Het welzijn van mantelzorgers in Nepal

Op naar het platteland

Na anderhalve week Kathmandu is het tijd om te verkassen. Over een uur vlieg ik naar het zuiden, naar de terrai. De terrai is zo vlak als Nederland en het is er 25 graden. Heerlijk, ben ook wel toe aan wat warmte. Ook al is het in Kathmandu niet zo koud als in Nederland, overdag 15 graden en ‘s nachts 2 graden, is het hier erg koud. Er is hier namelijk nergens verwarming… Dat is iedere ochtend weer afzien als ik mijn warme donzen slaapzak uit moet.

Ik heb een fantastische anderhalve week gehad hier in Kathmandu. Ik zal proberen het in woorden te vangen, wat niet zo makkelijk is aangezien een deel voor mij zo normaal is dat erover schrijven niet de moeite lijkt en het andere deel is zo bizar dat het moeilijk is het in woorden te vatten.

Ik heb in ieder geval een goede start gemaakt met mijn project. Enkele dagen in Dhapakel doorgebracht, in het zuiden van de Kathmandu vallei. Hier is het revalidatiecentrum van SGCP. Hier heb ik enkel interviews gedaan en aan de hand daarvan besloten niet alleen naar het oosten te gaan maar ook het westen van Nepal te bezoeken, omdat de mensen daar nog anders met gehandicapten omgaan dan in Kathmandu en het oosten. Mr. Bimal vertelde me dat het daar vaak voorkomt dat ouders hun kinderen uithongeren omdat ze zo snel mogelijk van hun kinderen af willen. Tja wat moet je daar nu op zeggen.

In Kathmandu zelf drie gezinnen bezocht waarvan twee gezinnen twee keer. Een gezin heeft maar 1 kind, zij is 15 jaar en zwaar gehandicapt. Het gezin durft geen tweede kind te nemen, omdat ze bang zijn dat de moeder daar dan al haar tijd in moet steken en niemand anders meer voor het gehandicapte kind zorgt. Zij zal dan ten dode zijn opgeschrevenn (letterlijke woorden van deze depressie moeder). De schoonfamilie en de vader van de moeder zorgen nu al niet voor haar, dat komt op de moeder neer…

Ik heb ook een groepsinterview gedaan met negen ouders. Na een algemene start met het delen van ervaringen wordt de groep steeds meer open. Maar dit is erg emotioneel. Op een gegeven moment heb ik negen huilende Nepalezen voor me… Als een vader vertelt dat zijn vrouw zo depressief is door schuldgevoelens over het feit dat zij hem een gehandicapt kind heeft gegeven, en een andere moedere vertelt over de nalatigheid van het ziekenhuispersoneel wat er voor heeft gezorgd dat haar kindje wat in stuit lag niet goed geholpen is en nu gehandicapt is…

Verder kan ik de mooiheid van Nepal, de tempels, de kleuren de lieve mensen, maar ook de bizarheid, het verkeer, de vieze vieze geur, de viezigheid niet in woorden vatten. Al vaak geprobeerd maar ik zal proberen wat foto’s er op te zetten later.

Ik vlieg zo naar het zuiden om vandaar door te reizen naar de bergen… Ben benieuwd!

Liefs uit Kathmandu

2 Comments »

  • Comment by Maarten — January 23, 2013 @ 11:55 am

    Hoi Rieke,

    wat een verhaal, je moet er ook maar tegen kunnen, zo’n groep huilende Nepalezen. Maar wat wil je met zo’n onderwerp, lijken me allemaal heftige verhalen die jij aanhoort. Wat dat betreft is mijn onderwerp toch minder complex; afval huilt niet 😉

    Veel plezier in de jungle, over twee dagen vertrekken Ruud en ik naar Kalimantan dus ook aardig de rimboe in. Ben je inmiddels alweer wat aan het rondcrossen op zo’n motor?

    Veel succes er nog mee en tot spreeks!

    xx Maarten

  • Comment by Yvonne H — January 23, 2013 @ 6:10 pm

    Hoi Rieke,
    Leuk om weer wat van je te lezen. In gedachten zie ik de straatje van Kathmandu weer voor me, en bepaalde winkeltjes enz.
    Wat je allemaal doet en van plan bent lijkt me heel zwaar, zeker in een cultuur waar gehandicapt zijn geen of een negatieve plaats heeft. Maar het lijkt me ook heel erg goed en zinvol. Heel veel succes met je alles wat je voor je onderzoek doet en tussendoor hopelijk ook het nodige plezier. Ik hoop dat je inmiddels goed bent aangekomen en een beetje warmte kunt vangen. Hier is het op dit moment ook overdag heel erg koud, maar het gaat niet meer zo lang duren, heb ik begrepen.
    Succes met je onderzoek, groetjes en veel liefs,
    Yvonne

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a comment