Het welzijn van mantelzorgers in Nepal

Op naar het westen

Lieve allemaal,

Op naar de bewoonde wereld! Benodigdheden: Een micro bus, check. 46 mensen die bereid zijn zich in deze micro bus te proppen, check. Drie geiten, check. Keiharde hindi muziek, check. Iemand die stinkt naar natte hond en de hele bus daarnaar laat ruiken (lees stinken), check. Tien ruziende Tibetanen die niet naast een dikke mevrouw willen zitten, omdat dat echt niet meer past, check. Een chauffeur die na twintig meter rijden voor dertig minuten spoorloos is, check. Volledig ingeklemd tussen het raam en de vertaler denk ik ‘mijn hemel wanneer gaan we eindelijk’…en word ik langzaamaan zeer gefrustreerd, check. Kramp in de benen binnen tien minuten omdat het zo oncomfortabel is, check. Ik heb weer vier reistabletten genomen, check…” oh ja en regen… Is het hele dorp wakker van al het harde getoeter van de chauffeur om nog meer mensen te lokken naar deze al overvolle bus, check…’ Nou volgens mij zijn we klaar om terug te gaan naar de bewoonde wereld.

De laatste anderhalve week was bijzonder, een ander woord kan ik er niet voor vinden. Een heel warm welkom door de home visitor, we hebben elkaar in 2007 al ontmoet tijdens de workshop in Kathmandu en ze komt nu met zelfgemaakte koekjes en mandarijnen uit eigen tuin aanzetten. Het eerste wat ze zo ongeveer tegen me zegt of eigenlijk vraagt is of ik voorbereid ben om elke dag ver te lopen, het blijkt namelijk dat de meeste kinderen met een handicap wonen op een afstand van minimaal twee uur lopen (omhoog of naar beneden op de berg).

We bezoeken zes gezinnen met een gehandicapt kind, waarvan het ene verhaal me nog meer raakt dan het andere. Over dat verre lopen heeft de home visitor in ieder geval niet gelogen, varierend van twee to zes uur lopen op een dag, maar wel door prachtige valleien met mango bomen, door rijstvelden, gevaarlijk smalle paadjes met een kolkende rivier beneden ons. Meestal ook een uur met de bus voordat we beginnen met lopen, ik heb ondertussen mijn portie aan lokale bussen wel gehad, de ene keer ingeklemd tussen vier stinkende Tibetanen, dan staand in een bus waarin ik niet rechtop kan staan omdat ik te groot ben, dan half hangend uit de deuropening omdat ik me echt niet meer naar binnen kan wurmen….

Tijdens de huisbezoeken hoor ik weer van alles; ‘…Een moeder vertelt me dat ze eigenlijk een alleenstaande moeder is binnen een gezin van twaalf mensen. Ze wordt sinds de geboorte van haar gehandicapte dochter twaalf jaar geleden volledig genegeerd. Haar schoonouders zijn onlangs bekeerd tot een of ander hindu subgeloof en offeren al hun bezittingen aan hun nieuwe leider, ze vertelt me dat ze niets meer in huis heeft…’

‘…Een andere moeder vertelt me dat ze blij is dat haar schoonouders zijn overleden, ze werd door hen bont en blauw geslagen omdat ze een gehandicapt kind heeft gekregen. Haar kind kon ze nooit alleen laten omdat ze bang was dat haar schoonouders haar zouden vermoorden… ‘ nu mijn schoonouders dood zijn ben ik heel gelukkig!…’

‘…Een jongetje ligt op de grond voor zijn huis in de modder, er is niemand thuis en ik ruik dat hij al een lange tijd in zijn eigen urine ligt. Na twee uur wachten komt de moeder thuis, ze was op het land aan het werk. Ze vertelt me dat ze behekst is door haar buren omdat ze daar ruzie mee had en dat ze daarom haar gehandicapte zoon heeft gekregen. ‘…ik moet werken op het land om genoeg eten te kunnen hebben, niemand wil mijn zoon aanraken of naar hem kijken dus niemand wil mij helpen…het is mijn zoon dus ik zal hem niet dood maken maar ik moet hem wel alleen thuis laten omdat ik niet wil verhongeren…’

Drie dagen staking in Dhankutha, geen bussen en er zijn geen winkels open, omdat een jongen van 15 is opgepakt door de politie en is gemarteld om een bekentenis af te geven. Nu moet hij levenslang de gevangenis in…Zijn moeder heeft hierna zelfmoord gepleegd en wordt (dood) op een brancard door het dorp geparadeerd rondom het politiebureau om hen te laten zien wat ze op hun geweten hebben. En ik maar denken dat ze staken vanwege de hoge brandstofprijzen…

Ook loop ik samen met mijn vertaler, na een case hogerop in de bergen, door naar Basantapur, het begin van de Makalu trek. Dit is een grote Tibetaanse gemeenschap, en het is toevallig Lhosar (tibetaans nieuwjaar) dus er worden volop momo’s (gevulde deeghapjes) gegeten en tongba (soort tibetaanse rijstwijn) gedronken. Vroeg in de ochtend wandelen we naar een tempel hoog op de berg met fantastisch uitzicht op mount Everest, en nog heel veel andere Himalaya bergketens. Blij met het mooie uitzicht en gezegend door de beheerder van de tempel terug naar beneden, ik kan wel weer een paar dagen werken 🙂

Nu heerlijk even twee dagen bijgekomen in Kathmandu, ook hier wordt er gestaakt dus kan ik bijzonder weinig ondernemen en moet wel verplicht rust nemen!. Morgenochtend vertrekt het vliegtuig naar het verre westen van Nepal. Ook wel ‘Het wilde westen…’, het schijnt er nog minder ontwikkeld te zijn dan in het oosten, ik ben benieuwd. Maar na het westen gun ik mezelf een paar dagen rust aan het meer in Pokhara.

Liefs, Rieke

3 Comments »

  • Comment by corrie en co — February 20, 2013 @ 9:38 am

    hoi Rieke, wat een verhaal weer, maar je geniet wel zo te lezen. hier gaat alles goed, Co heeft zijn nieuwe heup en is aan het revalideren. zometeen krijgen we visite van twee ergo therapeuten die vorig jaar bij ons project hebben gewerkt. Geniet van je tijd in Pokhara. Als je nog een guesthouse zoekt is Sanghimala guesthouse van Binod Tapa wel een leuke. niet Sanghimala hotel, maar guesthouse. dit is ook van een Nederlandse stichting. veel plezier nog en groetjes uit Enkhuizen.

  • Comment by Arnold — February 20, 2013 @ 8:54 pm

    Wauw Rieke wat een aangrijpend relaas weer en je beschrijft het ook zo plastisch dat ik bijna zelf kan voelen of ruiken. Wat maak jij toch mee zeg. Wat was onze vakantie twee jaar geleden toch een luxe leventje vergeleken met wat je nu meemaakt. Hou je haaks. We denken aan je, liefs vanuit een kou Nederland.

  • Comment by Yvonne H — February 20, 2013 @ 11:18 pm

    Hoi Rieke. Wat een schrijnende situaties waarin die mensen leven en wat een hard leven hebben de vrouwen die een gehandicapt kind op de wereld gezet hebben. Ik kan met voorstellen dat je na zo’n serie bezoeken een paar dagen rust goed kunt gebruiken. Gelukkig heb je de mooie natuur af en toe als tegenwicht. En die bussen…..je beschrijving is inderdaad zeer plastisch, zoals Arnold zegt.
    Groetjes en veel liefs.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a comment