Het welzijn van mantelzorgers in Nepal

…sprakeloos…

Lieve allemaal,

Ik probeer weer een beetje met beide voeten op aarde te komen nu ik uit de emotionele achtbaan ben gekomen die west Nepal heet. Ik zal gewoon vertellen wat ik heb meegemaakt, maar er zijn eigenlijk geen woorden voor hoe ik me nu voel en voor wat ik gehoord en gezien heb ik west Nepal.

Een gevoel van vrijheid, blijheid als ik op de fiets door de prachtige rijstvelden rijdt, door prachtige dorpjes en schilderachtige riviertjes, op weg naar de families. Dit maakt snel plaats voor andere emoties als we bij de eerste moeder aankomen voor een interview. Ze is dakloos omdat haar man in de gevangenis zit. Hij heeft tijdens de ‘peoples war’ geprobeerd gebruik te maken van de verminderde beveiliging van het Bardia National park door op neushoorns te jagen en de hoorns te verkopen. Helaas is hij gepakt. Om hem eerder vrij te krijgen heeft ze haar huis moeten verkopen en haar land, maar helaas kende hij niet de juiste personen dus is er wel betaald maar is hij nog steeds opgesloten. Achteraf blijkt dat hij haar oudste dochter heeft verkocht voor prostitutie maar ook dat extra geld mocht niet baten om vrij te komen. Nu wordt de moeder volkomen genegeerd door familie en omgeving en is ze dakloos met een gehandicapt kind….

Als ik bij een andere moeder zit komt halverwege het interview de vader binnen stormen, hij had via de dorps tam tam gehoord dat ik bij hen thuis was. Hij draagt nog steeds een groot geweer om zijn nek en neemt het gesprek geheel over. Preekt eerst over maoistische idealen en wil wel enkele van mijn vragen beantwoorden, ook al zit ik daar niet op te wachten. Tussen de regels door worden er enkele dreigementen richting mij geuit dat ik maar moet zorgen dat zijn zoon (zeer zwaar gehandicapt) kan gaan lopen. Ik blijf beleefd, stel hem vragen en luister beleefd maar weet niet hoe snel ik daar weg moet komen.

Een ander gezin van 18 mensen, opa en oma, twee broers met hun vrouw en tien kleindochters en twee kleinzoons. De kleinzoons zijn tweeling en hebben allebei CP. Een ramp voor de familie dat ze alleen maar kleindochters krijgen en de zoons die ze hebben gekregen kunnen ook niet de familielijn voortzetten omdat ze zwaar gehandicapt zijn. Ze hebben al hun geld uit gegeven aan een traditionele healer. Al hun vee geofferd en hun land verkocht om de kleinzoons gezond te maken, wat niet gelukt is. De aangetrouwde moeders durven geen kinderen meer te krijgen bang voor nog een dochter of een gehandicapt kind. Maar de oma en opa staan op het krijgen van een kleinzoon. Nu heeft de moeder van de tweeling haar zus zover gekregen met haar man te trouwen zodat ze ‘hopelijk’ een zoon kan krijgen en omdat het haar zus is gaat ze ervan uit dat ze ook voor de CP kinderen zal zorgen, want ja een andere vrouw zal ze waarschijnlijk in de rivier gooien.

Als ik na een lange dag terug kom in mijn hotel wil in eigenlijk alleen maar eten en slapen, oh ja en een biertje. Maar als ik rustig in de tuin van het hotel zit hoor ik al veel onrust op straat, ik denk het zal wel een staking zijn daar zal ik wel niet zo veel last van hebben. Maar na tien minuten blijkt het toch anders te zijn en komen mijn vertaler en de eigenaar van het hotel naar me toe gestormd om me te bevelen snel naar boven naar mijn kamer te gaan en mijn deur op slot te doen en pas naar buiten te komen als ze me komen ophalen. Buiten hoor ik allemaal geschreeuw en dit wordt alleen maar luider en luider, er zijn mensen aan het vechten op straat, het lijkt te escaleren en dat doet het ook op het moment dat ik iets hoor wat duidelijk lijkt op schieten (achteraf bleek dat het ook te zijn). Na een uur komt mijn vertaler naar boven en zegt dat ik wel weer veilig naar beneden kan komen… de jeugdbendes die ruzie hadden zijn met de motoren gevlucht nadat de politie is gearriveerd… De straat van mijn hotel is de komende drie dagen net een politie vesting met wel 50 agenten voor de deur. Tja veilig weer naar beneden om te eten….

