Het welzijn van mantelzorgers in Nepal

Taplejung: Bergen met twee gezichten

Lieve allemaal,

Mijn werkweek in de bergen zit er weer op, morgenochtend vroeg weer terug naar de terrai. Voor iedereen die mijn vorige verhaal gelezen heeft, kaarsjes branden en dergelijke is denk ik niet nodig. Ik heb een deluxe bus gevonden. Die rijdt alleen op zaterdag, laat maar een beperkt aantal mensen toe, heeft tv, comfortabele stoelen en snacks aan boord, dus het word geen hel naar het zuiden.

Ik zal mijn verhaal over Taplejung met de mooie kant beginnen. Taplejung is een bergdistrict in het noord-oosten van Nepal. De ver gezichten zijn prachtig, de mensen zijn een mix van limbu, sherpa and gurung. De ene vrouw is nog mooier versierd met neuspiercings en kleurrijke sari’s (wikkeljurk). De ene lach met een mond vol (hetzij rotte gele tanden) nog liever en vrolijker. Iedere ochtend is het weer heerlijk wakker worden. Op een grote steen net buiten het hotel zit ik een kop thee te drinken en zie een hele parade aan exentrieke dingen voorbij komen, dragers met te grote tassen, kinderen die naar school gaan, geiten, buffels. Iederen zegt heel lief Namaste (hallo), sommige blijven staan willen een praatje maken, maar niemand spreekt hier Engels en mijn Nepali is alleen goed genoeg om te vragen hoe ze heten en mezelf voor te stellen. Langzaamaan als mijn thee bijna op is hoor ik uit elke hut om me heen het gesis van de snelkookpannen komen wat betekent dat de dalh (linzen) en de bath (rijst) voor het ontbijt bijna klaar is. Als de geur me dan tegemoet komt vertrek ik naar binnen.

We zijn met de homevisitor op pelgrimstocht geweest twee dagen, naar de tempel Patibarra. Vanaf daar en op de weg er naar toe een prachtig uitzicht op Kanchenjunga, de drie na hoogste berg van de wereld, die het minst wordt bezocht door buitenlanders van alle trekkingsgebieden in Nepal. Het is hier net als in Taplejung erg onderontwikkeld, een vrouw in een dorp vertelde me (via mijn vertaalster) dat ik de tweede buitenlander was die ze ooit heeft gezien. Zo onderontwikkeld dat de hotels erg basic zijn, geen douche hebben, er geen Engels wordt gesproken slechts een paar woorden door een enkeling, en er alleen maar rijst met linzen geserveerd wordt. Op 1 ochtend na toen ik ziek was heb ik toast gekregen maar dat was een erg grote moeite (50 km rijden door iemand…) Maar ik heb op weg naar de tempel hoogteziekte gekregen, voor het eerst in mijn leven. Het was ook niet zo slim om gewoon achter Nepalezen aan te lopen die natuurlijk erg gewend zijn aan de hoogte. In de nacht was ik zeer kortademig en mijn hele lijf was van slag, maar op naar beneden en dan gaat het weer.

De homevisitor is erg lief en leergierig en naarmate de week vordert net als andere mensen in het dorp steeds opener naar mij. Eerst durfde zij en mensen in hotel en winkels alleen tegen mijn vertaler te praten. Maar naarmate ze me vaker zagen probeerden ze woordjes tegen mij uit te brengen. De homevisitor vertelde me dat ze in het begin bang was tegen met te praten, ik ben twee koppen groter, blond en blauwe ogen vond ze eng. Maar omdat ik zo vriendelijk lachte kon ik toch niet heel eng zijn…

Net afscheid van haar genomen, tas ingepakt, klaar voor een nieuw avontuur in de terrai, het vlakke gedeelte van Nepal.

Liefs, Rieke

WAARSCHUWING: DOOR LEZEN IS OP EIGEN RISICO EN DE VERHALEN ZIJN HEFTIG, ALS JE DAAR NIET TEGEN KAN STOP DAN HIER!!!

