Het welzijn van mantelzorgers in Nepal

Hel naar het noorden…

vanuit @ January 27th, 2013

Veilig aangekomen in Taplejung. Ik ben nu midden in een berggebied in het noordoosten van Nepal. Dat veilig aangekomen is, vind ik zelf, wel een klein wonder.

Woensdag vanuit het guesthouse in Kathmandu vertrokken, op naar het vliegveld. Ticket geboekt bij Buddha Air, een van de meer betrouwbare maatschappijen van Nepal. Toen we aankwamen hebben we ingechecked en op de borden stond dat alles op tijd zou vliegen. Bijzonder dacht ik toen nog, omdat er in Nepal niet op radar maar op zicht wordt gevlogen. Als er ergens bewolking hangt of mist, dan vliegen ze niet. En omdat heel de Kathmanduvallei vol hangt met bewolking had ik er een hard hoofd in. Na de security check zeiden de borden dus ook iets anders: alles vertraagd. Ik begreep van Upama, de tolk, die het na ging vragen of onze vlucht nog zou gaan, dat ze voor de security check niets zeggen over vertragingen omdat ze dan bang zijn dat iederen gelijk naar huis gaat,,.. Had ik graag willen doen, want na acht uur vliegveld werd onze vlucht gecanceld. De volgende dag poging twee. Met een uur vertraging konden we opstijgen, en na een zeer turbulente vlucht in het pikkedonker aangekomen in het zuid oosten van Nepal. Wel onderweg een mooi uitzicht op de Mount Everest!

Biratnagar is een stoffige industriestad en de enige taxichauffeur op het vliegveld zag er dronken uit maar lopend de ongeveer 15 km naar Biratnagar was ook geen optie. dus gingen we al luid toeterend en slingerend de donkerte in. Hij toeterde gewoon zo hard dat iedereen aan de kant sprong, want vaart minderen: ho maar!!

De volgende ochtend om tien over 6 op het busstation om naar Ilam te reizen. De homevisitor had gezegd dat de bus om 7 uur ging, maar dat we wel van te voren tickets moesten kopen. Daar aangekomen bleek de enige bus naar Ilam om 6 uur te zijn vertrokken…. Wel konden we met een andere lokale bus naar de grens met India en vanaf daar overstappen op iets anders. Dat iets was ook niet veelbelovend. We werden na vier uur rijden door het plaatteland ergens langs de weg gedropt met de mededeling wacht maar op een riksja die brengt jullie naar de juiste plek. Er kwam inderdaad een riksja, en zo’n ding is eigenlijk al niet gemaakt voor meer dan 1 persoon laat staan 2 personen plus bagage. Maar in een slakkentempo komen we na een uur aan op een busstation waar heel veel jeeps staan. De ene jeep nog voller dan de andere, ongeveer 20 mensen per jeep, tja daar ga ik echt niet tussen zitten dacht ik. Nu stond er ook een minibusje klaar, wij snel voorin plaatsgenomen met zijn tweeen. De muziek, een soort hindi house, stond keihard, mijn oren piepen nu nog steeds (na twee dagen!). Dit leek een comfortabele optie, totdat na een uur er een derde persoon voorin werd geduwd en na nog eens een uur een vierde persoon er bij werd gepropt.

Ilam ligt in de heuvels en is het district van de theeplantages, erg mooi. Het hotel aangeraden door de organisatie blijkt niet meer te bestaan er blijkt 1 ander hotel te zijn waar we in 1 uur naar toe zeulen de heuivel op, trappen op, met alle bagage. Daar aangekomen prachtig uitzicht. Ik bestel eerst een biertje en dan een warme douche. Lees emmer met kokend water om me mee te wassen, want een warme douche is hier niet aanwezig. We moeten een busticket boeken voor onze laatste etappe naar Taplejung. Op het busstation zeggen ze dat er een busticketoffice is maar dan moeten we de weg terug naar beneden volgen. We vragen het wel tien keer en elke keer zeggen ze: ” nee, nog verder naar beneden”. Na een uur bereiken we in de middle of nowhere een bus heling centre. We kunnen nog twee tickets boeken en krijgen de plaatsen helemaal achter in de bus. We worden verwacht daar de volgende dag om 6 uur te zijn, de bus komt om half 7 maar dan zijn we er maar vast…

