, 2013 @ 9:28 am

    Zus, wat een verhaal… Ik zie je al helemaal wegspringen in zo’n overvolle bus om kots te ontduiken… Verschrikkelijk, wat zal je af hebben moeten zien! Maar je bent er en hebt je eerste werk alweer gedaan. Trots op je!

  • Comment by corrie en co — January 27, 2013 @ 11:57 am

    lieve Rieke, wat een verhaal weer!!! Je kunt ook nergens op aan met de Nepalezen!! wij zijn ook een keer met zo’n bus naar Beni gereden, nooit meer.
    en ja Buddha air is de meest betrouwbare,, maar ik heb wel Christoffel om mijn nek hangen!! heb je nog in hotel Panas geslapen in Biratnagar?? ik hoop dat je een goede terugreis hebt, liefs uit Enkhuizen
    p s hier regent het nu en alle sneeuw verdwijnt!!

  • Comment by Edwin — January 27, 2013 @ 12:10 pm

    Hallo lief en dapper nichtje.

    We komen net uit bed rollen en zitten met een broodje en een bak koffie relaxed wakker te worden. Kun jij je voorstellen dat ik je verhaal drie keer moest lezen voordat ik het helemaal begreep??

    Hou je taai, respect, geniet ervan (behalve de busreizen dan) en doe voorzichtig.

    Maartje, Diane, Edwin

  • Comment by Anton & Janny — January 27, 2013 @ 1:07 pm

    Op zondag even kijken waar onze nicht uithangt. Het reisavonturen is dus weer heel heftig. Kun je je nog wel concentreren op je stage? Maar Rieke vooral wensen we je toe: veel succes en dat de engelen je beschermen in het turbulente Nepal.

  • Comment by Yvonne H — January 30, 2013 @ 2:26 am

    Hoi Rieke,
    Wat een heftige reis was dat; je hebt een hoop over voor je scriptie. Dapper hoor! Ik hoop dat je terugreis een klein beetje rustiger verloopt.
    Succes met je werk, hou je taai en wees voorzichtig waar dat mogelijk is. Als jij vrijdag gaat terugreizen, steek ik kaarsjes aan. 🙂

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a comment