En dan nu het deel over mijn project. Ik heb vijf casestudies gedaan. vijf gezinnen bezocht en ik val van de ene verbazing, verschrikking en walging in de andere. Ik heb getwijfeld of ik dit op de site moet zetten omdat het erg persoonlijk is, maar een mooi verhaal van iemand is ook persoonlijk en zou ik ook op de site zetten… Helaas zaten er deze week geen vrolijke verhalen tussen en ik wil even wat citaten van ouders met jullie delen, gewoon om te delen wat ik mee maak.

Een moeder vertelt me: ‘…ik moet werken op het land bij iemand, want ik ben arm en anders raak ik mijn gehuurde kamer kwijt. Als ik ga werken sluit ik mijn gehandicapte dochter op in een kooi omdat als ik dit niet doe de mannen uit het dorp komen om haar te misbruiken…dat maakt mij verdrietig…’

Een andere moeder is niet thuis, zij heeft haar dochter alleen thuis gelaten vastgebonden aan een boom zodat ze niet weg kan kruipen, haar gehandicapte dochter heeft een milde vorm en kan dus kruipen en zeer moeizaam lopen…

Een andere moeder vertelt me: ‘… ik ben uitgehuwelijkt en woon bij mijn schoonfamilie in huis. Mijn schoonfamilie en man moeten niets weten van mijn gehandicapte kind. Maar als ik ongesteld ben mag ik niet in huis slapen, dan moet ik bij de koeien slapen… maar dan krijgt mijn gehandicapte kind zeven dagen geen eten of zorg want dat willen ze niet doen…’

Een vader vertelt me: ‘… ik ben nu 75 jaar oud en mijn twee vrouwen zijn 50 en 60, in Nepal worden we niet zo oud en ik ben bang om dood te gaan. Of dat mijn vrouwen doodgaan, ze zijn niet meer zo gezond. Ik ben niet bang voor ons maar voor mijn zoon, want als wij dood zijn wordt dat ook zijn dood. Hij zal verhongeren omdat niemand voor hem zal zorgen…ja daar heb ik heel veel stress van…’

3 Comments »

  • Comment by corrie en co — February 1, 2013 @ 4:23 pm

    lieve Rieke, natuurlijk is het afschuwelijk om te lezen, maar weer worden we er aan herinnerd hoe goed hier de voorzieningen zijn en dat kleine beetje wat we daar kunnen doen deze mensen helpt. daarom moeten er steeds meer districten komen, met home visitors en andere mensen om te helpen en te vertellen dat het geen straf van de goden is, maar hoelang dit nog duurt!!!!
    we hopen dat je een leuke rit terug hebt, zal wel lukken met zo’n lekkere bus.
    heb je nog in hotel Panas geslapen??
    groetjes uit Enkhuizen.

  • Comment by Yvonne H — February 4, 2013 @ 11:07 am

    Wat een vreselijke verhalen, om te lezen, maar helemaal voor jou, als je er midden tussen zit en meemaakt dat je maar weinig voor de mensen kunt doen. Heel erg goed dat jij je ieder geval het kleine beetje dat je kunt doen, ook probeert te doen.
    Ik heb gehoord dat je inmiddels goed bent aangekomen in heet volgende gebied.
    Succes met je werk en sterkte voor wat je tegenkomt.

  • Comment by Linda Scheppink — February 11, 2013 @ 11:35 am

    Beste Rieke,

    Gisteren terug gekomen uit Nepal. Een paar dagen geleden had ik een gesprek met Bimal, waarin ik heb aangedrongen op de voorzetting van het Out reach werk in Taplejung, dat wij samen met een deel van de Kathmandu vallei met onze stichting ondersteunen. Jouw indringende verslag, dat veel heftige emoties bij me los maakt ondanks het feit dat ik bekend ben met veel van deze zaken, geeft eens te meer aan hoe hard dit nodig is en blijft. Dank je wel voor alles dat je doet. Respect!
    Linda Scheppink – Stichting Maha Mata Nederland

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a comment