Deze busrit was echt een ramp… we hadden de plaatsen achterin de bus,. Normaal zijn er vier plaatsen achter in de bus, er zaten toen de bus stopte om ons op te pikken al zes mensen op de achterbank en er werd van ons verwacht dat we ons er wel even zouden tussen wurmen. Dat lukte maar net, op elk paar stoelen die voor twee personen boedoeld zijn, zaten er drie of vier en in het gangpad zaten en stonden mensen en ook op het dak. De bus was topzwaar beladen. Na vijf minuten dacht ik echt, hoe hou ik dit tien uur vol….? Het was alleen maar dieper de heuvels in, dus alleen maar haarspelden. Nepalezen hebben blijkbaar erg last van wagenziekte want de ene na de andere gooide zich over zijn of haar buurman heen om uit het raam te kotsen. Mijn buurman durft zich niet over mij heen te gooien dus vraagt vriendelijk wil je opstaan dan kan ik overgeven. Ik dacht waar moet ik heen, ik kan niet rechtop staan in de ze bus. Ik ben veel te groot, ik zit al zeven uur klem tussen allemaal mensen. Ik kruip over de bank voor me heen in een reflex bij een Gurung vrouw op schoot, want ik wens ook niet ondergekots te worden. De laatste drie uur van de rit hang ik tussen twee stoelen in want mijn oude plaats, die achteraf comfortabeler was als dit kan ik niet meer terugvinden. Ik kan alleen maar denken, gelukkig heeft niemand bedacht geiten of kippen mee te nemen.

Nu in Taplejung, ik voel me alsof al mijn botten gebroken zijn, maar na een dalh bath en een nacht slaap wel al de eerste interviews gedaan.

Ik kan niet wachten totdat ik vrijdag dezelfde reis terug kan maken!
Het voelt hier ontzettend ver van de bewoonde wereld. Mijn Nepalese nummer heeft geen bereik maar er is wel draadloos internet!

Liefs uit Taplejung.

Op naar het platteland

vanuit @ January 23rd, 2013

Na anderhalve week Kathmandu is het tijd om te verkassen. Over een uur vlieg ik naar het zuiden, naar de terrai. De terrai is zo vlak als Nederland en het is er 25 graden. Heerlijk, ben ook wel toe aan wat warmte. Ook al is het in Kathmandu niet zo koud als in Nederland, overdag 15 graden en ‘s nachts 2 graden, is het hier erg koud. Er is hier namelijk nergens verwarming… Dat is iedere ochtend weer afzien als ik mijn warme donzen slaapzak uit moet.

Ik heb een fantastische anderhalve week gehad hier in Kathmandu. Ik zal proberen het in woorden te vangen, wat niet zo makkelijk is aangezien een deel voor mij zo normaal is dat erover schrijven niet de moeite lijkt en het andere deel is zo bizar dat het moeilijk is het in woorden te vatten.

Ik heb in ieder geval een goede start gemaakt met mijn project. Enkele dagen in Dhapakel doorgebracht, in het zuiden van de Kathmandu vallei. Hier is het revalidatiecentrum van SGCP. Hier heb ik enkel interviews gedaan en aan de hand daarvan besloten niet alleen naar het oosten te gaan maar ook het westen van Nepal te bezoeken, omdat de mensen daar nog anders met gehandicapten omgaan dan in Kathmandu en het oosten. Mr. Bimal vertelde me dat het daar vaak voorkomt dat ouders hun kinderen uithongeren omdat ze zo snel mogelijk van hun kinderen af willen. Tja wat moet je daar nu op zeggen.

In Kathmandu zelf drie gezinnen bezocht waarvan twee gezinnen twee keer. Een gezin heeft maar 1 kind, zij is 15 jaar en zwaar gehandicapt. Het gezin durft geen tweede kind te nemen, omdat ze bang zijn dat de moeder daar dan al haar tijd in moet steken en niemand anders meer voor het gehandicapte kind zorgt. Zij zal dan ten dode zijn opgeschrevenn (letterlijke woorden van deze depressie moeder). De schoonfamilie en de vader van de moeder zorgen nu al niet voor haar, dat komt op de moeder neer…

Ik heb ook een groepsinterview gedaan met negen ouders. Na een algemene start met het delen van ervaringen wordt de groep steeds meer open. Maar dit is erg emotioneel. Op een gegeven moment heb ik negen huilende Nepalezen voor me… Als een vader vertelt dat zijn vrouw zo depressief is door schuldgevoelens over het feit dat zij hem een gehandicapt kind heeft gegeven, en een andere moedere vertelt over de nalatigheid van het ziekenhuispersoneel wat er voor heeft gezorgd dat haar kindje wat in stuit lag niet goed geholpen is en nu gehandicapt is…

Verder kan ik de mooiheid van Nepal, de tempels, de kleuren de lieve mensen, maar ook de bizarheid, het verkeer, de vieze vieze geur, de viezigheid niet in woorden vatten. Al vaak geprobeerd maar ik zal proberen wat foto’s er op te zetten later.

