Het welzijn van mantelzorgers in Nepal

Een warm welkom

Lieve allemaal,

Het is morgen weer tijd om te verplaatsen en op zoek te gaan naar wederom een nieuw avontuur. Morgen op naar Dhankuta in de heuvels van Nepal tussen de theevelden. Met enige goede wil uitzicht op mount Everest tijdens de huisbezoeken.

De afgelopen week ben ik in het zuiden van Nepal geweest, dit is de terrai en zo plat als een dubbeltje, geen heuvel of berg te bekennen. Lekker warm, ontzettend lekker eten, in Biratnagar zijn absoluut geen toeristische attracties, maar daardoor goed aan het onderzoek toegekomen. Ik ben daarentegen wel een attractie, iedereen staart me na, wil met me praten en mensen blijven steeds achterom kijken als ze mij zien. Ik heb meerdere malen meegemaakt dat mensen vervolgens tegen een lantaarnpaal of motor aanlopen omdat ze niet voor zich kijken maar naar mij achter hen 🙂

Vijf casestudies kunnen doen en twee focusgroup interviews. De homevisitor is erg behulpzaam en het care center wat ze hier hebben opgezet ligt er prachtig bij. Een mooi systeem dat er elke dag twee ouders passen op 15 kinderen, zodat de andere ouders tijd en ruimte krijgen voor andere dingen en elke dag zijn er twee andere ouders aanwezig en verantwoordelijk.

De huisbezoeken waren fantastisch. Natuurlijk ook hier zeer trieste verhalen, maar ik ben zo hartelijk ontvangen. In een dorp een eind buiten Biratnagar echt tussen de rijstvelden met alleen maar kleine lemen huisjes krijgen we na het interview een groot bord met dalh bath, wel een andere dan ik gewend ben want deze mensen hebben een geloof waarbij uien en knoflook en gember niet gegeten mogen worden omdat dat slecht voor je is, dus het smaakt anderes aangezien dat de hoofdingredienten zijn meestal. Na de rijst (om 10 uur in de ochtend) vraag ik of ik wat foto”s mag maken en de moeder stuift weg, geen idee wat er gebeurt. Even later hoor ik haar en de buurvrouwen giechelen en komen er drie vrouwen terug in prachtige traditionele kledij en word ik naar meerdere locaties meegesleurd om een fotoshoot te doen 🙂

Bij het volgende gezin van de dag krijgen we voor de tweede keer dalh bath, oh wat heb ik spijt van mijn ontbijt in het hotel. En hier je bord niet leegeten kan echt niet. Ze vertellen me in het interview dat ze niet eens geld genoeg hebben om te eten omdat ze de medische kosten moeten betalen, dus hun bedankje in de vorm van eten voelt heel speciaal. Ook al zit ik helemaal vol van de eerste rijstmaaltijd.

We doen ook nog tweegesprekken met mensen van de allerlaagste kaste, ze wonen in zeer aftandse huizen en ik krijg bijzondere verhalen te horen. In beide gezinnen is de oma de verzorger van het gehandicapte kind. De moeders waren pas 16 toen ze hun gehandicapte kind kregen, in deze laag van de bevolking komen kindhuwelijken zeer frequent voor. En de moeders zijn niet in staat voor hun gehandicapte kind te zorgen. Gelukkig is de oma bereid dit te doen, ondanks alle druk van buiten af en van binnen in de familie om het kind dood te maken vertellen de oma’s me dat het hun lot is hier voor te zorgen en dat ze dat zullen doen zolang als dat mogelijk voor hen is. De moeders en de andere familieleden negeren het kind volledig. Ook hier moet ik twee borden dalh bath wegwerken, gelukkig was ik zo slim geweest om niets te eten als ontbijt.

Biratnagar is een industriestad, vol met riksja’s (fietstaxis), vlak aan de grens met India. Tegenover mijn hotel is een soort tentenkamp opgezet waar ongeveer 15 dakloze gezinnen wonen, iedere ochtend staan ze aan de poort van het hotel om eten te bedelen, daar kan ik niet aan wennen. Niemand snapt Jan dat hij mij alleen weg laat gaan uit Nederland. Een vrouw hier is niet zelfstandig en werken is vaak niet aan de orde voor vrouwen. Dus dat ik hier ben helemaal alleen zonder mij vriend dat is onbegrijpelijk voor mensen.

Wel ga ik vanaf morgen de zon en de palmbomen missen, want ik denk dat het in Dhankuta een stuk minder aangenaam is qua weer, maar het belooft weer een uitdaging te worden. En gelukkig is het maar vier uur met de local bus hier vandaan 🙂

Namaste uit Nepal.

2 Comments »

  • Comment by corrie en co — February 8, 2013 @ 12:24 pm

    he Rieke, het is zo herkenbaar, ik voelde me niet op mijn gemak in Biratnagar, maar het care center was als een warme douche. Heb je ook nog het ziekenhuisje bekeken? de rit naar Dankhuta is prachtig, met onderweg de prins Charles tower, met een prachtig uitzicht. Veel plezier en doe ze ook daar weer de groetjes, groetjes uit Holland waar het op dit moment sneeuwt!!!

  • Comment by Arnold — February 8, 2013 @ 1:16 pm

    Wat een prachtige update, Rieke. We leven met je mee en wat maak je zelf veel mee!! xx Geniet van de bergen, hopelijk heb je voldoende zicht.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a comment