Ik besluit geen rust te nemen in Pokhara maar, nu ik toch in het verre westen ben, hier een aantal attracties te gaan bekijken, maar in ieder geval even geen verhalen van moeders en even geen grote stad met jeugdbendes meer. Ik vertrek samen met mijn vertaler naar Bardia National Park, hier leven neushoorns, tijgens, olifanten en er is een overvloed aan bijzondere vogels. We besluiten een dag onder begeleiding van een gids door de jungle te gaan lopen. Gevaarlijk maar wel de beste kans om tijgers te zien. Vroeg op de jungle in, we zien een krokodil en na twee uur wachten zien we een wilde olifant, die vervolgens onze kant op komt waardoor we het op een rennen moeten zetten. Daarna zien we verse tijgersporen en horen we hem grommen maar zien, nee dat doen we niet. Op de terug weg draait mijn gids zich plotseling om en roept rennen, dus wij rennen en hij roept ‘de boom in’. In een oerinstinct klim ik (met mijn hoogte vrees) hoog de boom in en zie ik onder mij een neushoorn voorbij rennen.

De dag erna gaan we nog verder naar het westen om naar het grootste meer van Nepal te gaan, waar we de dag op een boot doorbrengen en vanaf daar pakken we de nachtbus naar Kathmandu. Achttien uur in de bus,tja niet mijn favoriete bezigheid. Maar mijn vertaler heeft een luxe touringcar geregeld met comfortabele stoelen, airco en snacks. Kan niet beter denk ik. Maar ja 1 nadeel (en het is altijd elk voordeel heeft zijn nadeel) bij airco betekent het dat de ramen niet open kunnen, maar ja Nepalezen blijven wagenziek, dus na achttien uur weet ik niet hoe snel ik die bus uit moet komen!

Nu in Kathmandu voor een week, komende vrijdag komt mijn vader. Ik blijf voorlopig in de bewoonde wereld tussen Kathmandu en Pokhara, ik heb wel even genoeg de avonturier uitgehangen.

Namaste uit Nepal

4 Comments »

  • Comment by corrie en co — March 2, 2013 @ 3:23 pm

    hallo Rieke, wat een verhaal weer. even lekker bijkomen in Kathmandu,wie had dat gedacht?? zit je weer in Souvenir? Daar zijn ook Elly en Mart voor het hygiene project. Doe iedereen maar weer de groetjes uit een nog steeds koud Nederland, liefs van Corrie en Co

  • Comment by Floor — March 2, 2013 @ 5:19 pm

    Zo ff uitblazen!!! We willen je graag heelhuids terug dame. Fijn dat je vader komt. Hij gaat mee toch op huisbezoek? Tjonge wat een heftige verhalen. Arme kinderen en ouders. Wat een ander leven hebben ze daar toch. Ik hoop echt dat je met je onderzoek enig verschil kan gaan maken. Misschien nu nog niet, maar over ‘n tijdje! Succes met, maar wel voorzichtig. Xxx vanuit het veilige en rustige Nijmegen.

  • Comment by Linda — March 3, 2013 @ 9:59 am

    Hoi Rieke, jeetje (,…)
    Heel veel sterkte met ‘landen’ en verwerken van alle belevenissen.
    knuffel
    linda

  • Comment by Anton en Janny — March 7, 2013 @ 9:39 pm

    Hoi Rieke en Gert,
    Wij zijn ook sprakeloos als we je verhaal lezen. Goed dat je vader komt dan kan die je een beetje in de gaten houden. Onze wereld in NZ ziet er een stuk relaxter uit. Gisteren rolde ik bijna over een zeehond heen, maar die liggen meestal al snurkend te slapen. Maar dat is dan wel de grootste sensatie.
    In NZ is het een heerlijk weertje.
    Groet van ons A & J.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a comment