Ik vlieg zo naar het zuiden om vandaar door te reizen naar de bergen… Ben benieuwd!

Liefs uit Kathmandu

Our journey continiuous…

vanuit @ January 15th, 2013

Namaste allemaal,

Na een tergend lange vlucht veilig aangekomen in Kathmandu. Het is hier lekker warm 18 graden 🙂

Een warm welkom op het vliegveld, ondanks dat Suresh er niet kon zijn. Enkele taxichauffeurs wisten mijn naam nog haha.

Het hotel dat een vriend had aangeraden was echt drie keer niets, beetje jammer. Boven een bar en naast het hotel ook nog een bar, wat een herrie. Dus na een paar uur verhuisd naar Souvenir guesthouse (waar Co en Corrie van SHBN) ook altijd verblijven. Even door het oude deel van Kathmandu gewandeld om te acclimatiseren en vroeg gaan slapen, was echt gesloopt na de reis.

Vandaag met Suresh ergens in Kathmandu afgesproken zodat we samen naar het CP center in Dhapakel konden gaan. Het CP center is het hoofdkantoor van SGCP en daar is hun revalidatiecentrum en schooltje voor kinderen met CP.

Natuurlijk was Suresh te laat, dus heb ik een half uur op een druk kruispunt moeten wachten (ik ga maar snel een mondkapje kopen ergens). Suresh is helemaal blij om me weer te zien en terwijl we weg stuiven het drukke verkeer in zegt hij ‘our journey continuous here’. Eenmaal veilig in Dhapakel aangekomen (een wonder want Suresh zit de hele rit zo wat achterste voren enthousiast tegen me te praten) maken we concrete afspraken voor mijn onderzoek. Ik vertrek waarschijnlijk zondag naar het oosten om drie districten te bezoeken en vlieg dan terug om vervolgens naar het westen te vliegen. Waarna ik nog Kathmandu en Palpa district aan zal doen. Mijn eerste interview met iemand van de staf van SGCP zit er ondertussen op.

Met enige goede wil komen er donderdag acht ouders naar het CP center in Dhapakel voor een groepsinterview/discussie en morgen meelopen met de home visitor in Patan.

Voorlopig nog een vliegende start van het project, maar naar verwachting zal dat niet lang duren 🙂

Kathmandu

vanuit @ January 10th, 2013

Ben nog niet vertrokken, maar met dank aan Albert Hengelaar, een songtekst van Bruce Cockburn om alvast in de stemming te komen.

Through rutted winding streets of Kathmandu
Dodging crowded humans cows dogs rickshaws –
Storefronts constellated pools of bluewhite
Bright against darkening walls

The butterfly sparkle in my lasered eye still seems
To hold that last shot of red sun through haze over jumbled roofs
Everything moves like slow fluid in this atmosphere
Thick as dreams
With sewage, incense, dust and fever and the smoke of brick kilns and cremations –

Tom Kelly’s bike rumbles down –
we’re going drinking on the Tibetan side of town.

Beggar with withered legs sits sideways on skateboard, grinning
There’s a joke going on somewhere but we’ll never know
Those laughing kids with hungry eyes must be in on it too
With their clinging memories of a culture crushed
By Chinese greed

Pretty young mother by the temple gate
Covers her baby’s face against diesel fumes
That look of concern – you can see it still –
Not yet masked by the hard lines of a woman’s
Struggle to survive

Hard bargains going down
When you’re living on the Tibetan side of town.

Big red Enfield Bullet lurches to a halt in the dust
Last blast of engine leaves a ringing in the ears
That fades into the rustle of bare feet and slapping sandals
And the baritone moan of long bronze trumpets
Muffled by monastery walls.

Prayer flags crack like whips in the breeze
Sending to the world – tonight the message blows east
Dark door opens to warm yellow room and there
Are these steaming jugs of hot millet beer
and I’m sucked into the scene like this liquor up
This bamboo straw

Sweet tungba sliding down –
drinking on the Tibetan side of town