Het welzijn van mantelzorgers in Nepal

De druk is van de ketel…

Negen weken later en dan is de druk van de ketel…. Vierendertig verhalen van verschillende moeders, vaders, opa’s, oma’s, tante’s en andere familieleden, tien interviews met staff van SGCP, en drie groepsdiscussies met in totaal negentien moeders verder heb ik de data voor mijn masterscriptie op zak. Na een bezoek aan acht verschillende provincies van Nepal, van de hoge Himalaya tot aan de jungle, rest mij nog 1 verhaal van een moeder op de oude markt in Kathmandu, maar puur en alleen omdat ik haar graag mag en ik geïnteresseerd ben ik haar verhaal. Noodzaak voor een extra casestudie, nee dat is er niet meer. Met de fantastische hulp van Suresh van SGCP, de sublieme planning van de homevisitors in de districten en de ontzettende gastvrijheid van iedereen die mij bij hun thuis verwelkomd hebben is mijn onderzoek ondanks de zware emotionele lading zeer voortvarend gegaan. Ik realiseer me dat ik nog lang niet klaar ben want nu begint het analyseren van alle data, maar dit kan ik nog vijf weken combineren met leuke en uitdagende avonturen.

De afgelopen week eerst samen met papa rondgescheurd op de motor in de Kathmandu vallei. Slingerend tussen al het luidruchtige verkeer door naar de rustgevende Budhanath Stupa. Dan een stuk de Kathmandu Valley uit, door de rijstvelden langs de lokale maffia die iedereen laten betalen. Hier doe ik net alsof ik dom ben en rijd gewoon langs de blokkade. Wat een vrijheid zo op de motor, niet voor iedereen want ja ik mocht als een van de weinigen tanken bij de legerpost midden in Kathmandu tijdens de benzinestaking.

Daarna samen op huisbezoek geweest waar papa ook de lange afstanden lopen moest trotseren in de warmte, twee uur lang berg op berg af, om dan na twee interviews dezelfde weg weer terug te gaan. Tussen de apen, rijstvelden en bossen door. Bijzonder om samen met je vader op pad te gaan in een afgelegen streek van Nepal. De verhalen hier zijn soms heel onsamenhangend als blijkt dat de vader van het gezin al twee liter lokale wijn achter de kiezen heeft. Soms ook wederom erg schrijnend waarbij een moeder in de steek is gelaten door haar aan alcohol verslaafde echtgenoot, die alleen thuis komt om het geld op te halen om op te drinken en haar te slaan met een landbouwwerktuig. Één moeder heeft maar liefst drie kinderen met CP (19, 17 en 15). Waarvan de jongste meest zwaar gehandicapte door een voor haar onbekende organisatie mee is genomen naar Kathmandu en die ze daarna de eerste ander half jaar niet heeft gezien, of dat nu de juiste hulp is daar heb ik zo mijn vraagtekens bij.

Samen hebben we de lokale bussen getrotseerd, tja naar afgelegen gebieden in Nepal gaan geen luxe toeristen bussen, dus papa moest er wel aan geloven. Deze busritten waren inclusief geiten, grote rijstzakken, teveel mensen, niet al te fris ruikende mensen, en het afleggen van een afstand van ongeveer 200 km in negen uur tijd (frustrerend). Overmorgen gaan we met de toeristen bus terug naar Kathmandu.

De geboorte plaats van Boeddha bezocht, waar ik een gevoel van spiritualiteit mis. Ik zal wel niet genoeg weten van het budhisme of me niet genoeg open stellen voor het geloof maar ik zie alleen maar pompeuze tempels, de een nog groter dan de andere ter ere van boeddha. Hier wordt ontzettend veel geld in gepompt terwijl 100 meter buiten het hek, kinderen zonder kleren en vies van de modder lopen te verhongeren. Ergens gaat het dan mis, mijns inziens. Ik vind het bijzonder om onder de boom te zitten waar, zoals het verhaal doet geloven, Boedha geboren is. Maar wat ik wel vaker denk is, moeten religieuze idealen (of iets dergelijks), nu nagestreefd worden met ontzettend grote gebouwen die een vermogen kosten, kan er niet meer nadruk gelegd worden op ‘zorg voor je naaste’?

Morgen onze laatste dag in Pokhara waarbij we lekker samen gaan eten met Bamdev en Sundhya, wel weer dalh bath, en ik vrees ook met kip (wat je liever niet wilt als je de hier zeer onhygienische slagerijen hebt gezien). Papa krijgt de award voor flexibiliteit! Dalh bath eten (soms in heel aftandse tentjes langs de snelweg, bij gebrek aan beter), een overvloed aan lokale bussen, mee op huisbezoek waar hij dan ook ondefinieerbare dingen te eten krijgt, op de fiets mee door de terrai, maar het vooral ook los kunnen laten dat in Nepal niet tot nauwelijks iets functioneert zoals je dat zou verwachten en je dus over heeeel veel dingen geen controle kan hebben. Fantastisch dat hij mee is geweest op huisbezoeken, mee is geweest naar de terrai en dat ook hij net als ik weer warm is onthaald in Pokhara door Bamdev en Sundhya.

Geen nood er komen nog zat verhalen van mijn avonturen in Nepal want ik ga over vijf weken pas naar huis. Ik zal deze weken eerst nog met papa doorbrengen, dan komen Karlijn en Jan me met een bezoek vereren, er zal dan nog genoeg op ons pad komen. Tussendoor zal ik de hele berg aan data die ik heb verzameld analyseren zodat ik dit een dag na terugkomst in Nederland kan presenteren op de universiteit, de wereld staat niet stil!

Liefs uit Nepal

4 Comments »

  • Comment by corrie en co — March 19, 2013 @ 10:19 am

    geweldig verhaal weer Rieke en zo speciaal dat je dit met je vader kunt delen. veel plezier nog de laatste 5 weken en tot mails, de groetjes aan iedereen, vooral aan Suresh!!

  • Comment by Linda — March 19, 2013 @ 7:49 pm

    Fantastisch! Heel veel plezier nog samen! Groetjes,

  • Comment by Anton & Janny — March 26, 2013 @ 3:27 am

    Groet vanuit Seoul, waar we op terugreis zijn naar Nederland. Hier gelukkig WiFi en dan even lezen hoe het met onze nicht en broer gaat.
    Fantastisch Rieke wat je allemaal doet. Jij verdient eveneens een award!
    Sterkte nog de laatste weken. En in Nederland horen we graag je verhalen.
    A & J

  • Comment by Yvonne — March 29, 2013 @ 1:27 am

    Geweldig en bijzonder, Rieke, wat je allemaal gedaan hebt en ook heel bijzonder dat Gert een aantal van die moeilijke tochten en bezoeken met je samen heeft gedaan. Je ‘verhalen’ zijn erg boeiend om te lezen en ik ben heel benieuwd naar alle verhalen die je nog niet verteld hebt. Gert is inmiddels terug, Karlijn is gearriveerd en Jan zit de dagen af te tellen. leuk dat je af en toe wat mensen van thuis over de vloer hebt. ik wens je veel succes en sterkte met de mdingen die je nog moet doen en veel plezier met de plannen die je nog hebt voor je vrije tijd. Groetjes, Yvonne

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a comment